De Familie

De pleegzorgbegeleider vraagt mij of ik een mail adres wil openen. 

Vanaf dat mail adres kan ik dan foto's sturen en updates hoe het gaat met de kleine meid. 

We spreken af dat ik ook de jeugdbeschermer en hem in de mails zet, zodat ze mee kunnen lezen. 

Op het moment dat de vraag gesteld wordt, weet ik niet beter dat moeder nog in opname is. 

Mijn eerste vraag is dan ook meteen of moeder dit wel wil en aankan? Hij vindt het een goede vraag en besluit haar te bellen. We krijgen te horen dat ze al thuis is en dat juist heel fijn zou vinden. 

Dus gaat mijn eerste mailtje met foto's en een stukje tekst over hoe ze nu is naar hun geschreven worden. 

Ik ben altijd wel gek op schrijven geweest (is niet te zien) en makkelijk in typen (is niet te lezen) dus daar maak ik mij geen zorgen om! Alleen wat ik misschien wil overbrengen kan natuurlijk anders overkomen. 

Ik besluit een middenweg te kiezen, een mix van leuke dingen van de kleine meid (dat zijn er een hoop) maar ook de andere kant van de kleine meid (temperamentvol) ik besluit niet te schrijven dat ze nu echt aan het hechten is en dat ze veel bij ons wil zitten. Dat we soms echt de hele dag met haar bezig zijn en alleen 1,5 uur rust hebben als ze even op bed ligt. Dat ze de nachten ons wakker houdt schrijf ik wel op. Met daarbij dat ze het echt moeilijk heeft met vast voedsel. Een broodje eet ze goed, maar een potje of mee eten in de avond wil ze niet, ze wil haar fles. Terwijl ze nog te veel flessen krijgt! 

Ik maak een mailtje wat liefdevol overkomt, maar ook een stukje zakelijk. Ik wil niet dat ze denken dat wij denken van ons is ofzo..... Dat ze zien dat we dit uit een goed hart doen en met liefde, maar wel gek op haar zijn. 

Binnen no time heb ik een mailtje terug van familie, niet van moeder, want die leest het alleen maar en kan niet mailen. Tenminste dat denk ik?! Ze schrijven lieve woorden, ze zijn ons zo dankbaar. Ze hopen haar snel te zien, ze groeit zo snel, ze bidden voor ons en voor haar. Ze vragen hoe het komt dat ze zoveel flessen nu eet en hoe het met haar gezonsheid gaat. Ze sturen een liefdevol mailtje terug. Waarop ik meteen besluit om ze toch even nog te antwoorden en ook een fijne feestdagen te wensen. 

Het eerste mail contact is geweest. Mail adres is geopend. 

Als de kleine meid twee dagen later echt ziek wordt en we in de nacht naar de avond dokter gaan, besluit ik ze toch de volgende dag ook te mailen. Ze vragen meteen of ze kunnen videobellen of haar kunnen zien. Ik leg ze uit dat dit niet wenselijk is, dat ze er niets aan heeft als baby zijnde. Ze accepteren het (gelukkig). 

Manlief geeft me aan dat ik misschien te veel informatie deel... ik twijfel... is het te veel om haar eigen moeder te vertellen dat haar kindje echt ziek is?! Ik baal dat ik niet kan overleggen met de jeugdbeschermer en met de pleegzorgmedewerker, door de feestdagen!! Ik besluit dat ik alleen nog over een paar dagen stuur als het beter gaat en dat ik daarna wacht tot de jeugdbeschermer terug is. 

Als ze weer beter is mail is ze weer met nog wat foto's. Ik krijg er geen reactie op. 

Als de jeugdbeschermer er weer is vertelt ze mij dat ze blij is met pleegouders zoals ons, dat ze het goed vindt dat we de informatie delen op een gepaste manier. Ze geeft aan dat er eerst een gesprek met moeder moet komen en dat we daarna gaan kijken naar hoe het bezoek in te plannen. Ze mailt iedereen dat ze weer terug is, gelukkig nieuw jaar en of moeder contact wil opnemen met haar. Er komt geen reactie. 

Zoals afgesproken stuur ik trouw mijn update 4 dagen later dan de jeugdbeschermer en stuur ik er een foto bij. Familie reageert twee dagen later, een liefdevol mailtje terug, maar nergens in de mail staat de vraag wanneer zien we haar weer of moeder mist haar zo? De mail klinkt anders, anders dan de eerste keren. 

Ook wordt er niets gezegd over de mail van de jeugdbeschermer. Ik heb er een raar gevoel bij....