Ziek zijn en blijven.

Vandaag ons eerste avondje uit samen. We hebben er zin in. 

Kaartjes geboekt voor Najib en samen vooraf uit eten. Oppas is geregeld en de andere drie kinderen hebben instructies gekregen om vooral goed te luisteren en geen gekke fratsen uit te halen! 

Vooraf hebben we nog tijd over, dus we kunnen in de stad nog even de laatste kerstcadeautjes scoren. 

Alles is al maanden van te voren gepland, alleen niet dat de kleine meid de nacht vooraf ineens wakker wordt heel vroeg en heel zielig huilt. Mart vindt haar warm voelen en na de termometer te hebben gebruikt blijkt ze inderdaad ook warm te zijn. Dus een zetpilletje en lekker haar bedje in. 

In de ochtend hangt ze wat meer dan anders, maar goed ze heeft wel vaker van die dagen. 

Toch voelt ze weer wat warm en heeft ze nog wat verhoging, dus de tweede zetpil gaat er rond 12 uur erin. Lekker op schoot en bij ons, daar wordt ze blij van. Eten wil ze niet echt, maar ja als je zelf niet lekker bent wil je dat ook niet. Als we weggaan geef ik de oppas instructies, rond half 8 temperaturen en als ze te warm is lekker een zetpil, wil ze een extra flesje mag het ook. 

Net na het shoppen, lekker eten bij de griek en lopen door de regen in de stad.... maar voordat Najib begint met zijn grappen en grollen app ik nog even naar huis. GENIETTTT krijgen we te horen, het gaat goed, ze ligt lekker in bed met een zetpil, want ze had inderdaad nog wat verhoging. Niet veel gegeten, maar wel gedronken..... TOPPP ik kan het even los laten... Toch is dat moeilijk merk ik, ik lach wel om zijn grappen, maar denk toch ook aan thuis. Stel nou dat zieker is geworden of dat ze wakker is en ze krijgen haar niet stil... stiekem check ik een paar keer mijn mobiel. Ik wil zo min mogelijk mensen tot last zijn of licht in de zaal geven, dus beetje weggemoffeld onder mijn trui... Geen bericht is goed bericht!!! 

Als we rond 23.00 thuis komen, ligt er een doodziek meisje in de box. Ze haalt snel adem en voelt zich duidelijk niet lekker. Ze was een half uur na het laatste bericht wakker geworden en ze hebben haar bij hun beneden genomen. Onze dochter maakt zich duidelijk ook zorgen. Als ik haar temperatuur schrik ik van hoe hoog ze is, 40,5 graden. Ik weet dat het kan bij kleintjes, maar nog geen 3 uur na de laatste zetpil... Ik besluit toch te bellen naar de doktersnachtdienst.... Ze is te klein om dit risico te nemen, ze is niet van mij om dit risico te nemen en en en ik vind ook dat ze te snel ademt. 

Inmiddels zit mijn man als een zoutzak op de bank en zegt hij, ik geloof dat ik mij ook niet zo lekker aan het voelen ben!! Euhhhh oke..... Hij voelt ook warm aan en wordt ineens snotterig en een vaatdoek. Ik zie hem voor mijn ogen verschrompelen in zo'n gele vieze vaatdoek die op de aanrecht ligt. 

Telefonisch zijn we redelijk snel uit de wacht. Ze willen videobellen, dan kunnen ze haar zien. Ik moet haar buikje laten zien en haar ademhalen. Nee ze willen toch dat we langskomen... Over een uur! 

De oppas vraagt of ze mij moet helpen, maar dochterlief staat al met haar jas aan! "ik ga mee, ik wil haar niet alleen laten mama!" ach ergens is het lief bedoelt dat 2de moedertje... 

Manlief blijft thuis op de bank met een dekentje en een hoofd als een kachel en ik kleed dametje aan, doe een dikke warme deken om haar heen en stap samen met dochter die haar vast houdt de auto in. 

We hoeven alleen de wijk uit, hoek om en we zijn bij de doktersnachtdient. 

Daar zitten we dan om 00.00 in de nacht met een baby, die zich echt niet lekker voelt. Ze kijkt me met waterige oogjes aan, haar hoofdje en lichaam zijn loei en loei heet. Ze lijkt wel te koken. 

We zijn redelijk snel aan de beurt, wat fijn is, want een jongetje in de wachtkamer voelt zich denk ik ook niet lekker... maar hij heeft niets aan zijn stembanden, want die galmen door heel de wachtkamer heen met zijn geschreeuw. Zijn ouders zijn machteloos en lopen wel drie keer naar de balie en vragen wanneer ze aan de beurt zijn! Wij zijn eerder aan de beurt... en even wil ik zeggen: "ga maar voor." Ik hou me in, ik zit hier met een baby die ziek is en zij hebben een kindje van een jaar of zes ongeveer! SORRY dan maar egoistisch maar ik kies toch even voor ons eigen meisje. 

De dokter checkt alles, de kleine meid huilt zacht als ik haar uitkleed. Ze kijkt in de oortjes, geen oorontsteking en meet haar zuurstof 97 procent, luistert haar hartje wat iets te snel gaat maar geen zorgen om te maken en kijkt in haar keeltje en ziet een luchtweg infectie. Arme schat. 

We krijgen er niets voor en als ze haar weegt (bijna 7 kilo) blijkt ook nog eens dat ze niet vandaag nog een zetpil mag, ze heeft er al drie op. Pas rond 4 uur (na 24 uur van de eerste zetpil) mag ze er weer eentje. 

Opgelucht, maar wel teleurgesteld dat we niets kunnen gaan we naar huis. 

Papa lijkt inmiddels een vaatdoek die er al maanden ligt en voelt zich echt niet lekker! Die stuur ik naar bed en ik besluit op de bank te gaan liggen. De kleine meid in de box en bij me als ze dat wil. 

Dochterlief zegt mij te helpen en ook solidair op de bank te willen slapen! Heel lief... Alleen heb ik er niets aan, want ze slaapt echt en wordt bijna niet wakker...... 

De kleine meid valt inslaap, huilt, slaapt bij mij, dan weer wat in de box. Tussendoor geef ik haar wat water slokjes en verder wil ze vooral bij mij zijn en liggen. Ik slaap bijna niet, maar dat maakt me niet uit. 

Ik help haar waar ik kan. De hele nacht was ze bij mij en geen idee of dat maakte dat ze besloot alleen nog maar bij mij te willen zijn, maar de volgende dag en dagen wilde ze niet bij papa, niet bij andere, maar bij mij! Ik kon geen stap zetten, niet naar de wc toe of even een boodschap halen. Ze huilde dikke tranen, stak haar armpjes uit en wilde.... Bij mij!!! 

De eerste dag lukte dat mij aardig, maar de tweede dag merkte ik dat ik er ook wel kriegelig van werd, ik kon letterlijk niets meer. Toch zette ik mijzelf aan de kant, want wat is ze ziek geweest. Bijna twee weken hebben we met koortsvlagen, hoesten, snottebellen, huilen, diaree luiers en vooral heel veel bij mij willen zijn en zeer slecht eten elke dag te maken gehad. In de tussentijd werden ook wij zelf ziek en zijn we erbij van overtuigd dat we allemaal Corona hadden in het huis. 

Mijn pleegouderverlof deel 2 was precies zoals pleegouderverlof deel 1, Zorgen voor een ziekenboeg. 

Ondanks ik er van baalde en het zo zielig vond voor haar, wist ik ook dat dit erbij hoort in het leven.