De opname

De pleegzorgbegeleider stuurt mij een berichtje op zondag avond. Als ik zijn naam zie staan dan slaat mijn hart al over, ik weet het al! Ik weet niet waarom of hoezo, maar moeder kwam de dag ervoor in mijn gedachte. Een gevoel dat het echt niet goed met haar ging, dat ze niet verkouden was of net als mij de buikgriep had, maar echt niet goed. 

Dus toen we in de avond een berichtje kregen en ik zijn naam zie staan, dan weet ik al dat het over het bezoek van morgen gaat. Mijn gevoel is juist, moeder is opgenomen staat er in het bericht. Hij heeft een mail van familie gehad en daarin staat dat het bezoek morgen niet kan doorgaan, aangezien het niet goed met moeder ging en ze is opgenomen. Meer staat er niet... Logisch want ze heeft haar privacy, maar toch voelt het vreemd en onbevredigend. Heeft ze haar zelf iets aangedaan of een ander, is ze helemaal gek gaan doen of is het vrijwillig? 

Terwijl ik het berichtje nog een keer lees op mijn app, in de hoop er toch meer informatie uit te halen dan de 1e keer, merk ik dat het iets met mij doet. Ik kan het niet uitleggen, ik heb gewoon toch met haar te doen. Ik ben gek op haar dochter, heel erg gek en zou niets liever willen dan dat ze bij ons opgroeid, maar toch voel ik de pijn. Zij weet denk ik net zoals dat wij weten, dat dit iets gaat betekenen in de rechtzaak die eraan gaat komen. Zij weet net als ons dat dit niet in haar voordeel werkt. Ik word er verdrietig van merk ik en ik vind het zielig voor haar...... Ik weet van mezelf dat ik een gevoelsmens ben en laat het gevoel dan ook maar even over mij heen komen voordat ik het vertel aan Mart. 

Zoals een echte man reageert hij dan ook met, "tja dat was te verwachten hé! Ik denk dat het nu wel helemaal duidelijk is voor de rechter!" Ik snap hem en kan er niet boos om worden, maar toch huilt mijn moeder hart voor deze moeder, maar ook voor dit meisje. Zij heeft er niet voor gekozen om een moeder te hebben met problemen en nu twee (gekke) spierwitte pleegouders te krijgen, die geen verstand hebben van haar haren of haar cultuur, met een nog gekker gezin! Zij moet het er maar mee doen en wij moeten hopen dat de schade beperkt blijft en is gebleven. Dat er tijdens de zwangerschap geen medicijnen of andere gekke dingen zijn geslikt, tijdens de geboorte alles goed is gegaan, tijdens de eerste drie maanden ze geen hechtingsproblematiek heeft opgelopen en tijdens de toekomst ze niet teleurgesteld wordt in haar moeder en haar problemen. Wij moeten er voor zorgen dat ze zo min mogelijk last hiervan gaat krijgen en hebben en zo min mogelijk mee gaat krijgen van dit alles..... Ze is nu nog jong, maar de tijd vliegt voorbij. 

In de dagen die volgen, zakt toch wel wat van mijn moeder hart dat huilt en maakt het plaats voor teleurstelling en boosheid. Moeder heeft zich niet aan de afspraken gehouden met haar behandelaars en is eigenwijs haar medicatie niet gaan innemen. Ik merk dat dat iets doet met mij! Je wil toch je kind zien? Dat roep je elke keer!! Je wil haar toch terug hebben naar huis? Dat zeg je elke keer! Waarom hou je je dan niet aan je afspraken en maak je jezelf zieker?! 

Ik weet goed dat ik niet zo mag denken, want deze moeder is ziek. Ze kan er waarschijnlijk niet zelf iets aan doen! Maar juist dat ik zo denk, is ook de reden waarom ik niet met deze doelgroep ben gaan werken. Het is niet mijn doelgroep, ik begrijp ze soms niet! 

De familie deelt niks behalve dat het een gedwonge opname was, misschien ook logisch.... Die zijn veel te bang dat alles tegen hun gebruikt wordt en ze de kleine meid helemaal nooit meer thuis gaan krijgen. Toch is het jammer, want niks delen, maakt de samenwerking alleen maar moeilijk en ingewikkelder. We weten niet waar moeder verblijft en even schiet er door mij heen dat ik hoop dat ze niet aan de overkant van ons huis verblijft en straks door onze wijk heen een wandelingetje met haar begeleider maakt en ons tegen komt. 

Nog geen kleine week later komt uit de verhalen naar voren toe dat moeder weer thuis is. 

Waardoor wij dan toch denken dat het niet zo heftig is geweest als dat wij dachten. Natuurlijk is een opname wel heftig, maar blijkbaar is ze al weer gezond verklaard. 

Voor nu is het wachten voor in het nieuwe jaar dan is iedereen weer aan het werk en kan er een gesprek plaats vinden met moeder...... over hoe nu verder.