Het tweede netwerk gesprek

Het is maandagochtend en ik sta eigenlijk op met het gevoel dat ik elk moment over kan gaan geven. 

Toch gaat de dag gewoon beginnen en kan ik niet in mijn bed blijven liggen. 

Vandaag helpen we één van mijn jongere die een huisje heeft gekregen, mijn man is zo lief om lampen bij haar op te hangen. Ze heeft bijna geen netwerk of geld om een klusjes man in te huren. Sommige verhalen zijn te sneu en daar wil ik en gelukkig ook mijn man wat extra's voor doen. 

We hebben oppas geregeld voor de kleine meid, de begeleiders thuis vinden het leuk om met haar tijd door te brengen, dus die doen we er alleen maar een plezier mee als we vragen of ze extra willen komen. 

Dus sleep ik mijzelf in de auto op weg naar de grote bouwmarkt om nog even een gordijn rails voor haar te halen, zodat ze niet met een rails van 4 meter op straat hoeft te lopen. 

In de bouwmarkt kan ik het niet laten om af te proberen de bijna kromme rails goedkoper mee te krijgen... Want het meisje heeft al niet zoveel geld..... Een veel te jonge dame helpt ons en gaat achter zoeken of er een gewoon rechte rails is, die er jammer genoeg ook is en we daardoor geen korting krijgen HELAAS. 

Bij de jongere aangekomen plof ik op haar bank en probeer ik ondertussen haar woningbouw te regelen, terwijl zij samen met mijn man lampen ophangt en wel 1000 keer dank je wel zegt. 

Ze heeft broodjes gisteren gehaald (heel lief, maar keihard nu) en een pak sap om ons wat te drinken aan te bieden.... Mijn misselijkheid overwint het weer als ik een nipje sap neem en ik merk dat ik het nu ook ijskoud begin te krijgen. Het liefst verdwijn ik onder de douche en dan mijn bed in, maar helaas.... We hebben na dit klus bezoek ook nog een netwerk gesprek met de familie van de kleine meid. 

Net als ik mij bedenk dat ik echt hoop dat ik niet zo of vanmiddag over mijn nek ga, gaat mijn telefoon en blijkt het de jeugdbeschermer te zijn. Moeder is niet lekker, familie heeft haar afgemeld voor het gesprek van vanmiddag. Er wordt niet gedeeld wat moeder heeft met de jeugdbeschermer en of ze net als ik de griep heeft of toch wat anders. Er wordt niets gedeeld. We weten alleen dat ze niet lekker is. 

Ergens ben ik opgelucht en weet ik dat ik vanmiddag mijn bed in kan, zodra we thuis zijn. 

Maar manlief denkt er anders over en geeft aan het jammer te vinden, hij had toch wel graag geweten hoe het nu met moeder ging. Haar weer eens gezien en hoopte ook dat haar behandelaar erbij zou zijn. 

Als we na bijna vijf uur lampen ophangen en voor mij steeds zieker op de bank van de jongere hangen, thuis komen. Ga ik met tranen in mijn ogen onder de douche zitten/liggen. Bah wat voel ik mij vies, naar en doodop. Ik denk aan moeder, Moeder heeft wel de keuze gemaakt vandaag af te zeggen en in haar bed te gaan liggen. Ik kan dat niet goed zo'n keuze maken omtrent mijzelf, daarnaast zorg ik voor haar dochter, de rest van de kinderen en is mijn verantwoordelijkheids gevoel heel hoog en die heeft er geen boodschap aan als ik ziek in bed blijf liggen! 

Ik ben benieuwd wanneer moeder beter is en we alsnog het gesprek kunnen voeren.