Bezoek nummer 8

We hebben je moeder een maand niet gezien, dus weer is het spannend hoe ze er nu aan toe is. 

Ik heb je leuk aangekleed, zoals ik altijd doe en je hebt mooie staartjes in je haar. 

Ben er super trots op dat het mij gelukt is, want je hebt nog steeds het moeilijkste haar EVER. 

Samen rijden we weer naar het bezoek en is het weer hetzelfde verhaal. We zingen samen wat, of tenminste ik probeer het en jij gromt, dus ik denk dat je ook zingt. 

Terwijl ik zing, onderdruk ik mijn gedachtens. Bedoel het vorige bezoek maakte ik mij druk en toen kwam ze niet en nu heb ik zo iets: "NEE Lin, we zien het wel." 

Als ik het terein op rij zie ik al dat ze bij de balie staat. Ze is er in iedergeval. 

De pleegzorgmedewerker is er nog niet, dus ik ga via een sluiproute de kamer binnen en geef de receptie de opdracht moeder door te laten als de pleegzorgmedewerker er is. Ik heb je moeder nu een maand niet gezien of gehoord en wil dit bezoek niet alleen draaien. 

Gelukkig zijn we snel compleet en kan je moeder ook binnenkomen. Ze is enthousiast je te zien en overlaat je met kusjes. Ik merk dat je wat timide wordt en niet veel kletst of reageert, maar vooral veel naar mij zit te kijken. Sorry lieverd ik ben bij je, maar ze is je moeder en heeft ook het recht hierop. 

Ze geeft mij een kerst kaart en ook de pleegzorgmedewerker die ze de naam van de jeugdbeschermer heeft gegeven. Wat opzich nog wel zou kunnen, wil het niet dat de pleegzorgmedewerker een man is en de jeugdbeschermer een vrouw! Als ik wat probeer te vertellen over jou dan luistert ze niet echt en binnen een kwartier vraagt ze of we nu al een half uur bezig zijn of een kwartier...... OKE ze is niet helder... schiet er door mijn hoofd heen. Als ik haar aankijk zie ik haar weer staren dwars door me heen en ik voel een rilling over mijn rug lopen. Wat zou ze nu denken? Ze kijkt met grote ogen naar mij, ik weet niet of ze mij ziet of niet. Ineens lacht ze uit het niets en als we ernaar vragen zegt ze dat ze aan de geboorte dacht van de kleine meid en alle struggles die ze toen had. 

Ik raad haar aan de kleine wat te drinken te geven, maar ze wil dat ik het doe. Als ze begint te huilen, krijg ik haar ook twee keer op mijn schoot. Ze kan haar niet troosten, want ze vindt het lastig geeft ze aan als we ernaar vragen. Ook slaapt moeder weer slecht en is ze vaak in de nacht wakker geeft ze aan om dan weer even te gaan slapen. Er is geen ritme bij haar...... Zowel ik als de pleegzorgmedewerker herinneren een gesprek met familie, waarin ze aangaven dat als moeder slecht sliep het ook slecht met haar ging en ze weer de wegkwijt was...... Ik maak even oog contact met de pleegzorgmedewerker die knikt naar mij het te hebben gehoord en hetzelfde te hebben gedacht namelijk: Het gaat niet goed met moeder! 

Na een half uur zegt ze zo wel klaar te zijn, de kleine meid is er ook klaar mee en die valt een beetje in slaap. We raden haar aan om haar in de wagen te leggen en nog even te lopen met haar. Moeder doet wat we zeggen en ik observeer terwijl ze heen en weer stapt. Dezelfde stap zet ze keer op keer naar voren en naar achteren, ze kijkt recht voor haar uit. Terwijl de kleine meid oogcontact met haar probeert te maken en het uiteindelijk opgeeft door naar mij te gaan kijken... De pleegzorgmedewerker probeert haar te vertellen welk traject er bedacht is, moeder reageert niet, ze lijkt in haar eigen wereld te zitten.... Een wereld die wij allemaal niet snappen of waar we in kunnen..... Waar de kleine meid geen onderdeel van is... 

Moeder is er klaar mee na minuten zo heen en weer gestapt te hebben en zegt dat het nu wel genoeg is. Ze geeft haar nog een kus en loopt dan weg.... De pleegzorgmedewerker loopt met haar mee en ik..... ik haal even diep adem.... De kamer is weer leeg, alleen jij en ik zijn er nog.... de spanning is weg... als een storm die ineens is gaan liggen, is er rust en vrede in de kamer. 

Vanaf jongs af aan voel ik iedereen zijn gemoedstoestand al. Heel vervelend als je dingen voelt die je eigenlijk niet wil voelen. Dingen zoals dit.... Moeder zat er niet goed bij, dat was duidelijk voor ons allebei. 

Thuis is de kleine meid even van slag, maar gelukkig met nabijheid weer snel in haar ritme. 

Pas over twee weken gaan we moeder weer zien en hopelijk dan weer op een andere manier!