Bezoek nummer 7

We zitten weer samen in de auto. 

Jij voorin terwijl je mij observeert. Als ik naar je kijk, krijg ik een glimlach van je met je speentje in je mond. Ik probeer luchtig te doen, maar ik merk dat het mij niet zo lukt. 

Ergens ben ik heel erg benieuwd hoe het gaat lopen, is je moeder aanspreekbaar, maakt ze weer contact met je net als vorige keer, is ze er wel of komt ze niet? 

Ik wil het niet, maar toch heb ik vragen in mijn hoofd en kleine zorgen. Vorige keer ging goed, dus waarom heb ik de zorgen dan? Je zou dan toch zeggen dat het onzin is.. Ik bedoel ze is aan de medicatie, ze was vorige keer helder en aanwezig, dus waar maak ik me druk om? 

Ergens diep in mij weet ik wel waar ik mij druk om maak, om jou! Ik zorg nu dik drie maanden voor je en je zit in mijn hart. Ik hou van je, ik wil het wel tegen houden, maar het lukt niet. Ik gun je je moeder en je eigen gezin, maar wel een goede moeder. Een moeder die er net zoals ik of misschien nog wel beter en meer voor je kan zijn dan ik! Ik gun jouw moeder jou, maar ze moet weten dat je nog zo klein bent, zo speciaal en dat ze goed voor je moet zorgen en hoe ze dat moet doen. 

Ergens ben ik ook bang dat ze er niet is, dat ik de teleurstelling voor jou ga voelen. Jij hebt het nog niet door, maar toch zou ik dan teleurgesteld zijn voor jou! 

Het is dubbel om je zo te voelen, je bent pleegouder en mag je die dingen allemaal wel voelen. Voelen dat je wil dat dit meisje bij je blijft opgroeien, ben ik dan niet egoistisch bezig? Bedoel je hebt je eigen familie en je eigen moeder, ik voed je dan misschien wel op, maar ik ben niet jou moeder.... ik ben maar een pleegmoeder.  Een pleegmoeder van eigenlijk niets, want als de rechter besluit dat je terug gaat dan mag ik je spullen inpakken en je wegbrengen naar huis.... maar is dat dan wel je huis??? Zijn wij niet je huis.... jouw thuis?? 

Normaal kan ik die gedachtes heel goed onderdrukken, alleen als ik naar een bezoek rij dan vind ik dat lastig, elke keer weer. Zo ook deze keer, we zijn er al bijna en jij bent in slaap gevallen net voordat we het terein op rijden. 

Ik heb je kamer opgeruimd en de spulletjes van je moeder meegenomen, ik kan niet alles opslaan voor haar. Ze zijn te klein of te groot of niet onze smaak. Ik had je moeder vorige week een berichtje met foto's gestuurd via de jeugdbeschermer en aangegeven dat ik je spulletjes vanuit het ziekenhuis zou meenemen en of ze die zelf wilde opslaan voor je. Het antwoord was tweemaal oke. 

Pas een dag later had ze geantwoord naar de jeugdbeschermer. Geen reactie op de leuke foto's, waar ik zo mijn best voor doe om elke week er toch weer vijf te sturen met een stukje tekst. 

Ik probeer het naast mij neer te leggen, maar iets steekt er toch.. Je wil toch genieten van dit meisje? Je wil toch meeleven? Na al die jaren pleegouder heb ik besloten dat ik me daar maar niet meer druk om maak, ik ben ik en zij zijn zij. Ieder zijn reactie. 

Binnen wachten we geduldig met de pleegzorgmedewerker. Jij bent inmiddels wakker en kijkt hem met verschrikte ogen aan. Je wil elke keer niets van hem weten. Moeder is er nog niet.... en na een half uur wordt ze gebeld, ze neemt niet op... Ze belt terug.... Nee ze wist niets van de afspraak, ze dacht dat ze nog een tijd door zou krijgen. Ik hoor de pleegzorgmedewerker zeggen dat het elke keer om de week is en dat moeder dan ook zelf de vraag had kunnen stellen hoe laat het bezoek was! 

Moeder kwam niet opdagen bij het bezoek en gaf ons de schuld. Ze wilde een inhaal bezoek, maar met overvolle agenda's ging dat niet worden. Over twee weken was er weer een nieuw bezoek, een nieuwe kans. 

Samen terug in de auto, je bent lekker wakker en kijkt mij vrolijk aan. Ach lief meisje wat ben ik blij dat je dit allemaal nog niet door hebt. Wat ben ik blij dat je nog zo klein bent... Wat ben ik blij dat we samen naar huis gaan, ons huis, jouw thuis....