Nieuwe start

Lieve grote prinses. 

Daar ging je dan afgelopen maandag, wat was je zenuwachtig en ik met jou. 

Ik vond het zo knap van je. Je begint in een klas die al een klas is en jij nog niet kent. 

Je start helemaal alleen. Ik mag je wegbrengen en zelfs mee naar binnen lopen. Wat ben ik daar blij mee. Je bent wat stil en ik weet dat je echt heel zenuwachtig bent. 

Ik kan alleen maar naast je staan en er voor je zijn, je moet dit toch echt alleen verder doen! Door mijn hoofd spookt alleen maar: "alsjeblieft vind haar leuk, alsjeblieft wees lief voor mijn meisje, alsjeblieft sluit haar niet buiten en geef haar een kans."

Ik weet zelf hoe hard kinderen kunnen zijn. Helaas heb ik het zelf meegemaakt op de basisschool waar ik erg gepest werd. Mijn moeder is meerdere keren naar school toe gegaan, maar het hielp niet. Toen ze er achterkwamen dat ik mijzelf letterlijk ziek aan het maken was en ik zo bang was van de meiden in de klas, ben ik overgestapt in groep acht naar een andere school in groep zeven. Het bleek dat ik heel erg achterliep. 

Toen ik op de nieuwe school kinderen vertrouwde en mijn verhaal deed over mijn vorige school, werd ik weer gepest. Ik was te goed in vertrouwen geweest en ook op de middelbare school sloot ik niet echt aan. Dus ging mijn zakgeld en nieuwe schoolspulletjes op aan mijn klasgenootjes, zo hoopte ik vrienden te maken en houden. 

Nu al die jaren later had ik het verwerkt, dacht ik. Alleen toen mijn dochter ook gepest werd in groep zes werd ik ineens een heel onaardig persoon. Meerdere keren ben ik op school geweest en heb ik mijn verhaal gedaan. Gelukkig deed school er wat mee, maar dat plus de corona hielpen beide niet mee voor onze dochter haar cijfers en motivatie voor school. Gelukkig sloot ze groep zeven en acht goed af, met een lieve juf, waar ze echt om moest huilen dat ze naar de middelbare school toe ging. 

Alleen was de keuze van middelbare dus ook niet de juiste geweest en gaat ze nu na drie maanden starten op een school, een hele nieuwe, waar de andere kinderen elkaar al kennen, vrienden zijn, in groepjes zitten..... 

Ik hoop dat ze haar leuk vinden en zien zoals wij haar zien. 

De hele dag zitten we in spanning... Ineens krijg ik een app, wat is mijn wachtwoord van de boekensite? Ik vraag meteen is het leuk? Geen antwoord, dan krijg ik: "ja". 

We moeten afwachten... Ik besluit haar te halen uit school, als verassing, ipv teruglopen. 

In de auto hoor ik haar uit en stel ik haar 1000 vragen in 5 minuten. 

"ja het was leuk, ja ze zijn aardig, ja ze heeft al contact gelegd met meisjes, ja ze helpen haar allemaal, nee ze had haar brood niet op want niemand had een broodtommel bij zich."

Later die week zegt ze: "mama dank je wel voor deze school." en krijg ik een mooie bos bloemen, dan weet ik dat we het juiste hebben gedaan!! 

Wat ben ik trots op haar, mijn kleine grote meisje.