De uitslag

Mijn afspraken lopen vlot door vandaag. Daardoor ben ik toch rond half 12 klaar en heb ik een gat tot 14.00. Jammer, want nu heb ik veel te veel tijd over om na te denken. 

Ik hoor een harde piep in mijn oor terwijl ik besluit om een broodje te gaan eten en daar dan nog even te gaan werken, want naar huis gaan heeft geen zin voor de tijd die ik nu heb. 

Een harde piep in mijn oor betekent voor mij dat er iemand praat over mij (beetje bijgelovig ben ik wel) . Zal de rechter nu vragen waar het meisje heen gaat als het bij haar moeder weggaat? Zal de jeugdbescherming nu vertellen over ons? Of is er iemand anders die over mij nu roddelt? 

Oke ik krijg nu toch wel stress, het is inmiddels 12 uur en de zitting zal wel bijna afgelopen zijn. Manlief nog maar eens bellen en zeggen dat hij mij echt meteen moet bellen als hij wat weet. 

"JAAAAHAAA natuurlijk bel ik je meteen." Weer de vraag stellen, wat denk jij? Om voor de 100ste keer te horen dat hij denkt dat ze gewoon komt vandaag. Hij wil verder met het huis opruimen, dus ik hang maar op! 

12.15 ik zie dat de jeugdbeschermer online is. Oke ze zal ons wel zo bellen dan toch? Even manlief appe of hij al wat gehoord heeft. Niet dus. Ik zie dat ze weer offline gaat, oke dan zal ze nu wel gaan bellen toch? "Wat denk jij Mart?" "Euhh dat ik gek van jouw zenuwen wordt, ze zal ons heus wel zo bellen!!! En nu ga ik echt verder met het huis." "Wat ben je nog niet klaar dan? Straks staan ze eerder voor de deur!" "DAAAAAG Lin." 

Ik probeer mijn broodje te eten, maar lijk ondertussen wel een stalker en krijg geen hap door mijn keel. Ik zie haar online komen, offline komen en weer online komen en zo gaat dat wel bijna 30 min door. Ik besluit dat als ik om 13.15 nog niets gehoord heb ik haar toch ga appe. Ineens komt er een gevoel over mij heen van ze gaat niet komen, want het duurd te lang. Ik bedoel ik zou meteen pleegouders bellen als de uitslag er was, aangezien die het meisje moeten opnemen in hun gezin. Maar goed dat ben ik. Mijn vriendin zegt terecht jij kent beide kanten, de kant als hulpverlener, maar ook de kant als pleegouder en die kant kent de jeugdbeschermer niet. Er zal wel een reden zijn waarom ze nog niet reageert. 

En dan gaat eindelijk de telefoon. De jeugdbeschermer vertelt dat het een lange zitting was, maar dat de rechter voor 3 maanden de uithuisplaatsing heeft uitgesproken met een mogelijkheid tot verlening. Dat er een tante is die mogelijk ook zichzelf als pleegouder aanbied en dat dit onderzocht moet worden. Ze is al in de auto en slecht te verstaan, dus ik besluit mijn vragen voor straks te laten. 

De Jeugdbeschermer is nu onderweg naar de plek waar ze verblijft, ze verwacht rond 15.00 bij ons thuis te zijn en haar bij ons te brengen. Meteen bel ik Manlief en stuur ik onze dochter in Duinrell een appje. Ik krijg een hele rits aan berichten terug van haar "YESS" ÖMG zo leuk" "OMG mama" YESSSSS, zo leuk te zien hoe ze er ook mee bezig is. 

Een gevoel van opluchting en teleurstelling gaat door mij heen, ze komt. YEahhhhh en ze blijft misschien maar 3 maanden. Ik probeer even bewust te staan met wat ik daarvan vind, ik bedoel je gaat je toch hechten aan haar en zij mogelijk aan ons en dan moet ze weer weg. Dan bedenk ik mij ineens we mogen drie maanden voor dit mooie meisje zorgen, ze mag weg bij waar ze nu is en wij mogen haar alle aandacht gaan geven. We gaan er wat moois van maken met elkaar en van haar genieten en dat is al een ontzettend fijn gevoel. 

Ik merk dat ik toch wat emotioneel wordt van de spanning die nu zakt en eigenlijk gewoon met gierende banden naar huis toe wil om bij de overdracht te zijn. Dus ik bel mijn collega om te vragen of ze mij echt echt nodig heeft bij het overleg zo om 14.00, ze vraagt lachend komt de baby? Ga dan als de sodemieter naar huis nu, naar je gezin is haar antwoord. 

Dus rij ik naar huis toe terwijl ik ondertussen wat mensen op de hoogte stel dat ze echt komt.