De overdracht

Als ik thuis kom is manlief net even nog op de valreep batterijen aan het halen voor de muziekmobiel die we nog hebben gekocht. Thuis is het heerlijk opgeruimd en ruikt het lekker. 

Nog even wat werk verrichten voor ze er is bedenk ik me, maar ik kan me maar moeilijk concentreren en zie vooral de minuten voorbij kruipen. Toch nog een telefoontje tussendoor en dan wordt ook Martin gebeld gelijktijdig gebeld, ik hoor hem zeggen: "oh oke en wat betekent dit?" Ik heb niet veel tijd mij op zijn gesprek te concentreren en daarbij loopt hij naar de gang toe. Pleegzoon komt thuis en die is ook heel benieuwd. Hij gaat met zijn begeleider naar buiten toe, zodat we in alle rust de jeugdbeschermers zo kunnen ontvangen. Terwijl Martin nog even staat te praten met de begeleider en ik aan de begeleider vertel dat ze zo komt, zegt Martin ineens: "Ja er is nog wel een dingetje, maar dat vertel ik je zo wel."

Er schiet van alles door mijn hoofd heen, wat zou er zijn? Is er iets gebeurd met moeder en de kleine meid toen ze afscheid namen? Komen ze later of komen ze niet? Dit terwijl ook de gedachten door mijn hoofd schiet met schiet op Mart met praten, ik wil weten wat er is. 

Martin vertelt dat de Jeugdbeschermers net te horen hadden gekregen dat het meisje het Noro virus had en dat besmettelijk is voor andere. Ze waren al onderweg met haar, dus heeft Martin gezegd kom maar gewoon en we gaan het wel zien. Aangezien de jeugdbeschermers ook niet precies wisten hoe of wat, wist google gelukkig raad en kon die vertellen dat het Noro virus de buikgriep is. Jammie... daar ben ik altijd zo lekker vatbaar voor. Ach we gaan het wel zien. 

Inmiddels heb ik mijn beroep als stalker weer opgepakt (aangezien mijn man heel relaxed serie kan kijken om de tijd te doden en gek van mij wordt) en kijk ik continu via de ring camera naar wie er de straat in rijden en ja hoor dan zijn ze dan. "Mart, ze zijn er!" Ik weet niet of ik nu naar de deur moet lopen of ze moet laten aanbellen. Martin kijkt inmiddels ook op de camera, hij wil gewoon de eerste zijn die haar ziet. Jammer joh! Niet te zien door de maxicosi. 

Als de bel gaat, gaat het ineens snel. Ze komen binnen met een berg tassen vol kleding en spullen en de baby. Ze heeft een donker geel jasje aan, waarvan snel lijkt dat het voor een jongetje is (ieder zijn smaak) en een speentje in haar mond. Ik zie een bos vol haartjes, haartjes met een speciale verzorging en denk ohhhh god hoe behandel je dit??!! De maxicose wordt aan mij overgegeven en ik begin haar los te maken, beetje onwennig pak ik haar eruit en schrik van het platte achterhoofdje wat ik voel. 

Op schoot bij mij terwijl we praten met de jeugdzorgmedewerkers. Ze vertellen dat het een lange zitting was en dat er een familielid is die heeft aangegeven dat ze wil gescreend worden als pleegouder. De rechter heeft daarom nu een bepaalde tijd uitgesproken, zodat de raad kan onderzoeken of het familielid wel of niet pleegouder kan worden. We praten wat over de plek waar het meisje vandaan komt en de keuzes die er zijn gemaakt de afgelopen 2,5 maand. Er zijn twee brieven, 1 voor het meisje voor als ze later groot is en 1 als overdrachtje voor ons. De voedtijden lijken niet echt te kloppen, te snel achter elkaar met een te grote inhoud. Werk aan de winkel om ritme voor dit meisje te krijgen. 

De meiden komen rustig binnen en zijn heel nieuwsgierig. Ze stellen zich netjes voor aan de jeugdbeschermers en houden netjes hun afstand bij de net binnengekomen baby. 

Ik zit een beetje onwennig met haar op schoot, ene kant wil ik vragen stellen, maar de andere kant wil ik haar leren kennen en bewonderen. Ze heeft haar handjes in haar mond en kijkt in het rond naar alles wat ze ziet. Misschien wil ze wel wat drinken, dus we maken een flesje. Ze drinkt er niet veel van. Na het flesje een schoon luiertje en de kinderkamer laten zien aan de jeugdbeschermers. De zakken van moeder gaan mee naar boven, moeder heeft echt alles meegegeven. Ze zijn verrast als ze het kamertje zien en geven aan dat ze dit niet veel zien bij pleegouders, dat ze het allemaal klaar maken en nieuwe spulletjes kopen. Trots vertel ik dat we ook een hoop te leen hebben of gekregen van vrienden. 

We nemen afscheid en bespreken dat we maandag weer even contact hebben. 

Dat ik een fotootje zou sturen van de kleine meid naar de jeugdbeschermer, zodat zij die kan doorsturen naar moeder. 

Dan begint het echt voorstellen aan elkaar. We onderzoeken haar handjes, voetjes, gezichtje, haartjes en maken allemaal lieve opmerkingen naar haar. Als ik hoest (nog steeds een beetje een zeehond) schrikt ze zo erg dat haar armpjes omhoog schieten, ze kijkt met grote ogen alles in huis aan en ons aan, ze lacht en brabbelt. Het duurd dan ook niet lang of we zijn verkocht op dit kleine meisje. 

We spelen met haar, knuffelen haar en geven haar de hele tijd aandacht. De aandacht die ze gemist heeft geven we haar vollop. We doen haar lekker in bad, wat ze heel erg lekker vond. Toen kwam er nog even gezellig visite langs om haar te bewonderen. In de avond is ze na een uurtje wel klaar met slapen in haar kamertje en wil ze gewoon weer lekker aandacht. Ze is wakker gebleven tot 22.15 zo gezellig vond ze het en inmiddels is ze langszaam aan het wennen aan mijn zeehond hoest.