De Rechter

Ik zie een klein wijs jongetje voor me. Die vanaf zijn 10de al precies wist wat hij wilde worden, namelijk een baas. 

Hij wilde beslissingen gaan maken, beslissen in goed of kwaad en of iemand daar straf voor zou krijgen of juist geloofd werd door hem en vrijgesproken zou worden. Ik zie hem vanaf jongs af aan al zeggen tegen vriendjes: "Nee, jij bent fout en daarom mag je niet meer meedoen vandaag met voetbal, dat is de consequentie." of "Ik heb nu gesproken dus zo gaan we het doen."

Ik zie het voor me hoe zijn ouders hem al vanaf dag 1 zeggen dat hij echt een rechter moet worden. Hem stimuleren en mega veel geld voor zijn opleiding hebben betaald (misschien wel krom voor hebben moeten liggen). Hij heeft er jarenlang voor geleerd en gestudeerd en na al die jaren is hij eindelijk een RECHTER... Na een lange tijd de rechten te hebben uitgesproken in politie zaken, komt hij er eigenlijk achter dat de meesten toch eindigen in een veroordeling en het werk behoorlijk saai is en misschien ook wel deprimerend. Hij beslist dan nadat hij zelf een gezin kreeg om een switch te maken en kinderrechter te worden en daarbij juist voor de ouder op te komen! Aangezien hij zoveel van zijn kinderen houdt en bedenkt dat elke ouder dit wel moet voelen voor zijn kind. Hij vindt dat het kind zo lang mogelijk bij de ouder moet kunnen blijven, want geen ene ouder wil zijn kind kwijt raken in jeugdzorgland en geen één kind zijn ouder kwijt raken.  

Vanmorgen was een doodnormale woensdag ochtend voor de Rechter. Hij ging op zijn fiets naar de rechtbank, want dat is beter voor het milieu. Hij verwachtte eigenlijk niet veel werk, want het is ook het begin van de vakantie periode. Juist in het begin van de vakantie periode is het rustig, want dan worden ouders nog net niet gek van hun kind en lopen jongere niet weg uit het logeerhuis, maar genieten ze van de eerste vrije dagen. Het einde van de zomervakantie is een ander verhaal. Ouders willen hun vervelende ADHD-ers echt iets aan doen en doen dit ook, aangezien hun hulpverlener op vakantie is of de jongere van het logeerhuis heeft zoveel gefeest dat het nu zijn baantje kwijt is, drugs heeft ontdekt en niet meer op de groep slaapt. Er zijn dan veel spoed machtigingen die worden aangevraagd om het kind in veiligheid te stellen. Dit jaar heeft de Rechter mazzel, want juist die laatste weken van de vakantie is hij vrij, lekker op vakantie met de kinderen. 

Dus dromend naar een rustige dag en bijna vakantie opent hij het programma van de spoed machtigingen. SHIT toch één binnen.... De Rechter leest: "een meisje van 2,5 maand oud, moeder niet in staat om voor haar te zorgen. Het gaat goed met het meisje door verschillende hulpverleners, het meisje verblijft samen met moeder niet thuis, er is zicht op hen beide. Alleen mogelijk niet veel aandacht voor haar." (vanwege privacy kan ik niet te diep in gaan waar het meisje en moeder verblijven). De Jeugdbeschermer vraagt om een spoed machtiging, het pleeggezin staat klaar voor het meisje. De Jeugdbeschermer vraagt om een spoedmachtiging, terwijl donderdag 27 juli er een rechtzitting is voor dit meisje een zitting met de vraag of de ondertoezichtstelling wordt verlengt! De Rechter leest het verslag van de Jeugdbeschermer. Er zit geen verslag van de Raad bij, want die geven volgende week pas hun verslag. 

De Rechter krapt achter zijn oor en vraagt zich af waarom dit een spoedzitting is? Meisje is veilig en er is zicht op haar. Moeder is veilig, ookal weet ze dat mogelijk niet eens zelf en is ze er niet bij. Volgende week is er een zitting, waarbij alle betrokkenen gehoord kunnen worden, inclusief de raad. Dus tja.... de Rechter vindt deze spoedzitting voor een spoedmachtiging overbodig en beslist dat het meisje nog kan blijven waar ze nu is en ze volgende week wel weer verder kijken. 

Volgende week is hij toch lekker op vakantie, met zijn kinderen in een warm land.

Zijn collega kan dan vast in deze zaak duiken en een beslissing maken. 

Zaak gesloten! 

(met een glimlach en knipoog geschreven).