Het lange wachten..

Oke het Plan van Aanpak van onze gezin is heel erg duidelijk voor vandaag: 

Ik breng de jongste kat voor castratie weg, daarna rij ik door om mijn auto te laten maken.. 

(ergens na een ingewikkeld gesprek heb ik een paaltje over het hoofd gezien en een mega schade gemaakt aan mijn nieuwe / tweedehands auto... Daarna heb ik heel de weg tegen mijn nieuwe collega, die met mij meekeek die dag, huilend gezeten ik durf niet te kijken. Om vervolgens van mijn vader te horen dat de schade reuze mee viel en misschien maar een paar honderd zou kosten. Om daarna door de garage uitgelachen te worden, toen ik reuze interessant vertelde dat mijn vader taxi chauffeur is en verstand van auto's en schades heeft en deze schade taxeerde op een paar honderd. Kosten waren bijna 4000 euro. Ach een nulletje meer maar voor de verzekering). Dus de auto wordt vandaag gemaakt en ik moet mijn geliefde bakje een weekje missen.

Daarna rij ik langs mijn ouders voor het opklapbedje, want de kinderkamer komt morgen pas binnen. 

Om vervolgens manlief en dochterlief op te halen om met zijn 3en onze (pleeg) dochter die 12 dagen in italië is geweest, op te halen bij scouting. Daarna naar huis te racen en de mega berg was van de vakantie weg te vouwen tot dat ze gebracht zou gaan worden door de jeugdbescherming. Dan zou mijn lieve schoonzus rond die tijd ook komen om natuurlijk haar nieuwsgierigheid en te gezellig te helpen. 

Dat was het plan.....

Terwijl ik het ochtend stuk afwerk, zou manlief thuis nog een stofzuiger er door heen vliegen, doekje door de wc's, was ophangen en de kattenbakken verschonen, om dan in het middag stuk te gaan beginnen aan de kinderkamer en de verf. 

Het was fijn om zo volgepland te staan, daardoor gaat de tijd snel. Toch heb je dan ook stress, want je wil dat alles goed geregeld is voor ze komen. In de ochtend krijg ik nog een mail van de jeugdbeschermer, met zoals afgesproken de voedingstijden en nog wat klein info. Onderop de afsluitende woorden: tot vanmiddag, de spoedmachtinging is ingediend. Even schiet er door mij heen, hmmm ze zou me wel bellen toch als de uitslag bekend is? Niet lang bij stil staan, want ik zit in het verkeer met een leenauto die zo niet fijn rijdt en ik geen schade aan wil maken, want die mevrouw van de garage zei heel streng dat me dat 350 euro eigen risico zou gaan kosten. Dus opletten geblazen!! 

Thuis iedereen opjagen, want (pleeg) dochter komt toch eerder aan dan verwacht, dus hub in de auto en vliegen naar de scouting, want de bus komt zo aan en ik wil in haar of zij in mijn armen vliegen. We komen er optijd aan en ze is zichtbaar blij ons te zien en zelfs ook haar zus. Onze dochter geeft eerlijk toe dat ze haar gemist heeft tijdens vakantie en zo lopen we gelukkig achter ze aan als ze ronduit praten met elkaar en kijken manlief en ik elkaar lachend aan en zeggen we: "ze kunnen niet met en niet zonder elkaar, net als echte zussen!" 

Pleegdochter wordt bijgepraat, want die dacht we gaan toch de baby halen?! Benoemd dat ze vanmiddag wordt gebracht, maar dat we wel even moeten wachten op de rechter of die akkoord geeft. Vriendin appte me of ik thuis was voor een bakkie en ik dacht ach de berg was kan nog wel even wachten. Komt ze binnen met een berg cadeautjes waar je U tegen zegt, maarliefst 10 pakjes in de maat 56, een leuke knuffel en een speeltje. Zo lief en zo dankbaar dat ze zo is. 

Kletsend trek ik overal de kaartjes van af en bewonder ik het kleins. We praten over de vakantie en voor ik het weet is het ineens 13.00 en vraag ik mij af waarom ik nog niets gehoord heb. Ik besluit een app te sturen en te vragen of de rechter al een beslissing heeft genomen? Inmiddels druipen ook de apps binnen van andere mensen die ook nieuwsgierig zijn. Zo lief als iedereen met je meeleeft, maar ik kan niemand antwoord geven. We weten nog niks. 

Tussendoor haalt manlief de ohh zo zielige kat op die nu zonder balletjes door het leven zal moeten en hopelijk daardoor een stukje rustiger wordt. En dan gaat ineens de telefoon, 50 min na mijn app. Het is de jeugdbeschermer die meteen met de deur in huis valt, de rechter heeft het verzoek afgewezen. Ohhhh...... euhhhh......Ze zegt dat ze er zelf erg van baalt en ook op haar kantoor hebben ze er nog alles aangedaan en ze hebben zelf gedacht om de rechter te bellen, maar in overleg met de Raad toch besloten om volgende week af te wachten. Hoewel ze liever had gehad dat vandaag de kleine meid naar ons toe ging, staan ze met zijn alle achter volgende week. Ze gaan morgen met moeder praten en vertellen hoe het ervoor staat en zien hoe moeder reageert. Het zou dan kunnen dat er toch morgen nog anders besloten wordt, maar zo ie zo is de zitting volgende week en daar gaan ze er wel vanuit dat de rechter ook inziet dat dit geen houdbare situatie is voor een baby. De vraag of wij nog een week in de wachtstand willen blijven staan, is dan ook gemakkelijk met Ja te beantwoorden. 

We spreken af dat ze mij morgen middag belt met hoe moeder gereageerd heeft en dat wij zo ie zo tot de zitting nog wachten. Zij beloofd de pleegzorgmedewerker op de hoogte te stellen en ik om bemiddeling en matching te bellen. Ze bedankt ons voor onze flexibiliteit en ik zeg lachend ach nu kunnen we het kamertje echt afmaken voor haar. 

Als ik ophang bel ik meteen mijn man, waar ik met de deur in huis val en die duidelijk teleurgesteld is. Vragen zoals Hoe dan? Waarom besluit een rechter dit? Snap er niks van... komen in ons op, maar we weten dat wij er niet voor geleerd hebben. Ik spreek snel een bericht in voor de mensen die in spanning aan het wachten waren en ook daar zeg ik gekscherend ach nu hebben we tijd om het kamertje af te maken. 

Ik bel met bemiddeling en vertel het verhaal. Ze benoemd mij dat ze dit wel vaker zien gebeuren, tegenwoordig zijn rechters niet zo heel snel met een uithuisplaatsing. Ze benoemd me ook dat we echt rekening moeten houden met dat het volgende week ook een nee kan zijn, maar dat de kans misschien iets kleiner is, omdat de raad dan ook meegaat in het verhaal pleegzorg. Ze wil mij behoeden voor een teleurstelling. Ik ken de klappen van de zweep door mijn werk, dus de teleurstelling voel ik nog niet echt. 

Dochterlief daarin tegen is zwaar teleurgesteld en verdrietig. "mama ik had er zoveel zin in." Ik snap het en dat mag ze ook even zijn, het hoort bij pleegouderschap en bij pleegzus zijn. Ik beloof bemiddeling en matching op de hoogte te houden, want als het volgende week weer een nee wordt, kunnen ze ons meteen weer op open zetten voor een ander kindje wat hulp nodig heeft en aangezien pleegouders nodig zijn, wil ze het heel graag snel dan weten van ons!  

Mijn collega vraagt het recht op de man af, "hoe voel je je? Fyssiek goed betekent niet ook per definitie emotioneel goed."

Tja hoe voel ik me eigenlijk? HMM ja tuurlijk ik baal wel, ik moet even omschakelen.. van spanning naar hoe ziet ze er uit en hoe laat komt ze, nu naar komt ze eigenlijk ooit nog wel? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. 

Manlief komt beetje geïrriteerd thuis en zegt dat hij dan ook de kamer niet gaat verven vandaag, dan doet ie het morgen wel. Ach hij mag ook even balen en we hebben nu toch nog alle tijd. We bespreken samen dat ik nog een berichtje schrijf naar de jeugdbeschermer dat als er toch spoed zou zijn voor dit meisje, in de nacht of het weekend, ze ons mogen bellen. We staan niet open als crisispleegouders, maar wel voor dit meisje nu. Ze geeft me aan dat ze ons hier heel dankbaar voor is en dat ze het meteen in het dossier erbij zet. 

Ja, sorry maar beetje gek als dit meisje eerst straks naar een crisisgezin moet voor 2 dagen terwijl wij hier een soort van hele kamer gemaakt hebben die dan leeg staat! 

Mijn vriendin vraagt ons nog, wat nu als die rechter zegt: "we kijken over een maand wel verder, ze kan hier nog een maand blijven?" "Nee, zeg ik resuluut, daar begin ik niet aan. Er zijn genoeg kindjes die hulp nodig hebben, ik ga niet 1,5 maand op een meisje zitten wachten, waarvan ik haar nog nooit gezien heb en we niet eens weten of het dan na een maand wel een ja wordt. Als we na die maand nog geen plaatsing hebben, kunnen ze ons altijd nog berichten."

Ik merk dat ik de drang heb om mijn was te gaan vouwen, even iets op te ruimen. Dus vlucht ik even naar boven toe, samen met dochterlief. We praten er nog even goed over, wat er nu precies is gebeurd. Dochter vindt de rechter maar een stomme rechter, maar ik leg haar uit dat dat juist niet zo is. Die rechter kijkt juist even goed en haalt niet zomaar kinderen weg bij een moeder, "dat zou mooi zijn dan kan jij anders ook zo weggehaald worden"zeg ik haar nog. Toch vindt ze het een stomme rechter, het meisje heeft al 2,5 maand niet de verzorging die ze hoort te krijgen van een moeder, (want zij is emotioneel niet beschikbaar voor haar) en nu zegt die rechter toch dat ze mag blijven, terwijl wij haar wel kunnen knuffelen en met haar kunnen spelen! 

Vol trots kijk ik onze dochter aan en denk ik meisje wat heb je toch een mooi hart en van wie zal je dat nou hebben? 

In de avond zijn we lekker met de meiden naar de grote M gegaan en zeg ik nog gekscherend: "er is nog een voordeel dat ze er nog niet is? Nu kunnen we morgen lekker uitslapen!" Geloof dat ze me niet zo heel grappig vonden :-)

We wachten nog steeds in spanning af.....