De zitting

Daar gaan we dan eindelijk naar jouw zitting. Eigenlijk zou hij maandags zijn, maar hij is verplaatst. Zo niet fijn, want nu moesten wij ook van alles verplaatsen en regelen op het werk. Papa moet straks werken na de zitting, dus we hopen dat hij niet gaat uitlopen. 

Wij zijn er natuurlijk veel te vroeg. Oma past op jouw thuis, samen met met de meiden. De meiden zijn net als ons weer zenuwachtig. "Stel nou dat mama, ze weg moet.... dan moet ik echt heel erg huilen" zei onze dochter vanmorgen. Ik snap het en weet het en ergens doet het mij ook wel echt iets dat ik ze deze spanning laat voelen, maar toch is dit ook wat ze weten, we helpen dit meisje / deze familie en ja het kan zijn dat ze terug gaat. Ik leg haar uit, dat als ze teruggaat naar haar moeder als die beter is, dat fijn is voor deze lieve baby om bij haar eigen gezin te zijn.. Dat we het dan allemaal zouden kunnen accepteren.. Ik vertel haar nog dat wij het eerder hebben meegemaakt met onze kleine vriend F. die ging ook na 10 maanden weer terug, toen ouders hun leven weer op orde hadden. Als de baby nu nu terug gaat, terwijl moeder gesloten zit, ja dan zou ik ook gek worden.... Ik vertel haar dat geen ene rechter dat nu zou goedkeuren. 

Misschien geef ik haar wel hoop of praat ik haar moed in, maar kom op hoor.... het is toch zo dat geen ene rechter het goed zou keuren dat deze kleine baby terug gaat naar haar moeder die totaal nog niet beter is?! 

We zijn dus te vroeg in de rechtbank. Ik zie de jeugdbeschermer nergens en als ik haar app dat wij in het koffie gedeelte zitten krijg ik maar 1 vink. SHITTT. Ze zou het toch niet vergeten zijn? Ik vraag Martin wat ik moet doen en we besluiten haar toch even te bellen?! Ik krijg meteen haar voicemail.. OH nee he, straks zitten wij hier als enige. Moeten we haar collega bellen of iets? We besluiten dat dat geen zin heeft, want voor die er is, is de zaak al begonnen. We wachten het gewoon maar af. 

Vijf minuten voor we beginnen is ze er gelukkig. Haar telefoon heeft een storing dus ze kon ons ook niet bellen. We kunnen met elkaar naar binnen toe en ik haal opgelucht adem. 

Binnen staat een groot tv scherm en de rechter en de bodes zitten als in de rechtbank. Wij worden gevraagd vooraan te komen zitten, wat bijzonder is, want normaal moeten wij wat verder weg zitten. Op het scherm zie ik moeder met haar advocaat. Moeder is online aanwezig vanuit de instelling. De rechter heeft gelukkig doorgekregen dat hij niet onze achternamen moet noemen en vraagt of wij de pleegouders zijn en vooraan (waat moeder normaal moet zitten) willen gaan zitten. 

Moeder lijkt te denken dat ik haar moeder ben, want ineens roept ze "hoiii mammm" heel hard door de tv, de zaal in, klinkt haar stem. De rechter is even van zijn kaart gebracht lijkt het en die zegt: "euh dit zijn de pleegouders" waarop moeder ineens door heeft dat wij het zijn en ze moppelt ik dacht dat mijn moeder daar was. 

Als iedereen zit, begint de rechter te vertellen waarvoor we hier zijn. We zijn hier voor twee dingen: 

1. kijken of de baby weer terug naar moeder kan en als dat niet kan tot hoe lang dan de uit huis plaatsing zal worden afgegeven (UHP). 

2. Kijken of de jeugdbescherming teken bevoegd moet worden verklaard voor medische gegevens en handelingen voor de baby. 

De rechter wil eerst weten van moeder hoe het met haar gaat. 

Moeder zegt opgewekt en hard vrolijk: "heel goed hoor meneer, ik mag straks kleren halen." Weer weten we allemaal niet wat ze bedoeld en blijkt na navragen dat ze straks even naar huis mag onder begeleiding wat spullen ophalen. Ze zegt dat ze maar 1 vraag heeft en dat is: "wanneer haar dochter naar huis mag, want ze wordt bijna 1 jaar." 

Ik voel mijn hart harder kloppen en ergens ook breken... Deze moeder snapt niet wat er gebeurd schiet er door mijn hoofd heen. Ze wil praten over de baby naar huis hebben, maar ze is zelf niet thuis. Ze wil datums horen, maar er is geen zicht op wanneer ze zelf beter is.. Ze wil het allemaal zo graag, maar ergens zie ik nog meer in dat het haar niet lukt.. 

De rechter is heel lief, maar wel duidelijk. Hij benoemd dat hij er niet over gaat wanneer de baby naar huis mag, hij raadt moeder aan dat zij afspraken gaat maken met de jeugdbeschermer. Hij kijkt vandaag er alleen naar wat nodig is voor de baby. 

Moeder lijkt het te snappen, maar zegt dan weer: "meneer ik wil wel dat ze voor haar verjaardag thuis is hoor, want dan moet ze bij mij zijn." De rechter zegt nu iets directer tegen moeder dat hij niet weet wie er op de verjaardag van de kleine zit taart te eten of welke cadeautjes zij krijgt, maar dat hij in het hier en nu kijkt. Dat hij heeft genoteerd wat moeder haar wens is, maar hij vandaag beslist in het belang van de baby voor het nu. 

Moeder lijkt het weer te snappen, maar als de rechter vraagt kunt u mij vertellen hoe het met u echt gaat..... Geeft ze het antwoord: "het gaat heel goed hoor en ik wil echt dat ze snel weer bij mij is"

De rechter zegt dan duidelijk: "mevrouw we blijven praten in rondjes, Ik heb het nu drie keer aan u uitgelegd, we gaan het nu niet meer hebben over de verjaardag van de baby."

De advocaat pleit voor moeder dat zij wil dat er nog een meetpunt komt, namelijk voor de verjaardag van de baby. Zij wil dat er dan gekeken gaat worden of de baby niet terug bij moeder kan zijn.... Even wil ik heel hard schreeuwen: "mens kijk eens naast je, ik weet het niet hoor, maar de moeder van de baby zit nu uitgebreid te gapen en is al helemaal afgeleid.... Mens als je ons over 2 maanden wil weer laten komen naar de rechtbank ga ik straks echt kapot van de stress." Maar ik zeg niets en hoop alleen maar dat deze rechter er niet in mee gaat. 

De advocaat zegt tegen de rechter dat ze wel pleegouders een groot compliment wil geven, Ze geeft aan dat ze nog niet eerder heeft meegemaakt dat pleegouders een bio moeder en familie zo op de hoogte houden van de ontwikkelingen van de baby. Ze vond dit zeer prettig en de familie is hier ook heel erg blij mee..... Mijn hart maakt een sprongetje en ineens vind ik haar minder onaardig dan de eerste keer in de zitting. Mijn hoofd denkt: 1 - 0 voor ons, 1 - 0 voor ons. 

De rechter bedankt ons ook dat we zulke pleegouders zijn en ik kan alleen maar knikken terwijl ik mijn wangen rood voel worden. 

Als moeder hard gapend er door heen komt, vraagt de rechter of het laat gister avond was geworden voor moeder. Moeder reageert daar niet echt vriendelijk op. Zo ie zo merk ik aan haar houding dat ze wel klaar met het gesprek is. 

De recht vraagt wat de jeugdbeschermer er van vindt en of ze het ermee eens is over 2 maanden een meetpunt te hebben of dat ze erbij blijft dat deze uit huisplaatsing samen moet lopen met de ondertoezichtstelling in Juli. De jeugdbeschermer geeft aan dat het voor de baby en voor moeder beter is om meer tijd hiervoor uit te trekken, beide hebben elkaar al bijna 1,5 maand niet gezien. 

De recht spreekt uit dat de baby uit huis geplaatst wordt tot aan de de ondertoezichtstelling. 

Daarnaast geeft hij aan dat hij vindt dat het perspectief van de baby zo snel mogelijk moet onderzocht worden, zodat iedereen weet waar de baby op gaat groeien. 

Moeder is inmiddels helemaal weg en lijkt niet eens meer door te hebben dat we een gesprek voeren. Ze zit te lachen, dan te gapen en dan weer in en uit het beeld te zijn. 

Wat betreft de medische papieren kunnen we snel afhandelen, want moeder had op papier toestemming gegeven dat de jeugdbeschermer het medisch dossier opvraagd. Hierom is deze zaak dan ook afgedaan. 

De rechter bedankt ons alle en sluit de zaak. 

Opgelucht lopen we naar buiten toe met zijn 3en. De jeugdbeschermer en wij zijn het er over eens dat dit een hele fijne rechter was en heel duidelijk ook naar moeder toe. 

De jeugdbeschermer gaat weer contact proberen te zoeken met de begeleiding van moeder en proberen of deze samen met moeder openstaan voor een gesprek om te kijken of er iets mogelijk is in de bezoeken met de baby. Voor nu is in iedergeval duidelijk dat de kleine meid nog minimaal 6 maanden bij ons blijft. 

We zijn blij met deze uitslag, maar diep van binnen ben ik ook verdrietig.. 

Verdrietig om deze zieke moeder en om dit kleine meisje, want hoe dan ook is ze geliefd... niet alleen bij ons, maar ook bij haar eigen moeder!!