Ik ga vooruit!

In de rest van de maand Januari zien we de kleine meid ineens mega sprongen maken. 

Zo kan ze ineens aan tafel staan. Super stoer staat ze te wankelen aan de tafel, maar ze weet alleen niet hoe ze zitten moet als haar kleine beentjes het niet meer volhouden. 

In het begin staan we dus nog te juichen en klappen als ze aan tafel staat, maar na de zoveelste val, vinden we het eigenlijk niet zo heel grappig dat ze met net 9 maanden zichzelf optrekt aan de tafel, staat te wankelen en daarna dus valt. Een hoop dekens en kussens leggen we om haar heen elke keer, want als we haar weghalen bij de tafel zorgt dit alleen maar ervoor dat ze deze nog interessanter vindt en juist ernaar toe blijft gaan... 

Het leven is vallen en opstaan, maar toch vinden we het niet zo heel grappig als ze met een bonk weer op de grond ligt. Onze dochter steekt veel tijd in het leren hoe ze zich op haar billen moet laten zakken... En ineens heeft ze het door. We klappen allemaal voor haar. Met een grote glimlach kijkt ze ons tevreden aan en vanaf dat moment is niets meer veilig op de tafel. Glazen worden in het midden gezet, maar ze leert ook hoe ze op haar tenen moet staan en net met dat ene vingertje het glas om kan trekken. De afstandbediening en telefoon zijn de favoriet van madammetje en dan.... als ze het eindelijk heeft en ik het afpak.... dan komt haar woede omhoog!!! 

Ergens ook logisch dat ze dan boos wordt, heb je het eindelijk te pakken na zoveel moeite... en wordt het ineens afgepakt weer van je. Ze wordt boos, gaat of huilen of grommen naar je... EUHHH wie leert dit kind in vredesnaam grommen??!! Hoe dan ook het geeft soms hele grappige momenten, waar wij dan weer hard om moeten lachen en ze ons stom aankijkt en uiteindelijk mee lacht. 

Ze kletst de oren van je hoofd af als ze haar speen niet in haar mond heeft. Dus geregeld leggen we die ook even weg, maar het leuke van het verhaal is dat mevrouwtje er altijd wel weer ergens eentje vindt, die wij al een tijdje kwijt waren. Dus je draait je om en ze heeft ineens een groene in haar mond. Maar goed als we hem uit doen, dan hoor je de hele dag gebrabbel / gegil, want ze is haar stem echt mega aan het ontdekken of zelfs geschreeuw. Als ze schreeuwt dan doen haar armpjes mee om kracht te geven in haar stem en haar lichaam... Je mag dus eerlijk weten dat ik mijn hart vast hou voor als ze straks ouder is... Ik zie haar al staan in de winkel, maaaaaaaaarrrr ik willlllllllllllllllll dit..... Met die mooie bruine oogjes!! Hahaha, gelukkig weet ik van mij zelf dat ik best wel wat strenger kan zijn dan Martin, dus ik denk dat ik eerder zou zeggen: Nou lieverd je moet eens weten wat ik allemaal wil !!!! en dan rustig doorlopen om haar dan (hopelijk) verbaasd achter te laten. 

Dat ze Martin of in dit geval genoemd papa, want dat is hij echt voor haar, om haar vinger heeft gewonden dat is wel duidelijk. Hij is helemaal gek op haar en zij op hem. Hij krijgt elke dag een natte kus van haar, waarbij ze haar mond nog niet sluit, maar wel half zijn wang op eet! Hij vindt het snel zielig als ze huilt, zo zielig dat hij het niet aankon om oorbelletjes te laten zetten. Dus voelde ik al aan dat dit een taak van mij zou worden, want toestemming van moeder hadden we al gehad. Toen ik hem benoemde dat onze dochter met 3 maanden al oorbellen had gaf hij als antwoord, maar toen was ik jonger en nu veel ouder en wijzer. HHHMMMM wordt vervolgd hoe dit afloopt. 

Wat ook nieuw is deze maand is dat ze echt zwaait naar iedereen. Als je zegt dag dag dan begint ze met zwaaien, maar ook mensen die ze in een winkel ziet of als 1 van ons weggaat. 

Dat weggaan werd ineens ook een dingetje, want zodra we uitgebreid afscheid namen van haar, bedoel hoe kan je nu niet zo'n schattige baby even een kusje geven / knuffel geven als je haar de hele dag niet ziet? Nou zodra we dat deden, dan begon ze te huilen.... Dus om de ander maar geen huilende baby kado te geven, bedachten we dat we het afscheid nemen maar korter moesten doen en werd het dag dag, terwijl de ander dan bijna zingend zei: "ga je zwaaien ...(naam baby)" "doe maar zwaaien". 

Dat hielp een stuk beter..... Toch heeft ze nog wel iets herinnert aan de tijd dat ze zo ziek was denken wij, want ze blijft naar mij toe komen zodra ik de kamer inkom en ik moet haar oppakken dan en knuffelen. Ook als ik wel eens thuiswerk en manlief is samen met haar, komt ze kruipend naar mijn been, trekt zich op een staat te jengelen tot ik haar oppak. Dus thuiswerken is onmogelijk geworden... 

Zie voor je: heftig gesprek met een gemeente voor een jongere die anders uit verblijf wordt gezet en op de achtergrond hoor je eerst een lachende baby (schatterlachen kan ze heel hard) daarna hoor je een gillende baby, wat overgaat in een timmerende baby (ze houdt ervan om te tikken met speelgoed of gooien) dan hoor je ineens een jammerende baby, want ze staat aan mijn broek te trekken tot ik haar oppakken. Uiteindelijk hoor je Sesamstraat op de achtergrond spelen, gezien zij dan wordt opgepakt door papa en daar rustig naar kijkt en dan...... gezien mijn gesprekken meestal lang duren.... hoor je en Sesamstraat het eind lied spelen en papa snurken samen met haar op de bank voor een middagdutje... 

Dus nee thuiswerken zit er niet meer in. 

De flesvoeding is iets waar ook verandering in kwam. Wij merken dat dit meisje door haar moeilijke eerste drie maanden, weinig tot geen interesse in eten had. Gewoon vast voedsel. De flessen gingen uiteindelijk redelijk, maar de potjes waren een drama.... Heel eerlijk ze liep daar echt in achter volgens de statistieken van het CJG... En zoals eerder te lezen in mijn verhalen, doet mij dat niet veel, maar dit was toch wel een onderwerp van gesprek tussen ons samen. Hoe kregen we haar aan het eten? Gewoon eten.... 

De eerste hapjes gingen goed, maar na een hapje of 6 a 7, was ze haar concentratie kwijt, geen intresse in het eten. Wat we ook maakte of dat we het neerlegde zodat ze het zelf kon pakken (motorisch gezien is er niets mis met haar).... Niets leek te helpen. We besloten het toch nog meer door te zetten en onze grote vriend Sesamstraat liedjes gewoon op te zetten zodra ze geen interesse meer in het eten had. 

Ik weet pedagogisch gezien totaal niet wenselijk, maar ik vond het eten toch wel belangrijker dan pedagogisch verantwoord bezig te zijn! Het werkte, ze at haar bordje leeg, wat er voor zorgde dat ze ook een fles minder ging eten en uiteindelijk zelfs doorsliep.... Wauwwwww wat een sprongen maakte ze ineens. 

En wat genieten wij nog steeds van haar!