Lief klein meisje

"Morgen om dit tijdstip weten we het, het is afwachten."

"Het gaat wel met de zenuwen, ik probeer het naast mij neer te leggen."

"Nee maandag ging niet door de zitting, het is verplaatst naar woensdag, geen idee waarom."

"Natuurlijk laat ik het je meteen weten als we wat weten bericht ik je."

Lief klein meisje, om ons heen staan lieve mensen die aan jou en ons denken vanwege weer een belangrijke dag morgen! Ze appe mij als sinds maandag en vragen mij op dinsdag hoe het gaat en of ik het nog trek! Natuurlijk zeg ik ja... Wat moet ik anders?! In de auto op de weg gaan mijn gedachtes uit naar morgen... Jouw rechtzaak!! Er gaan zoveel vragen door mijn heen: 

- Zou je moeder er zijn? of andere familie? 

- Zou de rechter uitspreken dat je uithuisplaatsing verlengt wordt? 

- Is het een prettige rechter? Eentje die inziet hoe de situatie echt is? 

- Zou het gezag gedeelt gaan worden zodat wij makkelijker achter jouw start kunnen komen? 

- Komen wij nog aan het woord? Of laat de rechter ons alleen luisteren? 

Zoveel vragen die ik nog niet kan beantwoorden. 

Ergens in mij weet ik dat er niets veranderd is aan de situatie bij je moeder, sterker nog je hebt er nu al dik 1,5 maand niet gezien, het is alleen verslechterd. Dus hoe kan er dan gewekt worden aan een terug werking naar huis bijvoorbeeld? Ik weet dat geen ene rechter hier achter zou gaan staan, maar toch de angst dat er ineens een ander familielid is die jou wil opvoeden. Ineens een rechter is die wel vindt dat er bezoeken moeten komen zonder een gesprek of ineens sterker moet gewerkt worden aan jullie band... 

Gewoon de angst dat je weg moet... Is gewoon groot en soms heel soms vind ik mezelf zo dom dat ik mezelf en ons gezin in deze positie heb neergezet, die spanning die angst, het mogelijke verdriet... 

Ik hoopte mezelf te kunnen blijven beschermen, maar ergens de afgelopen weken ben ik die muur kwijt geraakt.... Je lach in de ochtend, je knuffels en proberen kusjes te geven, het zwaaien nu met dagdag, je moeilijke en ingewikkelde haartjes, je pruillipje als ik de deur uitga, je schaterlach als ik je kietel, je ritme op muziek, je ontdekking in het leven en de diertjes en ons en zelfs je sterke krakter waarbij je laat zien wat je wel en niet wil..... Ik ervan, ik hou van dat alles.... ik hou van jou.... En ik wil niet meer dat je weggaat. 

Ik wil het gevoel niet de baas laten zijn, het gevoel dat je misschien ooit weggaat.. Het gevoel van dat we dan afscheid van je moeten nemen. Je uitzwaaien voor altijd... Je misschien alleen nog eens zien met een kort bezoekje en je ons dan vaag herinnert. 

Toch wil ik ook het gevoel niet de baas laten zijn van mijn egocentrische kant... Want als moeder beter zou worden, wie ben ik dan om haar kind te mogen opvoeden? Bij haar weg te halen? Wie ben ik dan om jou lief klein meisje het geluk te ontnemen om bij je eigen familie op te groeien? Met je eigen cultuur en mensen die jou op de wereld hebben gezet in liefde! Ook dat mag ik je niet ontnemen. 

Ik haat het om zo in de war te zijn, maar ik weet waar het vandaan komt en ik weet ook dat dit mijn uitting is van de spanning voor morgen. Ik laat mezelf zo in de war zijn, verga in mijn eigen bubbel die ik misschien ook te weinig uitspreek aan de mensen om mij heen! Het is mijn manier om mij voorbereiden op wat komen gaat.... De rechtzaak!! 

Lief klein meisje, 

Terwijl ik je je flesje geef vanavond en je in mijn armen ligt, ik je haartjes strijk en naar je oogjes kijk die langzaam dichtvallen. Ben ik blij dat jij hier niets van snapt.. Dat je niet snapt wat er gebeurd... Ik ben voor jou je mama en zo voel ik mij ook! Jij mist mij als ik de deur uitloop en ging vanavond huilen toen papa de deur uitliep! Jij ziet geen verschil in onze huidskleur, haren, ogen of dna... Voor jou ben ik degene die er voor je is, je trootst, eten geeft, met je speelt, je schone kleertjes geeft waar je altijd lekker aan ruikt, met je knuffelt of je zelfs als leert dat Nee nee is... Ik ben voor jou de gene die je opvangt als je aan de tafel probeert te staan, terwijl je nog niet vanuit staan naar zit kan... Voor jou ben ik er... 

En lief meisje dat is precies zoals het is... Ik ben er voor je... Wat er ook gebeurd nu of later in de volgende rechtzaak. (als deze voorbij is staat er rond juni/juli al weer een volgende gepland) Ik ben er voor je... Nu maar ook later, wat er ook gebeurd... Je zit in mijn hart en daar kom je niet meer uit.. Ik wens voor jou dat jij het leven krijgt wat je hoort te krijgen, een mooi en liefdevol leven.. Vol met mensen die van je houden en er voor je zijn altijd!! Ik wens voor jou een zorgeloos leventje met zo min mogelijk last van dit alles. 

Ik wens voor jou jouw eigen familie, maar ook ons als je gezin! 

Ik wens voor jou dat je bij ons mag en kan blijven....

Zodat je ons niet voor altijd hoeft te missen als we de deur uitlopen... 

Ik wens voor jou een goede uitslag morgen. 

Liefs van jouw (pleeg) mama

to be continu....