Kennis maken.

Ik ben nieuwsgierig en voel een lichte gezonde gespannenheid. Vandaag ga ik ze eindelijk ontmoeten. Ik wilde dit al een tijdje, maar ik snapte goed dat het niet niet kon. Er was nog te veel spanning, te veel emotie en vooral ook te veel verdriet. Wat ik heel goed snap, maar ook wel moeilijk vind om te zien. 

Vluchtig in het voorbij gaan had ik ze snel al gezien, maar nu ga ik aan tafel met ze. We gaan met zijn alle praten, praten over de kleine meid. Ik kan me haast niet voorstellen dat dat verkeerd zal gaan. Ik bedoel we zitten daar allemaal met één doel en dat ben jij. Jij gaat niet mee, dit is een gesprek voor grote mensen!! Daar horen kleine oortjes niet bij. 

Ik probeer in de auto een beeld te schetsen van het gesprek wat ik zo ga voeren en mij voor te stellen wat ik eigenlijk verwacht van dit gesprek. Voor mij is het voorstellen, wie ik of eigenlijk wij zijn. Ookal gaat Martin niet mee, ik praat er namens ons. Hij moet thuis blijven voor jou. Ik weet dat ik moet opletten met wat ik zeg, ik kan niet alles zeggen en wil dat ook niet. Ze hoeven niet onze achternaam te weten of waar we precies wonen. Het is een soort van weegschaal in mijn hoofd van wat ik straks wel ga vertellen en wat niet. Ik weeg mijn antwoorden af. 

De eerste indruk is toch wel het belangrijkste, flitst er door mij hoofd heen en ineens is daar dan toch een lichte spanning in mijn buik terwijl ik mijn auto op het parkeerterein parkeer. 

Ik voel me vertrouwd op mijn eigen werkplek wordt het gesprek gehouden. Je werk voelt toch een beetje als een tweede huis, dus als ik er eerder ben is er altijd wel een vriendelijk gezicht om even mee te praten, een collega waar ik mijn verhaal bij kwijt kan. Ook zo nu en terwijl ik ga zitten merk ik dan toch dat ik ineens zenuwachtig wordt. Misschien vinden ze mij wel niet aardig, zien ze mij als de boosdoener, het kind afpakker of of..... "oke adem halen!" Ik klets nog wat met mijn collega en dan is het tijd, ze zijn er al. 

Daar gaan we dan..... Ik stel me voor en voor ik het weet wordt ik beetgepakt en krijg ik een knuffel. 

Oke ze zijn dus niet boos! Dat is fijn, ookal voelt het ongemakkelijk. Ik krijg een knuffel van de familie van de kleine baby. Zowel oma, oom als moeder zijn aanwezig tijdens het gesprek. 

Moeder kijkt en lijkt een stuk helderder als eerst en weet zelfs te benoemen wie ik ben. 

Dik 1,5 uur praten we over het kleine meisje, wat bij ons thuis ligt. We praten over wat er minimaal nodig is om terug bij moeder te kunnen gaan wonen. Welke stappen er ondernomen moeten worden, waaraan moeder moet voldoen. Wat de zorgen zijn en wat de krachten zijn. Zie het als een examen die moeder moet doorlopen om te laten zien dat het beter met haar gaat. Het begint met toetsen maken en zorgen dat de bezoeken beter verlopen en de kleine meid de volle aandacht krijgt. Daarna moet er een proefexamen worden doorlopen door een training/ observatie periode, waarin de bezoeken worden opgehoogt en er meer verzorging bij komt kijken. Als laatste zou dan het echte examen zijn en kan alleen gedaan worden als de eerste twee positief zijn afgerond... Er zou dan geoefend worden met een nachtje logeren, waar begeleiding bij is. Waarna een paar keer logeren zal worden gekeken of er defintief naar huis geplaatst kan worden. 

Mijn hoofd maakt overuren. Ergens ben ik blij dat er een plan ligt. Zie ik een familie die graag wil dat moeder het kan. Lijkt moeder nu echt wel aanspreekbaarder te zijn en bereidwillig te zijn en open te staan om te leren moeder te worden. Ergens gun ik het haar ook..... Maar ik ben ook maar een mens en er steekt toch een scherpe punt in mijn hart als ik alleen maar denk dat ze terug zou gaan. Ik weet dat ze bij haar moeder hoort en bij deze familie, die er ook echt wil zijn... Maar ze hoort nu toch ook een klein beetje bij ons?? Zegt mijn hart huilend.... 

We beloven eerlijk te gaan zijn tegen elkaar. Liever een bezoek uit stellen, omdat het niet gaat. Dan een vervelend bezoek, spreken we af. Oom geeft aan dat hij wat wil kopen voor de kleine meid en dat hij haar graag snel ziet, samen met oma. Als ik benoem dat het misschien beter is 1 voor 1, heb ik ineens te maken met een cultuurverschil en wordt mij uitgelegd dat in hun cultuur gewoon het kind door iedereen wordt opgevoed en op schoot wordt gepakt. "Niks 1 voor 1, hub kom er maar mee door, daar moet ze aan wennen hoor!!" Ook als ik praat over haar haartjes hoeveel pijn de klitjes doen, krijg ik te horen: "daar moet ze gewoon aan wennen, al onze kindjes hebben dat, gewoon een beetje vasthouden en doortrekken." Hmmmm cultuurverschil noemen we het maar, maar ik weet dat ik niet zo op die manier een trauma ga maken bij een baby! Dus besluit ik wijzelijk mijn mond maar dicht te houden. 

Toch krijg ik ook te horen dat ik goed aansluit bij hun cultuur met de haartjes die ik zo bij hou en de haarbanden die ik in doe. Voor een hollander doe ik dat aardig goed werd er lachend gezegd en als een positief compliment gegeven. 

Het plan ligt er en het is nu afwachten hoe dit plan uitgewerkt gaat worden. Het is niet aan mij. Het is aan moeder...... Ik kan alleen maar zorgen dat ze die ruimte krijgt. 

De pleegzorgbegeleider benoemd nog: "mocht het zo zijn dat we eruit komen dat de kleine dame niet meer terug naar moeder gaat, dan zullen we weer met elkaar onderzoeken en afstemmen hoe we haar rol dan kunnen laten vervullen.... terwijl de kleine meid dan opgevoed wordt bij Martin en Linda." We moeten daar eerlijk over zijn met en tegen elkaar.... 

Waarop ik toevoeg: "moeder blijft altijd haar moeder." 

En oom nog even snel aangeeft dat hij mij een fijn mens vindt en dat hij ziet dat ik goed en warm mens ben, maar dat als er een kans is dat de kleine meid terug kan hij daar alles aan zou doen! 

Ik begrijp hem, het is zijn nichtje waar we het over hebben.. 

We nemen afscheid met de afspraak in December weer bij elkaar te komen. 

Ik krijg een dikke knuffel van moeder en haar familie en ineens weet ik het weer.... Ik heb er niet alleen een pleegbaby bij, maar een hele familie. De familie van de kleine meid.... 

Als ik naar buiten loop met de jeugdbeschermer is het eerste wat ik zeg: "ik zie haar nog wel eens terug naar huis gaan." Waarop zij mij verbaasd aankijkt en zegt: "echt hoe kom je daar nu ineens zo bij?" "het is mijn angst" beantwoord ik haar...... Later kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan.. Ik vind mijzelf zoooo niet professioneel of een goede pleegouder om dat uit te spreken... Maar ik weet ik ben ook maar een mens met gevoel en heel soms stromen die ook wel eens over. 

Met een dubbel gevoel rij ik terug naar huis. Mijn hoofd tolt van het gesprek en ik weet niet goed wat ik nu wil. Muziek luisteren, mijn man bellen of stilte... Ergens komt er even een muurtje omhoog en die bedenkt dat ik mezelf moet beschermen. Als ik nu afstand neem, dan doet het minder pijn? Dat kan natuurlijk helemaal niet... Want als ik thuis ben, zie ik haar glimlach en denk ik weer: "geniet van de tijd die ze er is, we zien het wel."