Bezoek nummer 6

Daar gaan we dan naar het vijfde officiele bezoek. 

In de auto val je in slaap, je hebt vannacht lopen spoken en was een paar keer wakker. 

Ik snap wel dat je moe bent. Ik ben het ook. 

We zijn iets eerder bij het bezoek, dus ik kan je nog even laten liggen. 

Je moeder is er al, dus na tien minuten lopen we dan toch echt naar binnen toe. 

Je hebt niets door, dus ik maak je rustig wakker. 

Ergens vind ik het zielig om je wakker te maken, maar het is nu wel echt tijd voor je moeder om met jou te kunnen kletsen en spelen. 

Je oogjes gaan langzaam open en je moet even aan je omgeving wennen. 

De pleegzorgmedewerker vindt je helemaal niks, je lacht niet naar hem en kijkt hem niet gezellig aan. 

Je bent vrij relaxed bij je moeder en je moeder is dat ook. 

Ze is helder en maakt goed contact met je je. Ze sluit goed op je aan. 

Ik kijk vanaf de zijlijn mee en ik merk dat ik ook geniet van dit bezoek. Jullie genieten zichtbaar en dat doet mij goed, want ik wil dat jij je goed voelt, gelukkig bent en van JOUW moeder kan genieten. 

Ik geef je een maisvinger en die eet je samen met je moeder, als ze je slokjes drinken geeft van de diksap met water.... moet je proesten en hoesten, je drinkt te snel. Je moeder schrikt ervan. Ook nog een paar minuten erna heeft ze het erover... Het maakt indruk op haar... 

Je moeder krijgt een paar tips van ons, ze probeert het echt en doet haar best om ernaar te luisteren. 

En dan ben je het ineens zat.... je wil niet meer op schoot... je wil niet meer op het kussen op de grond liggen... je wil niets meer... Je huilt en huilt.... en ook het lopen door de kamer helpt niet.... En dan............... voor ik het weet, strek je je armpjes uit naar mij.... Je moeder ziet het... Ze kijkt naar jouw in haar armen en naar mij en zegt:" Ga maar naar je andere mama toe." WOWWW wat knap van haar.... er gaat van alles door mij heen... Het voelt goed dat ze mij zo noemt... mijn hart breekt dat jij door mij wil getroost worden en niet door haar moeder..... maar ergens is er ook trots dat we deze band al hebben... Een mix van allerlei gevoelens krijg ik in 1 klap binnen. 

Ik zet je bij me op schoot en je bent stil. Terwijl je rustig bij me zit, praten de moeders met elkaar. Vertel ik je moeder over jou en voor het eerst in de vijf bezoeken heb ik het idee dat ze echt naar me luisterd. Voor het eerst denk ik weer..... Deze moeder zou dit misschien echt nog wel zelf kunnen met haar kleine dametje.... Dan is de tijd bijna voorbij... Het is een klein uurtje geweest en ineens klapt je moeder in... Ze gaapt bij het leven, kijkt duf uit haar ogen en zegt ook moe te zijn..... Ik schrik ervan, want net dacht ik nog: "deze moeder zou het nog wel eens zelf aankunnen." en nu denk ik alleen maar: "Hoe dan?? Jullie hebben een chillmoment van 50 minuten gehad en je bent helemaal kapot. Hoe dan? Hoe wil jij ooit voor haar 24/7 zorgen?" Zou ze het ooit wel kunnen? 

Ik doe je jas aan en zie dat jij ook echt doodop bent. Je krijgt nog een kus en een knuffel van je moeder en ik zet je in de maxi neer. We nemen afscheid van je moeder en de pleegzorgmedewerker. In de auto val je in slaap, terwijl ik nog 1x het hele bezoek door mij hoofd laten lopen. Wat een verschillen van bezoeken maak ik met jou mee en je moeder. Wat fijn dat dit bezoek goed ging. Ik hoop voor jou dat er nog meer van zulke gaan komen, lieve lieve kleine baby!!