Foutje bedankt!

Van onze mooie dochter mag ik dit verhaal met jullie delen.. 

Onze mooie dochter, ze was en is mijn wondertje al dik 12 jaar! Zo'n 14 jaar geleden kregen wij te horen dat ik niet gemakkelijk zwanger kon worden en na een hormoon te hebben geslikt bleek ik daar allergisch voor te zijn en ineens een hoge hersendruk te hebben gehad... De dokter zei hierna letterlijk: "sorry maar ik denk niet dat zwanger worden er nog van gaat komen." Toch werd ik zwanger uit mij zelf, 1 keer en mogelijk daarna twee miskramen gehad... Maar goed daar is ons wondertje uit geboren.. Een heel bijzonder meisje.. 

Ik snap dat iedere ouder dat over zijn/ haar kind zegt, maar dat is ze echt. Ze heeft een goude hart voor dieren en voor mensen die zij zelf uitkiest. Ze is verschrikkelijk eerlijk, te eerlijk!! En als je haar pijn doet of tegen haar liegt dan maakt ze haar eigen keuze en lig je eruit bij haar.. Daarnaast is ze ontzettend onzeker, faalangstig en perfectionistisch en zegt de basisschool juf al jaren dat ze mogelijk een hoog gevoelig kind is. Onze dochter is een binnenvetter en praat moeilijk over wat zij echt voelt en denkt als je het rechtstreeks vraagt, je moet het altijd met een soort van omweg vragen en dan goed tussen de zinnen door luisteren. 

Zoals ik al zei een heel bijzonder meisje. 

Wij hebben haar opgevoed als een zelfstandig meisje, die haar eigen keuzes mag maken van ons. Aangezien zij totaal niet in zeven sloten tegelijk loopt en wij hier ook niet bang voor zijn, hoeven wij daar maar weinig bijsturing aan te geven. Alleen toen kwam natuurlijk het eerdere verhaal naar de middelbare school toe... Ik twijfelde al, het is ver en vooral ook best een heftig onderwijs zo verschikkelijk zelfstandig... Maar goed ik deed het ook een beetje weg met het feit dat mijn kleine meisje nu groot werd en ik daar moeite mee had. Dochterlief wilde niet naar een andere school kijken, ze wist het zo zeker ze wilde hier heen. Dus besloten we met haar daarin mee te gaan. 

Zo'n drie weken geleden was ze ineens niet in haar hum.. Als ik eerlijk terug denk, denk ik zelfs nog eerder... Alleen drie weken geleden kwam het eerste echte signaal. Ze snapte niets van haar school, waar ze wat moest inleveren, hoe ze het moest plannen. Er zaten hele vervelende kinderen in de klas, die zelfs al 8 gele kaarten hadden gehad en eentje was er geschorst. Sommige docenten waren echt heel raar en onaardig, maar vooral ook totaal niet te verstaan, gezien het grootste gedeelte van de klas aan het praten en gillen was door de les. 

Al met al duidelijke signalen die ze aangaf dat het niet lekker ging. Dus ik stelde een mail op, op zijn montesorri's met mijn dochter in de cc aan haar coach (ofwel mentor) met het feit dat ze het niet snapte, er niet uitkwam, of er huiswerkbegeleiding mogelijk was op school en dat ze totaal niet lekker in haar vel zat. Dat ik zag dat haar faalangst mega omhoog kwam, gezien ze een zes voor Wiskunde had gehaald en hier van baalde, terwijl wij trots waren...... Ik kreeg geen reactie op mijn mailtje... Ik kreeg wel van dochter te horen dat de coach met haar mapjes op haar computer had gemaakt... Heel fijn dacht ik, maar de rest van mijn vragen? 

De vakantie kwam en dochterlief kon even uitrusten en leuke dingen doen... En toen was het zondagavond, de dag voordat ze weer naar school moest. Ik had haar de hele dag geholpen met een samenvatting maken.. Ze moest voor woensdag 9 hoofdstukken leren voor mens en maatschappij. Ze was veel te laat begonnen, gaf ze zelf ook aan.... Maar jongens jongens, 9 hoofdstukken voor 1 week leren, maar liefst in de vakantie.. en in die 9 hoofdstukken vier totaal verschillende onderwerpen... over het armste land ter wereld, over de evenaar, over normaden en over gebergtes. Echt ik had hier ook mijn vraagtekens bij... Hoe dan ook terwijl ik een samenvatting in elkaar probeerde te zetten, brak ze ineens...... en huilde ze tranen met tuiten... 

Alles kwam eruit rollen.. Ze had zoveel spijt dat ze deze school had gekozen, ze kwam er niet uit.. Het zelf plannen, alles zelf moeten regelen en uitzoeken, ze wilde gewoon een papiertje hebben met dit moet ik leren! De klas die druk was, de moeilijke stof die ze kreeg, de afstand fietsen en de sportmaster waar ze van hot naar her voor moest fietsen.. Alles was haar te zwaar geworden en ik zag onze dochter binnen dat uur zichzelf redden door te praten met ons.... En wat was ik verdomd trots op haar!! 

Ze gaf aan dat ze eigenlijk ook liever iets met haar handen deed naast het leren, dat ze het niet vol hield de hele dag in de boeken te zitten. Zulke lange dagen.. En ineens viel alles op zijn plek bij ons... Waarom ze elke keer thuis kwam met een verdrietig gezicht, waarom ze het lastig vond te beginnen aan huiswerk, waarom ze zoveel klaagde over de klas en waarom ze de school van haar pleegzusje met restaurant veel leuker leek te vinden tijdens de opendag dan haar eigen school. 

Hoe reageer je als je kind dit na twee maanden zegt? Natuurlijk rustig en vol begrip en motiverend om te blijven praten met haar. Alleen zou ik, ik niet zijn, als ik niet meteen ook in oplossing ging denken. Wilde ze huiswerk begeleiding? Wilde ze stoppen met de sportmaster? Wilde ze ..... wilde ze misschien naar een andere school? Voorzichtig stelde ik die vraag... En wat eerst nog" ik weet het niet mama" was huilend, werd binnen tien minuten al: "eigenlijk denk ik het wel." 

We gaven haar de tijd om na te denken en ik beloofde haar weer een mail naar haar coach te sturen die zondag avond. De volgende dag ging ze met lood in haar schoenen naar school toe, maar toen ze thuis kwam gaf ze toch aan dat ze echt naar een andere school wilde. Het liefst een school waar ze met dieren, planten iets kon doen. 

Weer waren we super trots op ons meisje, die eerlijk aangaf dat ze de keuze op deze school heeft gemaakt op de verhalen van andere. Dat ze achteraf toch liever nog wel had gekeken naar andere scholen, ipv zo standvastig te zijn.. We waren trots omdat ze haar eigen stappen reflecteerde en inzag dat ze zich er niet fijn bij voelde en het wilde veranderen. Ze had het gevoel dat ze faalde nu ze dit uitsprak gaf ze me aan... Mijn hart brak toen ze dat zei en ik zei haar: "van fouten maken mag, dan kan je ze juist herstellen en er van leren." Ook wij hadden het misschien fout gedaan en er niet opgestaan dat ze naar een andere school was wezen kijken, ook wij waren mee gegaan in haar geromantiseerde plaatje van deze school. Dus ook wij waren fout, vertelde ik haar. 

Ik beloofde haar dinsdag alles op alles te zetten om een andere school te zoeken voor haar.. Het liefst een school waar ze met haar handen kon werken en gewoon haar Mavo kon halen, ipv Mavo/Havo. 

Op dinsdagochtend vroeg stond ze huilend bij mijn bed, ze kon het niet naar school gaan.. ze had zo'n buikpijn. 

Ik liet haar thuis, ookal wist ik dat dit nu de derde ziekmelding was in twee maanden tijd. 

Inmiddels had de coach nog steeds niet gereageerd, ook niet naar onze dochter toe op de maandag dat ze wel op school was geweest. Ik had haar die maandag avond nog een app gestuurd (wist ik veel dat ze mij met haar prive nummer had gebeld, ik had het onder haar naam opgeslagen) of ze mijn mails wel had ontvangen. Twee blauwe vinkjes, maar geen antwoord... Je mag weten ik was inmiddels al bij het kookpunt dat ik die coach wel even wilde vertellen wat ik vond van haar coaching praktijken en communicatie naar ouders toe!! 

Alleen ben ik dan ook een bijzondere en denk ik weet je zoek het uit! Ik zoek gewoon een andere school voor onze dochter om daarna die coach even de waarheid te kunnen zeggen... 

Dus kroop ik in de telefoon dinsdag ochtend, om na nog geen 1,5 uur al duidelijk te hebben dat de school die onze dochter graag wilde geen plek had.. De tweede keuze school die verder weg was, alleen nog maar kinderen aannam in hun eigen omgeving. De nieuwe school in de buurt vol zat en de volgende school die ik belde aangaf dat ze beter dit jaar af kon maken en in de 2de in kon stromen.... De moed zonk me inmiddels in mijn schoenen en het huilen stond me nader dan het lachen. Dus belde ik de teamleider van haar eigen middelbare school op, misschien konden hun dan meedenken. Na hem het verhaal te hebben uitgelegd vroeg hij of we over twee uur op school konden komen om dingen door te spreken... 

Zo gezegd zo gedaan, ging ik met een meisje die doodzenuwachtig was naar haar school toe. 

In het uurtje gesprek heb ik mijn kind nog nooit zo gezien.. Ze werd stiller en ging trillen met haar been naast mij. Ze voelde zich totaal niet op haar gemak of veilig. Wat misschien ook niet gek is, want er zaten drie volwassenen van die school aan tafel (wist ik veel dat die coach ook aan ging sluiten) en haar hele klas kon het glazen huisje in kijken terwijl ze daar zat te praten. Zachtjes gaf ze aan last te hebben van de klas, de drukte... En TJA laat het nu net montessori zijn dat JIJ dan juist de kinderen aan moet spreken of wat moet doen aan het last hebben van!! Dus het idee was dat onze dochter dan maar met een koptelefoon op moest zitten... "maar dat wil ik niet" piepte ze naast me. "hoezo niet was de vraag, jij hebt er toch last van?" Ze klapte dicht dus nam ik het stokje over en zei ik: "wordt er niets gedaan met die jongere die overlast veroorzaken dan? Bedoel is toch raar dat zij de les niet kan volgen of de leraar niet kan verstaan, omdat ze continu aan de stoelen zitten of druk aan het doen zijn?" "Ja mevrouw we doen daar heus wel wat aan, maar goed jouw dochter moet leren dat als zij er last van heeft ze er zelf iets aan moet doen, dus vinden wij een koptelefoon voor haar wel juist heel goed.. Want later in het leven kan je ook niet mensen waar je last van hebt vermijden, jij moet ermee leren omgaan!" 

Ergens wilde ik (achteraf) zeggen JA LATER inderdaad... Maar ze is nu verdomme 12!!! Jullie willen haar haar medeleerlingen aan laten spreken, snap wel dat ze dat niet durft! Jullie willen haar voorschut zetten met een koptelefoon, snap wel dat ze dat niet wil!! 

Ik ben geen moeder die vind dat haar kind alles perfect doet en nooooit wat fout of een moeder die vindt dat alle andere kinderen vervelend zijn en de mijne het beste... Maar dit vond ik echt niet eerlijk voor haar.. 

Net zoals ik het ook niet eerlijk vind dat zij een Mavo/Havo advies heeft en dus blijkbaar de eerste twee periodes Havo aan het doen is, want als ze dat dan niet red dan wordt ze terug gezet naar Mavo!!! EUHHHH oke.... maar we gaan dus eerst een faalervaring geven aan het kind en dan uiteindelijk de beloning geven dat ze mavo mogen doen, leuk voor een meisje zoals onze dochter of al die andere kinderen.... 

Ohhh wat voelde ik mij een domme moeder, dat ik hier niets van wist... Wat baalde ik, maar snapte ik nu meer waarom ze aan het verzuipen was... Ik vond het zielig voor heel die klas die dus blijkbaar op hun tenen liepen ofzo, omdat de grote mensen maar hadden bedacht eerst het hoogste eruit te willen slepen voordat ze lager mochten.. In plaats van we kijken 2 periodes aan, heb je alles boven een 7 op Mavo raden we je aan Havo te doen... Zo niet, blijf je lekker Mavo doen.... Onze dochter mocht over 2 weken naar de lesstof van Mavo als we dat wilde... ik keek die man aan en zei: "dat lijkt mij heel verstandig ja om te doen!"

Ze boden onze dochter nog naschoolse coaching aan voor minimaal 1x in de week en de mevrouw van passend onderwijs had morgen een gesprek met het samenwerkingsverband en zal haar daar ook in brengen om te vragen of hun een idee hadden. Want inmiddels was het laatste wat onze dochter zachtjes naast mij zei: "ik zou liever naar een andere school toe willen." 

Toen ik aangaf bij de coach dat ik het jammer vond dat ze mij niet bericht had toen ik haar gemaild had, kreeg ik mij toch een sneer van hier tot Tokio. Volgens haar zitten er maar 24 uren in haar dag en had ze geen tijd.. en is dat Montessori dat ze met het kind in gesprek gaan en verwachten dat die thuis zeggen wat er is gezegd... "Ohh maar dat heeft ze ook hoor, maar er is niet over huiswerkbegeleiding gepraat." Ohh ja dat was ze vergeten... "en er is ook niet gepraat over dat ze niet lekker in haar vel zat."Ja dat had ze af gedaan met wennen op de middelbare school! "Nou misschien had je dan haar dossier moeten lezen van de bassischool, want dan had je gezien wat voor meisje zij is." Maar ze wilde me straks nog wel even bellen, want ze moest nu haar les afronden.... ( nou ze heeft hem niet eens gegeven, want ze zat bij het gesprek al die tijd). 

Ik zag onze dochter nog meer naar binnenkeren, zij kan daar niet tegen als er iemand zo fel tegen haar moeder doet. Gelukkig ben ik wel wat gewend en dacht ik meteen... Zie je wel, ik dacht het toch al te zien de eerste keer. Jij bent zo popie jopie dame die denkt ouders wel even te kunnen zeggen dat ze zich nergens mee mogen bemoeien op school, maar eigenlijk wil je gewoon niets uitvreten of die kinderen echt helpen! 

We waren nog even ingesprek met de mevrouw van passend onderwijs die ook nog als tip gaf onze dochter een faalangst training te laten volgen of haar te laten testen op ADD. Gaan we zeker wat mee doen, als ze het zelf wil.. Maar goed ik snap wel dat je ADD krijgt op een school als deze, de kinderen uit haar klas zaten nog steeds in flexuur wat naar mijn idee meer lijkt op een verkapte pauze. Mega druk en dan je huiswerk moeten maken?! Geen docent te zien, maar ach logisch, want later die dag krijg ik een oproep vannuit deze school of ik me wil opgeven voor de opendag: omscholing tot docent!! Dus ook hier de docenten te kort en als ze er zijn zitten ze de hele tijd bij een gesprek.... want bijna bij het einde was daar toch weer.... de coach terug van haar klas afronden!! 

Terwijl ik het gesprek afrond met de passend onderwijs mevrouw zegt de coach letterlijk tegen mij: "wil jij nu nog even klagen en zeggen hoe teleurgesteld je wel niet in mij bent dat ik niet heb gereageerd op jouw beide mails, maar dat je wel fijn meteen de teamleider erbij gehaald hebt?" Ik kijk haar aan en ik kijk naar mijn dochter en denk SERIEUS MEID... ga je echt dit doen? Nu waar mijn dochter bij zit?! Ik vraag mijn dochter even naar buiten te stappen en leg haar uit dat zij een bijzonder meisje is, dat als ze het dossier gelezen had ze had gezien dat ze op de bassischool hier ook al mee bezig waren geweest. Dat dit wat ze nu doet, niet goed is voor haar!! Dat ze gezien moet worden en moet voelen dat iemand het serieus meent met haar. Dat ik als ouder het recht heb om school te mailen en dat als het zo is dat deze school daar geen reactie op geeft, deze school niet de school is die aansluit bij ons als ouders en bij onze dochter. Dat samenwerken juist belangrijk is en dat ZIJ dat nu juist niet doet!! 

Ergens merkt ze denk ik wel dat ik boos ben en in mijn hoofd het heeeeel anders had willen zeggen, ze krabbelt wat terug en bied een soort van excuus aan.. Ze komt met het idee om met een schriftje te werken, zo kunnen we een overdracht doen... WHY er bestaat mail en telefoon hoor!! Ik zeg prima, want ik zie mijn dochter door het glazen huisje.. Ze staat er verloren bij... ik zie het aan haar houding, ze wil weg. 

"Ik zie je morgen he" zegt ze nog tegen mijn dochter, die reageert totaal niet op haar. Ze is gekwetst en boos, ik zie het aan haar gezicht. Door de kinderen heen baant ze zich een weg naar beneden toe.. In de auto komen er tranen in haar ogen en zegt ze: "mama ik wil echt niet meer hierheen, ik durfde het net niet te zeggen, maar ik wil niet meer." Ik weet het en ik snap het... mijn hart huilt voor haar. We kletsen heel veel samen in de auto, over wat dan? Hoe verder? Wil ze dat ik dan toch de school van haar pleegzus benader? "Doe maar mama, vraag maar of er een tweede klas Mavo daar is..." Geloof me dan is ze al ver als ze dat zegt, want ze wilde nooit bij haar op school.... Ze is boos zegt ze, boos op hoe haar coach deed. Boos dat zij nu allemaal dingen moet aanpassen, boos dat ze verwachten dat ze wel even de hele klas aanspreekt... Ik weet dat ze niet boos is, maar teleurgesteld... Teleurgesteld dat ze haar niet eerst hielpen hiermee, maar het gewoon verwachtte van haar... Ik ben het ook... 

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ze zo'n zin had in deze school en zie nu... Bedankt he coach, echt goed gecoached heb je ons kind!!! 

In de avond staan de tranen hoog bij mij, ik probeer te bedenken wat ik nog kan doen. Alle hoop is nu op het passend onderwijs mevrouwtje en het samenwerkingsverband. Om 19.00 gaat mijn telefoon. Het is het Maris college... ohh ja die had ik ook nog gebeld... Een super fijne man heb ik aan de telefoon, die uitlegd dat hij morgen voor de klas staat de hele dag en dat hij had gehoord dat het om een overstap ging en dacht daar is wat aan de hand... Ik vertel hem alles, van de twijfel op de basisschool bij Mavo/Havo advies, van alles van het HML en van hoe ze in elkaar steekt. Hij is fijn in zijn communicatie, hij komt ook van de basisschool af waar onze dochter heeft gezeten, hij kent het HML ook en zegt ook dat er echt wel verschil zit in montessori bassisschool of middelbare. Hij zegt dat er eigenlijk geen plek is, maar hij wel moeite wil doen om plek te maken voor onze dochter. Dat hij het onderwijsrapport gaat opvragen en haar bassischool juf gaat bellen en dat het HML en we dan uitgenodigd worden om te komen kijken. Ik kan deze man wel danken op mijn knieën. 

Als ik naar binnenloop vertel ik neutraal aan onze dochter het nieuws, ik zeg haar het is niet de school met diertjes en groen wat je graag wilde. Wel een school die 5 minuten van ons vandaan zit. Ze is door het dollen heen, ze lacht weer.. We kijken samen nogmaals naar de site van de school en ze is er helemaal blij mee. 

In de avond komt ze nog een keer haar bed uit, ze heeft zenuwen. Zenuwen voor school, ze weet dat er vragen komen waarom ze er met mij was. Zenuwen voor haar nieuwe school. Ik leer haar te parkeren en stapje voor stapje alles te doen. Druk haar op het hart dat ze wel echt naar school moet, anders denkt het Maris straks ook nou dit meisje gaat niet eens naar school!! 

De volgende dag krijg ik vier keer de vraag "heeft die man al gebeld? Ik hoop dat ik maandag naar die nieuwe school toe kan mama!" Na schooltijd is haar basisschool juf op de koffie, super lief dat ze langskwam. Dat deed ons meisje goed, zij kent haar goed. Ze vertelt dat de meneer van het Maris haar al gebeld had en gegevens had gevraagd, ze fluisterd mij in dat ze wel denkt dat ze wordt aangenomen. Hij was zijn best echt aan het doen voor haar. 

In de avond vertelt ons meisje me dat ze op school tegen haar medeleerlingen heeft vertelt dat ze weggaat, want ze vroegen inderdaad waarom  ze er met haar moeder was geweest. Ik zeg haar dat ik het knap vind dat ze dat gedaan heeft en vraag wat ze voelde toen ze dat zei: "opluchting en spanning mama, ik kan niet wachten tot ik kan beginnen bij mijn nieuwe school." 

Als ik s'avonds mijn laptop pak om wat bij te schrijven vraagt ze mij of ik ook een blog wil schrijven over haar nieuwe school en over fouten waar je van leren kan!!! Wat ben ik trots op ons meisje.... ook al is ze er nog niet en moet ze echt nog leren leven met perfectionisme en faalangst... ze komt er wel, dat weet ik zeker!! Ze heeft altijd haar moeder om naar te kijken, die is er ook gekomen met precies dezelfde gebreken als haar en zonder Mavo diploma.... Hoewel ik dat laatste toch wel echt gewoon graag wil dat ze die haalt!! En wij... wij zullen haar altijd helpen, waar we ook kunnen!!