De regels in ons huis.

In ons huis mag denk ik een hoop, maar er zijn wel een paar regels waarvan wij als ouders graag willen dat de kinderen zich aan houden. 

De belangrijkste regels zijn toch wel: 

* Er wordt er niet geslagen of gescholden. 

* Wij vinden eerlijkheid heel belangrijk en liegen niet. 

* Voor je zakgeld help je mee met een klusje en ruim je je eigen spullen op. 

* We communiceren met elkaar en vragen eerst voordat we iets doen. 

Deze regels zijn onze normen en waarden. Natuurlijk hebben we er nog wel wat meer, zoals zeg visite even gedag, stel jezelf voor bij nieuwe mensen, nodig een moeder die een vriendinnetje komt ophalen even binnen en laat die niet in de regen buiten staan, sta voor de opa's en oma's op als de bank vol is enzovoort. 

Ik denk dat ieder huis zo zijn eigen regels, normen en waarden hebben. Dit krijg je mee vanuit je ouderlijke huis, vanuit je omgeving waar je opgroeit ofwel vanuit je eigen referentiekader bepaal jij weer wat jij mee wil geven aan je kinderen en hen wil leren. 

Ons gezin is door de pleegkindjes net even een ander gezin om zomaar normen en waarden mee te geven dan onze bio dochter. Doordat de pleegkinderen al een heftige start hebben gehad in hun jeugd, geen veiligheid hebben gevoeld, niet vanaf dag 1 hebben meegekregen hoe je met andere omgaat, te veel verschillende gezichten hebben gezien dus daarom een hechtingsproblematiek hebben en daarnaast het FAS Syndroom beide hebben. Door dit alles en daarnaast ook nog een hun andere karakter dan dat wij hebben blijken de regels steeds moeilijk te zijn voor hun. Regels die al jaren hetzelfde zijn. Opvallend is dat nu juist in de puberteit de regels ineens aan de laars worden gelapt en je nog net niet een dikke middelvinger krijgt van de pleegpuber. 

De regel er wordt niet geslagen of gescholden in huis is een regel waar dagelijks aan gewerkt wordt. Broer en zus (de pleegkinderen) zijn officieel half bloedverwand van elkaar, maar kunnen elkaars bloed wel drinken. Ze botsen nog harder dan de botsauto's op de kermis. Elke avond gaat als volgt: We eten aan tafel gezamelijk en ieder kind kan zijn of haar verhaal doen, hoewel pleegbaby op het moment echt wel de show steelt met haar praatjes tijdens het eten. Na het eten heeft ieder kind een taakje te doen. De ene ruimt af, de ander spoelt af en de derde in de vaatwasser zetten. De ene keer laat ik ze kiezen en de andere keer deel ik de taakjes uit. Welk taakje ik broer en zus ook geef, ze weten elkaar elke keer weer op de negatieve manier te vinden. 

Wat begint met: "je spoelt niet goed afffffff" eindigt in: "Blijf van me af!" of je bent een "k*tkind" "ik wou dat ik geen broertje had" "jij bent dom en kan niets" blablabla...... 

Nu had ik ook wel eens ruzie met mijn broertje toen we zo oud waren, maar deze twee maken elkaar echt af als we niet ingrijpen. Ze lokken elkaar ook echt uit. Broertje wil dan ineens poeslief zijn en vrienden zijn en blijft hier met zijn autistische brein ook echt in hangen en zus zet haar koppige masker op en blijft bij haar standpunt: "ik wil geen broertje" "ik ga het niet goed maken". Broertje maakt opmerkingen om zus op de kast te krijgen en het lukt hem ook nog. 

Wij weten dat hij minder inteligent is dan dat zij is, dus proberen haar aan te spreken en te sturen dat ze hem moet negeren of juist wat kan toegeven naar hem toe. Natuurlijk hoeft ze niet alles te accepteren, maar die strijd elke avond weer is om moedeloos van te worden. We kunnen de klok er gelijk op zetten, na het eten begint het en eindigt er elke keer wel iemand boos of huilend. Ze geven elkaar de gekste en lelijkste woorden. Pleegzoon heeft er een handje van om de simpelste woorden tot scheldwoorden te maken en noemt zijn zus dan ineens op een harde toon "Kippig". Pleegdochter vindt dit niet leuk en als ik dat probeer uit te leggen aan pleegzoon en zeg tegen hem dat ik hem toch ook niet "kippig" noem dan ineens is hij boos op mij, want...... ik steel zijn woorden volgens hem! 

Ergens is het heel lachwekkend, maar geloof me het is ook doodvermoeiend. 

Onze eigen dochter heeft er soms ook een handje van om zich ineens ermee te bemoeien en dan ook net die verkeerde opmerking te maken waardoor er vanuit pleeg weer gereageerd wordt en zij eindigt met: "ik vindt jullie allebei heeeeel stom en irritant."

Eerlijk zijn is ook een ding bij hun beide. Ze liegen veel of verdraaiende de waarheid. Beide kunnen ze het lang volhouden om te ontkennen. Ik heb wel eens gestaan samen met hun tante dat wij zwaar overtuigd waren dat pleegzoon de waarheid sprak, aangezien hij huilde: "je moet mij geloven, ik heb het echt niet gedaan". Achteraf bleek dat hij aan het solliciteren was voor een rol in goede tijden slechte tijden, want hij had het wel gedaan. Tante en ik waren beide zeeer verbaasd! Pleegdochter heeft er ook (helaas) een handje van om niet eerlijk te zijn, maar die gooit het nu tegenwoordig heel vaak op: "je weet toch dat ik vergeetachtig ben" Als ik haar uitleg dat dat wat anders is als de waarheid verdraaien dan gooit ze de kaart op: "ik ben ook chaotisch en dan weet ik niet goed meer hoe het gegaan is." Nu moet ik zeggen dat ze gelukkig doorheeft dat ik (helaas)  overal achterkom en dat ze beter eerlijk kan zijn, want dan mist ze ook die lange preek over hoe belangrijk eerlijkheid is. Gelukkig gaat het bij haar iets beter daardoor de laatste tijd. 

Spullen opruimen is nogal een ding bij hun alle drie. Ze laten overal wat zwerven. Wel zie ik bij alle drie daar een ander patroon is. Zo is onze dochter gewoonweg een puber die geen zin heeft het op te ruimen en het liefst alles om haar heen heeft staan. Aangezien ze in de woonkamer vooral aanwezig is, wil ze dus net zo goed haar schooltas/ boeken van de hele week en paardrijspullen daar hebben staan. Dat het een week vakantie is of dat ze alleen maar op dinsdag en zaterdag die paardrijspullen nodig heeft maakt haar niets uit, want dat is al over drie dagen hoor!!! Dat wij ons nek breken over die spullen of in de ochtend eerst de gymtassen van de tafel moeten halen, want die hadden ze die dag toch niet nodig, zodat wij kunnen eten.... Ach ja daar zijn wij ouder voor geworden toch???!! 

Dan hebben we ook nog pleegdochter en pleegzoon die beide een handje ervan hebben dat ze alles maar dan ook alles verzamelen.....Het liefst ook alles wat ze vinden van straat.. Dat doen ze al vanaf dat ze bij ons wonen. Stiekjes, zakjes, speelgoedjes van alles is meegekomen. Soms ook wel eens gevonden geld, want dat vind vooral pleegdochter. Toch vooral prul dingen, dingen die niet mee naar binnen hoeven en meteen de prullenbak in kunnen. Wat een discussies hadden en hebben we soms met de kinderen.... "maaarrrrr mama ik heb dit gevonden, ik wil dit niet wegdoen...." Het resultaat is dus dat heel soms er iets mee naar boven wordt gesniekt, zonder dat wij het zien. Als het dan tijd is om die kamer op te ruimen komen we toch dingen tegen dat ik denk, huh dat heb ik nog nooit gezien... Pleegkinderen of kinderen die verschillende huizen hebben gezien zijn bekend om het sparen van spullen en het moeilijk wegdoen ervan. Ze zijn gehecht aan hun EIGEN (gevonden) spullen en daardoor verzamelaars. Onze beide pleegkinderen hebben dit dus al vanuit hun jonge verleden meegenomen. 

Voor hun zakgeld doen ze dus klusjes, niet hele grote, maar gewoon mee helpen in het huishouden. De ene keer doen ze iets uit hun zelf en de andere keer als je iets vraagt krijg je rollende ogen en zuchtende en kreunen of het standaard antwoord: "ik doe het straks." om dan vervolgens de kaart te gooien "ik ben het vergeten" als je ze dan nogmaals vraagt of ze het even willen doen of helpt herinneren aan de zin ik doe het zo...

Met zijn alle doen we altijd die bergen was... Jeetje je wil niet weten hoeveel dat is met 6 man en waarom eet de wasmachine altijd sokken?? En die sokken zoeken, een ramp... we hebben er altijd bergen in hun uppie en soms dan loop ik ineens met een donker blauwe sok en een zwarte aan op mijn werk, want die leken op elkaar. Eerder hadden we sokken zakken, maar dat leek ook niet te werken. Ze werden vergeten in de wasmachine te doen en ze werden ook niet heel goed schoon. Dus die gingen er weer uit. Met de wasvouwen hebben we allemaal onze eigen taak en maken we er een gezellig klets moment van, klinkt heel leuk, maar geloof me ze hebben er niet altijd zin in.... en wij ook niet. 

Dat zakgeld wordt overeens voor de helft gespaard en de andere helft is vrij te besteden, pleegdochter heeft daar geregeld moeite mee. Ze koopt dan graag voor de kinderen in de klas een broodje of haalt drinken voor een kind die zijn blikje niet van de automaat heeft gehad. Als wij dan aangeven dat het kind naar de concierge had moeten gaan en niet van haar rekening een nieuw blikje moet krijgen, lijkt ze het te snappen om vervolgens de volgende dag weer een broodje te halen voor iemand die geen zin in zijn brood van thuis had. Heel lief natuurlijk, maar niet de bedoeling van je zakgeld dit weg te geven. 

Het communiceren is een groot belangrijk ding en vinden wij als ouders heel belangrijk. Wil je iets of gaat er iets niet goed? Dan vertel of vraag je het. Onze pleegdochter heeft daar op dit moment echt heel veel moeite mee. Ze doet het eerst en vraagt niet. Zo pakt ze de baby die net in de box ligt uit te buiken om vervolgens hop paardje hop mee te doen en een golf melk over haar heen te krijgen. Zo besluit ze ineens om de kat in de nacht bij haar te laten slapen, zonder eten en kattenbak of zo gaat ze ineens ergens anders heen dan we hadden afgesproken. 

Dat laatste vinden wij heel lastig, je mag van alles, maar vraagt het wel eerst even. Wij willen weten waar je bent, je bent pas 12 jaar!! De standaard zinnen die we de laatste tijd veel uitspreken naar haar.

Zo gaat pleegdochter zonder dat we het weten in eens niet rechtstreeks van het klimbos naar school maar naar de MAC toe in de stad. Niet erg, maar geef het even door. Als ik dan hoor dat ze niet haar pinpas bij haar had en iedereen wat kocht en niemand voor haar, breekt eigenlijk wel mijn hart. Vooral omdat juist die kinderen van haar een broodje of het blikje cola kregen. 

Als ik er over praat met haar wil ik roepen: "dat zijn geen echte vrienden, maar ik hou mij in." Ik weet hoe blij ze is dat ze nu vrienden heeft en ik vraag haar wat ze daarvan vond dat iedereen wat at, behalve zij? Ze vergoedelijkt de situatie en zegt dat ze het niet erg vond, ze hebben allemaal niet zoveel geld! Ach meisje toch denk ik, je moet nog zoveel leren.... 

Pleegkinderen kunnen heel zelfbepalend worden, hun leven in eigen regie willen hebben. Dit komt doordat ze in het verleden geen goede verzorging hebben gehad en zich onveilig hebben gevoeld. Er is een lange adem nodig om ze te laten voelen dat wij wel voor ze willen zorgen en ze veilig willen hebben... een lange adeem en vooral ook veel herhaling. 

De regels in ons huis.. ze zijn soms heel moeilijk voor ze. Waardoor ik mij soms echt een politie agent voel, maar ik hoop dat als ze later groot zijn.. Ze snappen dat we het niet gedaan hebben om ze te pesten, maar juist om ze te leren... te leren om zichzelf veilig te houden!! 

Pleegdochter is terwijl ik dit schrijf naar een vriendin toe, die heeft een tournooi. Ze is er zelf op de fiets heen gegaan en appt mij net of ze nog wat langer mag blijven en of ze erna mee mag naar de mac aan de andere kant van de stad. Ik geef haar een compliment, wat goed dat je het vraagt, het is goed dat je langer blijft en zeg haar is dat handig om dan nog mee naar de mac te gaan? Gezien dan de tijd, het weer en de afstand? "Nee misschien niet mama, ik kom erna wel naar huis toe. 

Mijn hart maakt een sprongetje, ze heeft overlegt!! JOEPIEEE