Zieker de ziek

Dat de kleine meid ziek was dat was ons wel echt duidelijk, maar dat het zo vermoeiend kon zijn een zieke baby dat waren we toch wel even vergeten. 

Inmiddels zijn we natuurlijk al enkele jaren uit de baby's. Dus het was even wennen toen bleek dat de kleine meid maar 1 ding wilde en dat was namelijk bij ons liggen, zitten, hangen, huilen ofwel de hele dag bij ons zijn.... Zodra je dacht YES ze slaapt even en ik kan haar heel even in de box leggen om even mijn blaas te legen en mijn benen te strekken, gingen de ogen weer open en huilde ze of krijsde ze... Zo maakte ze duidelijk van NEE dat wil ik dus echt niet he!! 

Bij mij zitten dat vond ze nog het lekkerste. Dus hub benen omhoog met de bank in de relaxe stand en tussen mijn benen dan maar zitten zitten, om vervolgens in slaap te vallen tussen mijn benen en ik... Ja ik kan gewoon geen kant op.. Want als ik haar wegleg dan is ze wakker en dat wil ik niet, ik wil dat ze slaapt... 

Mijn moeder zei altijd: "Slapen is het beste medicijn, dus ben je ziek dan moet je veel slapen!" Maar een baby kan ik niet verplichten tot slapen.. Ik zie dat ze moe is en ik wieg haar, loop met haar door de kamer, zing liedjes.. Maar ze is niet lekker, dus huilt en schreeuwt ze de hele boel bij elkaar. Mijn oren piepen er zelfs van. 

Ik had mijn eerste week vrij voor haar echt heel anders voorgesteld. Ik dacht samen zwemmen, shoppen, bij opa en oma langs, boodschapjes doen en naar de kinderboerderij. Maar helaas..... ik zit verplicht op de bank Netflix te kijken... Dat voelt me toch zo raar... Ik die altijd druk druk druk ben en nu ineens stil mag zitten, MOET zitten, serie kijkt overdag met een warme baby op schoot. 

Ik heb onrust in me merk ik, maar ik zeg mezelf: "laat het los Linda, het is zoals het is."

Dus zit ik idd op de bank de hele dag maar Netflix te kijken, ben ik eerst wel bijna een half uur aan het zoeken naar wat ik ga kijken. Het lijkt wel of mijn hoofd aan het staken is of in een koppige modes is.... Ik wil niet tv kijken, ik wil dit, ik wil dat... ik wil gewoon niet stil zitten... Alles wat ik aanklik vind ik stom en ergens wil ik gewoon iets niet doms maar educatiefs kijken, zodat ik mijn tijd nog nuttig besteed... Maar uiteindelijk wordt het toch maar iets doms en totaal niet educatiefs. 

Haar potjes eten gaan heel slecht, eerst snap ik er echt niets van... Waarom eet ze ineens geen fruit en groente meer? Ze vond dit zo lekker. Uiteindelijk ben ik dan toch overtuigd dat er iets in haar keeltje moet zitten, want ze neemt een hapje en schreeuwt het dan echt uit. Zo zielig. (lees de blog we are going to de huisarts) Ik snap er niets van en ik bestudeer het lepeltje of er iets scherps aan zit. Ze huilt zo hard dat ik bang ben dat er iets geks in dat potje zit.. Ik bedoel dat lees je toch wel eens.... vrouw vindt muizenpoot of mensenpink in de vla / pot bonen of .... het potje van ons meisje....... 

Ach laten we maar zeggen dat ik een behoorlijke fantasie heb en het zo voor me zie. Ik neem zelf een paar hapjes potje en zet mijn grootste glimlach op... Jammie zeg ik terwijl ik het als een boer met kiespijn wegslik... SORRY maar waarom staat er op dit potje pompoen met rijst? Waar dan? Ik proef toch echt peen.. Waar is de rijst? Ik snap het is vermalen tot dit... maar het smaak echt naar een vieze oranje drap in je mond... het smaakt naar warme natte peen. Maar goed ik laatst niet merken aan haar... het is echt JAMMIEEEE.... 

Doordat ze de potjes nu heel slecht eet is er daarom ook weer een fles bijgekomen. Inplaats van de vier flessen zitten we ineens weer aan de vijf flessen. Mij maakt het niets uit hoeveel flessen we te drinken geven, als ze maar eet en groeit. Alleen is het wel vermoeiend hoor ineens weer zoveel flessen geven. Zelfs onze dochter die naast mij zit en een fles geeft vraagt ineens: "mam als een baby net geboren is he, hoeveel flessen krijgen ze dan op een dag?" Ik leg haar uit dat dat kleine flesjes zijn en wel een stuk meer in het begin dan wat er nu gegeven worden, omdat het maagje klein is. Ineens zie ik bij de puber een soort van lampje boven in haar hoofdje aangaan als ze zegt: "nou dan mag mijn man lekker die flessen gaan geven hoor! Want ik vind het eigenlijk doodsaai kijken naar een baby wat ligt te drinken." ik schiet in de lach en ben ook verbaasd, dacht dat ze het zo leuk vond een fles geven benoem ik haar. "Ja de eerste paar keer, maar nu is het gewoon een fles geven en niets bijzonders meer aan, ze moet gewoon eten en dat is het." Geweldig hoe het nu normaal is geworden de fles geven, dit meisje in ons gezin. 

De nachten gaan ineens super slecht en ik heb echt respect voor moeders die dit maanden en soms jaren hebben. Nu weet ik dat ik een huilbaby was, dus mijn moeder had het ook niet gemakkelijk met mij. Ik snap dat ze wel eens gillend wilde weglopen, ook voor haar heb ik ineens veel meer respect voor het hebben van mij... een huilbaby... 

Wij zijn natuurlijk totaal verpest vanaf het begin door dit lieve meisje, want ohh wat sliep ze goed in het begin en zo lekker door ook. Nu ineens wordt ze meerdere keren huilend wakker en krijgen we haar niet meer in slaap. Ik ben echt een beetje doodop, want ik zeg in de nachten tegen manlief: "het is jouw beurt, ik ben er al drie keer uitgeweest net." en als we dan later op de camera terug kijken, ben ik er helemaal niet uitgeweest. Heb ik dat gedroomd of zet mijn onderbewust zijn dat in??? Geen idee... ik was ervan overtuigd dat ik er al drie keer uitgeweest was!! 

Als ik er wel uit ga dan lijk ik wel een walking dead op de camera, te erg om te delen op een feestje. Maar vlak manlief er niet uit, die was laatst op zoek naar de slaapkamer deur om naar haar toe te gaan, maar stond bij de kast deur ernaast en ik hoorde hem maar zeggen "he, ik snap er niets van, waar is nou de deur?" slaapdronken.....

Hoe dan ook de nachten gaan slecht en ik waardeer ineens zo dat ik nu drie weken thuis ben en op de bank best even mijn ogen dicht mag doen als de kleine meid die ook dicht heeft.... Ach de kleine meid is gewoon heel erg ziek en daardoor staat even alles op zijn kop en moet ik gewoon accepteren dat het nu chillen is... Het komt wel weer goed en ergens is het ook goed om dit mee te maken, bedoel het kan niet allemaal lang leven de baby zijn en mag soms ook even vermoeiend zijn. Om dan straks weer te kunnen zeggen: "we hebben of eigenlijk zij heeft haar eerste kinderziekte overleeft en we hebben met liefde voor haar gezorgd."