We are going to..... de dokter!!

Zo ga je naar de dokter om de papieren in orde te maken en blijkt ineens de kleine meid koorts te hebben, zo zit je de dag erna de spoed dienst te bellen. 

Kleine meid had ineens woensdag avond allemaal pukkeltjes op haar voetjes, beentjes en op haar handje heeft ze een soort van blaasjes. We snappen er niets van en vertrouwen het ook niet. Dan maar een overbezorgde moeder, maar ik ben ook een pleegmoeder en dan voel ik me nog onzekerder en verantwoordelijker dan ooit. 

Tegenwoordig laten ze je niet zomaar komen en kan het zelfs doormiddel van videobellend. Ze zien jou wel, maar jij hun niet en de dokter die kijkt mee. Waarschijnlijk vanaf thuis op de bank met zijn glas rode wijn in zijn hand.... 

Deze dokter dacht aan de hand - voet - mondziekte en gaf aan dat we een zetpil moesten geven en verder er niets aan konden doen. 

Iets gerust gestelder hebben we de kleine meid in bed gelegd, die heel het gesprek ons met gefronsde wenkbrauwen aan zat te kijken en leek te begrijpen dat wij ons zorgen maakte om haar. 

Toch kon ik het niet laten om google erop na te slaan en heel raar maar de plaatjes die je daar zag, zagen er toch echt heel anders uit dan de pukkeltjes / bultjes op de been van onze kleine meid en waarom zat het dan ook op haar billen als het de hand - voet - mondziekte heet?? 

De volgende dag dus dan toch maar terug naar de dokter, (weer) een vervanger van de onze. Inmiddels voel ik me toch wel een beetje een overbezorgde moeder de gans. 

Deze dokter kijkt haar na en zegt dat ze toch ook wel denkt aan de hand-voet-mondziekte, maar ze vindt het wel raar dat ze hele andere bultjes op haar beentje heeft en voetjes dan de blaasjes op haar handjes. Het blijkt dat ze ook op haar ruggetje die gekke bultjes heeft. Ze legt mij uit dat ze op en af koorts heeft dus dat het heel normaal is dat ze de ene keer vrolijk is en dan weer verdrietig. Ze kijkt in haar mondje en ziet daar geen blaasjes. Uitzieken is het advies. 

Ik vraag haar of het ook te maken kan hebben met sikkelcellen, omdat moeder dat ooit ergens geroepen heeft. Ze vertelt mij dat ze al had zien staan dat ze de hielprik aan het opvragen zijn en dat ze goed snapt dat we ons hier zorgen om maken. Het zou kunnen dat ze nu in een crisisverkeerd wat een symptoon is van die ziekte en dat ze daarom onder de bultjes zit. We zullen helaas moeten afwachten op de uitslag. 

Hand-voet- mond ziekte is heel besmettelijk en hierom lijkt het ons niet handig om het bezoek door te laten gaan van maandag, daarnaast is dit meisje echt ziek. Dus rust is nu het belangrijkste voor haar. 

Die vrijdag heb ik meteen contact met de vervangende jeugdbeschermer voor het bezoek van maandag. Ze is het met mij eens dat het niet handig is om dit bezoek door te laten gaan, maar we moeten wel even aankijken of het niet maandag al beter gaat. We spreken af dat ze moeder wel alvast op de hoogte stelt van dit verhaal. Ik vind dat zelf fijner, anders is die mogelijk maandag ochtend helemaal teleurgesteld. 

Als de kleine meid met onze dochter zondag avond in bad gaat hoor ik ineens: "mammmm kom eens snel." De kleine meid lijkt een kaal plekje op haar hoofdje te hebben waar ook zo'n gek bultje zit. Naast dat en ook het vele huilen en slecht eten, besluit ik dan toch om morgen nog eens naar de dokter te gaan. 

Dan maar een overdreven pleegmoeder, ik vind dit helemaal niks. Dochterlief doet er nog een schep boven op door te zeggen: "misschien groeien haar hersenen wel uit haar hoofdje." Nou die nacht heb ik heel raar en naar gedroomd kan ik je zeggen!! 

Maandag ochtend bellen zowel pleegzorgmedewerker als de jeugdbeschermer, ze hebben alles gelezen van wat er vrijdag besproken is en zijn benieuwd hoe het met dametjes is. Ze zijn het ermee eens dat het bezoek niet door kan gaan, moeder is al op de hoogte gesteld en daarnaast dat ik nog een keer naar de huisarts toe ga. 

En zo zitten we er weer die dag. Ik samen met de kleine meid. Terwijl ik in de wachtkamer zit, steelt ze de show weer. Mensen vragen hoe oud ze is en vragen of haar vader kroes haar heeft. Mensen zijn zoooooo nieuwsgierig. Ik geef er netjes antwoord op: "ik weet niet of haar vader kroes haar heeft, want die ken ik niet." Tegen een aardige mevrouw zeg ik eerlijk dat ze mijn pleegdochtertje is en tegen een vreemde man hou ik het bij ik ken haar vader niet. Ik kijk de mensen aan met wat ik ze vertel. De meneer komt dicht in mijn zonne en ik vind hem een beetje vervelend, hij staat te dichtbij de kinderwagen alsof hij elk moment een aai over haar bol wil doen. Ik heb mijn tong al klaar staan en hou hem goed in de gaten, een ouder stel ziet het ook en knikken naar mij alsof ze willen zeggen let op die man! Als ik hem negeer en de kleine meid ook, want die is te druk met haar speeltje, druipt hij toch af! Gelukkig. 

We worden met voor en achternaam geroepen, meteen maar even vragen of ze dat niet meer willen doen. Hoewel de voornaam ook niet handig is, want dit meisje heeft zo'n bijzondere naam, als er dan familie zat, was ze zo herkent. 

Ik merk dat ik me opgelaten voel, binnen een week voor de derde keer al naar de huisarts toe. Ik leg hem heel het verhaal uit en zeg hem: "sorry dat ik er weer ben, maar ik ben geloof ik een beetje een overbezorgde pleegmoeder aan het worden, maar ik vertrouw het gewoon niet."

 Onze eigen huisarts was er nu en die heeft even heel goed gekeken naar de mooie meid. Hij vertelde dat de zweertjes op de ziekte leken die we dachten, maar dat je het maar op 1 manier echt zeker kan weten en dat is als er ook zweertjes in haar mond zitten. Ik gaf hem aan dat de dokter eerder die niet gezien had. Hij keek met een stokje in haar keeltje heel diep, terwijl ik haar in de houtgreep hield. Tranen stonden in mijn ogen toen hij zei "ach ze heeft allemaal zweertjes in haar mondje." Dus toch de voet - hand - mondziekte. Gelukkig kregen we een cremetje mee wat haar mondje kan verdoven, dat is heel fijn, want het is wel duidelijk dat ze er echt last van heeft. 

Iets opgeluchter ging ik met de kleine meid naar huis toe, die al sliep voordat we bij de auto aangekomen waren. 

Arme lieve schat, we gaan je nog meer vertroetelen dan we al deden.