Adem in .... Adem uit

Met een knipoog geschreven.........

Je zal maar even gek worden... 

Soms denk ik dat lijkt me lekker! Gewoon even schreeuwen midden op straat of als een zombie ergens zitten en mijn hersenen uitzetten.. 

Gewoon even niet denken, niet oplossen, niet voelen... gewoon even niets. 

Afgelopen week had ik even dat gevoel zo sterk!! Hoe ouder je wordt, hoe meer verantwoordelijkheid je krijgt, soms wou ik dat ik nog 12 jaar was en niet hoefde te beslissen over dingen, dat mijn ouders die beslissing voor mij konden maken. 

En als ik het er niet mee eens was kon ik dan lekker boos naar mijn kamer stampvoeten en schreeuwen: "Jullie zijn de stomste ouders ever!" om dan vervolgens diezelfde avond weer te zeggen: "Ik hou zooooo veel van jullie."

Helaas ik ben 40 jaar en ik moet mijn eigen boontjes doppen en mijn eigen beslissingen maken, mijn eigen geld regelen en en en.... alles zelf. Natuurlijk in overleg met mijn man, maar goed ook dat kan soms ingewikkeld zijn. Nu zijn we het vaak eens, maar het is ook wel eens zo dat ik rechts denk en hij links.. Dat er dan voor beide geen midden is en iemand dus van pad moet veranderen. Dat gebeurd gelukkig niet heel vaak..... 

Nu hadden we dus de auto weggebracht, de dure en mooie auto. Nee we hebben geen spaargeld op de rekening, alles gaat naar de kinderen, maar we hebben wel vorig jaar een goede vrij nieuwe tweedehands auto gekocht voor het gezin, waar we allemaal in kunnen. Hard voor gewerkt en heel zuinig op. Onze eerste echte dure aanschraf. De auto is kapot en zelfs de dealer komt er niet uit... Nu denken ze de versnellingsbak... Het is lang woord, dus bij scrabbel krijg je er veel punten voor en geloof me een nieuwe betaal je bij de dealer ook echt veel geld voor. Sterker nog ik kan er bijna een half jaar onze vrije sector huur van betalen en we hebben niet een hele goedkope woning! Wie wel trouwens tegenwoordig.... Je mag eerlijk weten toen de Dealer belde met het nieuws heb ik even als een klein meisje staan huilen. Het was me even te veel en ik zag mezelf in gedachten de auto al de sloot in rijden of in de fik steken. Ik denk dat dit komt, omdat we altijd al problemen met auto's hebben gehad, behalve mijn vorige kleine autoootje waar nog geen drie man in paste.. Maar de grote was er altijd wel iets duurs stuk en nu dachten we vorig jaar iets moois en goeds te kopen en nu dit!! 

De garage rekent al 180 euro per uur voor het zoeken naar het probleem en ik zag de uren letterlijk oplopen.... Nu kwamen ze dus met we denken toch de versnellingsbak. Ze hadden er goede redenen voor en binnen een dag was ik ineens ook een telefoniste van een autobedrijf, want ik wist waar ik het over had toen ik andere bedrijven benaderde om te kijken of die versnellingsbak ook van binnen kon worden schoongemaakt en vervangen worden. Als een geleerde vrouw die dit dagelijks deed pleegde ik het ene na het andere telefoontje, terwijl manlief op de achtergrond weer zijn comentaar gaf en daarbij ook nog eens mij verbeterde als ik een fout maakt. Hoe dan ook de spanning was om te snijden, moesten we nu deze auto inruilen of laten maken met nieuw of tweedehands? Moesten we de dealer van vorig jaar aanschrijven en kijken of we daar nog wat mee konden? 

Hoe dan ook niet iedereen was overtuigd dat het de bak was en besloot samen met mijn vader naar de dealer te gaan. Aangezien ze al wat vervangen hadden wat het dus niet bleek te zijn en de schade nu al bijna 1000 euro was. Mijn vader en ik, wij kunnen beide goed praten en afdingen en vooral ook doorvragen. Ergens denk ik soms dat die man op de markt heeft gestaan of een verkoper was, want als je hem hoort praten... je komt er niet tussen en hij weet waar hij het over heeft. 

Mijn vader was het er niet mee eens, dat ze na zoveel dagen zoeken en iets vervangen nu zeiden de versnellingsbak... En ik fluisterde hem in dat hij wel rustig moest doen, want volgende week kreeg deze man een nieuwe heub en straks zat hij in de bak voor een bak!! 

Samen op pad, bokshandschoenen thuis gelaten en bij binnenkomst kregen we al te horen dat het openstaande bedrag naar de 650 was gezakt, want hun zouden het vervangende materiaal en plaatsen ervan betalen. Wel dachten ze nog steeds de bak. We hadden twee opties, op dus nieuw en zooooveel geld betalen dat ik een half jaar de huur kwijt ben of dus 2de hands en een stuk goedkoper betalen en als het het niet is, dan hoefde we niets te betalen. 

We hadden niet veel mooie woorden nodig en besloten toch om de auto te laten bij de dealer voor een tweedehands bak. De garantie dat hun het gingen maken en doorzoeken totdat het gemaakt was voelde heel erg goed. 

Opgelucht naar huis toe. Na een week in de stress te hebben gezeten was het einde in zicht, hoewel er nu nog een goede tweedehands bak gezocht moest worden. 

Ik snap goed dat het een luxe probleem is, sommige mensen hebben helemaal geen auto en wij hebben er twee. Alleen als we weg moeten met het hele gezin dan is die auto toch wel heel erg fijn. 

Wat ook fijn was, was dat mijn vader mij hielp. Ondanks ik zelf vier kinderen heb en een gezin is het gewoon soms fijn om even ook dochter van te zijn..... En zo'n beslissing niet alleen maar met je man te hoeven maken. 

De dealer waar de auto vandaan komt laat het natuurlijk afweten. Dus de kosten die nu gemaakt zijn gaan van eigen rekening. Het is sonde geld, want nog steeds een hoop geld..... maar goed dat is het leven. 

Meerdere keren tijdens het bellen, overleggen en nadenken, dacht ik deze week... wat nu als ik ineens mijn stem zou kwijt raken, als een zombie voorruit zou staren en net zou doen alsof ik niet meer kon denken? Ik weet het het zal niet helpen, maar soms heel soms wou ik dat ik een knopje had waarbij ik even mijn hoofd kon uitzetten en niet meer hoefde na te denken over van alles en nog wat.