Bezoek nummer 4

Ik baal vandaag, want vandaag is het inhaal bezoek. 

Sinds gisteren lig ik met een pijnlijke schouder op bed. Ik kon mijn bed haast niet uitkomen, leek wel of hij geblokeerd was. Huilend ben ik half strompelend naar de badkamer gelopen en heb ik een handje medicatie ingenomen om de pijn te verzachten. Gisteren baalde ik ook al mega, want onze dochter moest afrijden met haar paard. Een proefje doen en ik ben er nog nooit niet bij geweest. 

Bij alle afzwemmen, proefjes, wedstrijden of wat dan ook van de kinderen was ik erbij. Gisteren was de eerste keer dat ik erbij was, maar dan online. Wat was ik trots toen ze het haalde en wat vond ik het fijn dat mijn moeder live video belde, terwijl ik in bed lag en papa aan de zijlijn foto's stond te maken en filmpjes. 

Ik had gehoopt dat als zondag een rustdag zou doen ik maandag weer aan de slag kon, maar helaas dat bleek niet waar te zijn. Ik had nog steeds pijn. Dus Martin moest het bezoek doen en daar baalde ik van. Ik weet waar het vandaan komt, ik ben een kleine controlfreak en wil er dan graag zelf bij zijn. Dat ik zie wat er gebeurd en hoe moeder reageert en de kleine meid. Zit een beetje in het aard van het beestje denk ik dan. 

Hoe dan ook ik liet manlief alleen gaan en de pleegzorgmedewerker was er ook, het is zijn werk, dus ik moest het los laten. Moeilijk maar ik deed het wel. 

Ik kreeg al snel een berichtje dat de kleine meid twee keer gespuugd had en moeder niet goed wist wat ze ermee aan moest. Het bezoek duurde niet heel lang, want al snel belde Martin mij dat hij alles in de auto gezet had en zo naar huis toe kwam. 

Moeder was niet echt bezig met de kleine meid en daarnaast had moeder ook wel wat opmerkingen, zoals volgens haar er een dikke jas aangedaan moest worden. Het was echt heel warm die dag en ze zat in de auto...... Ik merkte aan mijzelf dat ik ging twijfelen.... SHOOTT ben ik er te lang uit? Dat ik niet meer weet wanneer je een winterjas aan doet? Ik wist het niet meer. Toch maar even met de pleegzorgmedewerker schakelen en vooral ook vragen wat hij nu dacht en had gezien. Oke ik weet het het is weer die controlle of de onzekerheid??? 

Hoe dan ook na hem gesproken te hebben was ik iets zekerder, ik kon moeders opmerkingen echt naast mij neerleggen. Deze moeder sloot zelf niet goed aan op de behoeftes van de kleine meid en zo gaf hij een paar voorbeelden en gaf hij ook aan dat kleine meid heel onrustig reageerde op moeder. 

Ergens is het zielig geef ik hem aan.... Ze wilde haar zo graag en het lukt haar niet eens een uurtje bezoek te hebben en te zien wat de kleine nodig heeft. Alleen ergens vind ik het ook heel zielig voor het dametje die zo onrustig wordt van haar eigen moeder. Ik besluit volgende keer wat meer speelgoed en een speelkleed mee te nemen. Misschien helpt het. 

Als Martin thuis komt met de kleine meid is ze zo van slag, zo hebben we haar nog nooit gezien. Ze huilt de hele tijd. Hij loopt met haar door de kamer, ze valt bijna inslaap en doet dan toch haar oogjes weer open. Ik kijk op hen samen neer en zie dat hij haar met liefde probeert te helpen, veilig te laten voelen. Het lijkt wel alsof ze tegen haar slaap vecht, ze wil niet slapen, want stel dat we dan weg zijn????..... ik weet het niet en vul het in, maar zo voelt het. 

Na een uur slaapt ze eindelijk in zijn armen.. Hoe lief.... En als ze wakker is krijgen we een dikke vette glimlach... Ja meisje we zijn er nog steeds, nog steeds voor jou!! 

Zolang als we kunnen en mogen..