Brief aan jou

Precies vandaag negen jaar geleden kwam je bij ons wonen. 

Jullie waren samen en wij met zijn vieren toen, dus ineens met zijn zessen. 

Je was nog zo klein en snapte er niet veel van. 

Na een paar keer te komen spelen zei je al ik wil niet meer weg, wordt dit mijn kamertje? 

We mochten je niets zeggen, we moesten wachten tot het echt zeker was. 

De eerste dag, de eerste nacht, je eerste zelf vertelde (trauma) verhaal, je eerste keer mama zeggen, je eerste sint en kerst en je eerste verjaardag bij ons. Ik weet ze allemaal nog. Ze staan in mijn netvlies gegraveerd. Je was niets gewend, je was ziek op juist die leuke dagen. Toen we Elsa voor je huurde wilde je er niets mee, je was dit niet gewend. Je huilde veel in de nacht, vanwege de dingen die je meegemaakt had en je vertelde ons het ergste verhaal ooit, zo aan de eettafel. Een verhaal dat ik nooit meer zou vergeten. 

De eerste keer zwemmen en al die keren erna dat je niet oplette maar juist met andere dingen bezig was. De eerste keer dat we hoorde dat er kindjes bang van je waren en we door kregen dat er echt iets aan de hand was. Het eerste belangrijke gesprek op school, omdat wij vonden dat je beter naar speciaal onderwijs toe kon gaan. De eerste keer dat je boos op mij was en zei dat ik niets voor je was en dat nooit zou worden. De eerste sorry tekening en briefjes dat je zoveel van mij hield. Ik heb ze allemaal nog. 

De eerste moeilijke keuzes die we moesten maken, zouden we je laten testen op wat je broertje ook had? Zouden we je echt naar een andere school laten gaan, een school met alleen maar jongens? Zouden we je therapie laten volgen? Zouden we je... zouden we je..... We wisten het niet en soms nu ook nog niet, maar we deden en doen het vannuit ons hart. 

Je eerste verliefdheid, ongesteldheid, middelbare schoolkeuzes, je eerste keer als puber, de eerste verre scoutingkamp zonder ons. Wat hebben we je gemist. 

We maken het allemaal met je mee. 

En toen die dag... die dag dat je zei: ik wil ook zo heten zoals jullie! Ik wil mijn achternaam hetzelfde hebben als jullie, dan hoor ik er echt bij!! We gingen praten met je echte moeder, met de hulpverleners en we besloten het aan te vragen.... We wachten nog steeds, maar op school heb je al onze achternaam. 

Ik voel me trots, alles was een eerste keer, al negen jaar lang. Je bent niet mijn biologische dochter, maar wel mijn dochter en wat ben ik trots op wie je bent en hoe je bent. 

Je bent niet de gemakkelijkste dochter, maar wat willen we ook met jou verleden en dan ook nog eens het FAS syndroom wat jou zo uniek maakt. Des te trotser ben ik waar jij nu staat!! Hoe goed jij dat doet en ook kan. 

Er zullen nog meer ruzies of boze blikken volgen, daar ben ik niet bang voor. Er zullen nog meer harde woorden vallen zoals je bent niets van mij!! Dan toch hou ik van je.... om wie je bent en hoe je bent. 

Weet dat ik en ook papa nooit spijt hebben gehad dat je bij ons bent komen wonen. 

Al negen jaar woon je bij ons lieve grote dame en daar ben ik heel blij om!! 

Nu nog die achternaam dan gaan we taartje eten.. 

Lieve kus jouw (pleeg) mama