De ontwikkelingen

Je gaat met sprongen voorruit, dat is ons duidelijk zichtbaar.

Fruithapje: 

Je eerste fruithapje zat overal vanaf je haar tot aan je nek. Je wist niet goed wat je ermee aanmoest die vreemde nieuwe structuur. Inmiddels doe je je mondje open als je in je roze stoel staat midden op de tafel en lijk je al Aa Aa te zeggen, het lepeltje verdwijnt steeds makkelijker in je mondje. Toch is het eten niet het belangrijkste voor jou, vooral het om je heen kijken en brabbelen met iedereen vindt jij tijdens het eten geweldig. Resultaat is dat je nog steeds helemaal onder zit. Bij nieuwe smaken gaat je gezicht van bahhh naar toch wel lekker? Tenminste dat denken wij, want je doet je mondje open. 

Kletsen: 

Zo maakte je wat gil geluidjes en was er een grote glimlach zonder geluid en ineens is daar de brombeer. Minuten lang zit je te brommen tegen je speen in je hand, het klinkt zo grappig. We noemen je klein brom beertje. Het brommen is hard en dan weer zacht en klinkt ook een beetje als grommen. We zijn verbaasd dat je geen keelpijn hebt. Ook de poppetjes in je box moeten er aan geloven, je gilt, schreeuwt, lacht naar ze en ineens is daar een schaterlachje te horen. Soms schrikt je van je eigen geluid en dan zie je je zelf denken, huh wie was dat? Is hier nog een baby? 

Bewuster: 

Ze volgt ons met haar oogjes, als we de kamer uitlopen of binnen komen lopen. Ook lijkt ze te denken wat zijn die rare beestjes op 4 poten? Je ziet haar kijken als de hond door de kamer heen loopt of de poes naast haar springt op de bank. Ze heeft het door als de tv aanstaat en je telefoonpakken voor een foto maakt dat zij hem ook wil pakken. Ze is bewuster bezig met haar omgeving en met haar knuffeltjes. Ze maakt oogcontact en kijkt je doordringend aan, vooral als ze aan de eettafel zit even even moet wachten op een hapje, dan lijkt ze het eten uit je mond te kijken. 

Gijpen: 

Ze heeft het door, als ik grijp dan heb ik het en als ik dan vasthou dan laat ik niet meer los.... Ze grijpt naar alles, ze grijpt naar haar speeltjes, naar de muziekmobiel boven haar, ze grijpt naar onze losse haren, naar de poes zijn staart en naar mijn bril.... VASTTTTT en niet meer loslaten. Soms komt er een grom bij, zo van ggggggrrrrrr ik heb het en NEE ik laat het niet meer los, het is nu van mij mij mij mij!!!! Ik zie een kleine draakje in haar naar boven komen... Gelukkig heeft ze nog niet een woede aanval als het wordt afgepakt en dat willen we zo houden. Dus ookal snapt ze het niet, we benoemen het toch als iets niet mag en vouwen dan die vuistjes open die zij klemt om haar afgepakte schat... 

Rollen: 

Het rollen gaat heel per ongeluk, zo rolt ze ineens van haar buik naar haar rug of andersom. Ze hoeft het nog niet te kunnen doen, maar doet het wel. We moeten het stimuleren van de fysio, zodat ze zo snel mogelijk op haar buikje kan slapen voor haar hoofdje. Hij mag ons nu nog geen akkoord geven om haar weg te leggen op haar buikje, pas als ze echt kan rollen naar buik en naar rug zelfstandig. Als we bij hem zijn legt hij uit dat je straks de tijd gaat krijgen dat ze per ongeluk in de nacht rolt naar haar buikje en dat ze nu nog het gevoel heeft van hee ik moet in de actie stand als ik op mijn buik lig. Dus dat het dan jengelen wordt, want ze kan niet meer terug... Het geheim zit hem er dan in, haar rustig maken op haar buikje zodat ze op die manier in slaap valt en haar dan terug leggen op haar ruggetje. Zodat ze ook merkt dat ze kan slapen op haar buikje. 

Je zou het niet geloven, maar dametje heeft het gehoord denk ik, want die nacht rolt ze naar haar buikje en jengelt ze inderdaad door de babyfoon heen. Ik loop er slaapdronken naar toe en leg haar terug op haar ruggetje. Sorry meneer de fysio ik ben te moe om haar nu zo stil te krijgen! 

De nachten: 

Natuurlijk is er ook wel iets wat wat vermoeiender is. 

De nachten gingen de eerste twee weken Perfect met een hoofdletter, ze sliep heerlijk door na de laatste voeding en heel soms kwam ze nog even voor haar speentje. De laatste twee weken gaan ze wat minder, ze komt vaker voor haar speentje en is onrustiger. We mogen nog niets klagen met om 8 uur pas echt eruit, maar soms is het wel zo vermoeiend dat er leuke gesprekken in de nacht ontstaan tussen mij en manlief. Die gaan dan vooral over dat het zijn beurt is, dat ze huilt en hij nu wel eens mag gaan, want ik ben er al 3 keer uitgeweest!! Als ik dan de volgende dag op de camera terug kijk, zie ik.... dat ik er helemaal niet uit ben geweest, dat ik dat gedroomd heb. 

Ook zie ik dat ik hem eruit stuur en hem dan hoor mopperen dat hij haar speentje doet en ik zelf naar de toilet loop, dus toch ook haar speentje had kunnen doen? 

Gelukkig weet hij dat ik praat in mijn slaap en niet helemaal door heb wat ik doe. Dus neemt hij het mij niet kwalijk. Maar voelde me toch wel betrapt toen ik er achter kwam dat ik hem onterecht wakker por om op te staan. Het resultaat is dat ik nu dus elke keer gecontroleerd wordt in de ochtend met de camera.