Het huisje vol

Het weekend is al weer ten einde en we hadden een leuk en vol weekend. 

Zaterdag ochtend ging dochterlief met vriendin samen naar de paarden toe, dus ze moesten beide vroeg op staan. Dat vroeg opstaan ging moeizaam, want toen ze naar bed gingen kwamen we er achter dat haar hamster een echte lijpo is. Persoonlijk denk ik dat hij gewoon een behoorlijk trauma heeft en dat dat er nu pas uitkomt ofzo. Deze hamster heeft namelijk een keer in een vuilniszak in de ondergrondse container gezeten. Dat kwam doordat er een miscommunicatie was tussen vader en dochter. Tijdens de kooi verschonen, dacht dochter dat vader hamster uit het reismand in de schone kooi had gezet, dus gooit zij het reismandje leeg in de vuilniszak. Om vervolgens na een half uur te vragen "papa jij had Nibbit toch in de kooi gedaan?" Het antwoord niet eens af te wachten, zich huilend op de grond te storten en te zeggen dat ze Nibbit had vermoord. Ik die in een online meeting thuis zat, lang leven corona toen, gooide die meeting uit met "sorry de hamster zit in een vuilniszak en moet gered worden."

De mensen zouden wel gedacht hebben.... Hoe dan ook, ik kon alleen maar zeggen: "het komt goed, mama lost dit op." Ging rennend met pleegzoons naar de containers op de hoek en wist dat iemand een sleutel had, overal aanbellen en na drie buren te hebben gehad die inmiddels ook zich zorgen maakte om de hamster vonden we juiste, maakte Martin de container open en de bovenste zak en ja hoor.... daar was Nibbit. We hadden hem gered. Dochter heeft zich heel lang schuldig gevoeld.... Terwijl Nibbit toen gewoon van zijn schone kooi genoot en er niets aan over had gehouden.

Later blijkt Nibbit op de 1 of andere manier ook super krachten te hebben en uit zijn glazen kooi gewurmd te zijn en in de prullenbak op dochter haar kamer terecht zijn gekomen, waardoor dochterlief zo hard schreeuwde toen zij geritsel hoorde en dacht dat er een muis in haar kamer was. Nibbit is een ondernemend beestje, maar zodra hij je vinger ziet dan hapt hij en dat doet hij mega hard.. Ken je die grappige tekenfilmpjes waar zo'n hamster dan bijt en de cartoon schud met zijn vinger en die hamster schud mee, maar blijft hangen in die vinger??? Dat is dus Nibbit en dat doet verdomd veel pijn. Dus leuk om naar te kijken, niet om te knuffelen....

Maar goed de dames wilde slapen en Nibbit maakte herrie, dus ik ging kijken en dat gekke beeste hing onder zijn drinkfles. Ik nog boos: "Dame dit ben ik niet gewend van je, je moet hem water geven." Had ze gedaan, alleen Nibbit heeft gewoon heel het plastic onder fles weg gebeten en al het water verdween sneeuw voor de zon. Ze werden dus gek van Nibbit en sliepen heel laat om de volgende ochtend vroeg en lichtelijk chago op te staan. PUBERS.... Na een kus en knuffel, mij wakker makend (daar ging mijn uitslaapdag) gaat ze dan toch weg en daarna logeren bij haar vriendin. 

In de middag komt het meisje wat ik begeleid met haar baby van 4 maanden oud. Ze mag van mij even 18 zijn en genieten van een paar uurtjes kinderloos. Haar dochtertje blijft bij ons of eigenlijk mij, want Martin heeft weer late dienst. Daarvoor helpt hij nog wel goed. Ik noem het logeetje even baby 2 en die had het in de middag wat moeilijk, lastig met de fles drinken en mogelijk een sprongetje zoals het CJG zou zeggen. Onze pleegbaby'tje sliep heerlijk door in de box en trok zich nergens van aan. Zij bleef op haar eigen ritme en schema. Toen manlief ging werken hielpen pleegdochter en zoon mij heel goed. Vooral pleegzoon vindt het fijn om te helpen. Door zijn beperking kan hij al niet zoveel helpen als de meiden, dus als ik hem opdrachtjes geef zoals wil jij een luier pakken of haar mondje af doen, dan voelt hij zich belangrijk en doet hij dat zonder te mopperen. Eigenlijk gek als ik dit zo schrijf, want elke dag moppert hij over zijn klusje die hij samen met de begeleider doet, de hondjes uitlaten. Alleen als ik hem vraag om dingen te doen voor pleegbaby doet hij het zo en rent hij net zo makkelijk 10 x de trap op.

In de avond douche ik 2 baby's op de tante manier. Handdoek in bad, pleegbaby neerleggen, insoppen en dan afdrogen, luier aan en fles geven, insmeren met olie, romper aan, pyjama aan met slaapzakje en nog even knuffelen en dan naar bedje toe. Daarna gaat baby 2 op dezelfde manier. Die kijkt wel even geschrokken, van wat doet zij nou, maar het gaat goed. Baby 2 slaapt moeilijker in, maar uiteindelijk liggen ze allebei om 9 uur te slapen. Pleegzoon snel ook onder de douche en naar bedje brengen en dan zit ik om 21.30 op de bank en ga ik lekker een film kijken. Rond 23.30 hoor ik iets van geluidjes bij pleegbaby en ik besluit de laatste fles te geven eerst aan baby 1 en dan aan baby 2. Beide gaan daarna heel lief weer slapen. Een uur later komt de 18 jarig binnen, die blijft zelf ook slapen en nog een uur later Manlief. Beide vragen ze hoe het in créche Linda ging vandaag?! Heel eerlijk.... ik durf het bijna niet meer te zeggen, maar echt heel goed. Ik had twee baby's, een speciaal jongetje en mijn pleegdochter vandaag om te verzorgen / aandacht te geven en op tijd naar bed te laten gaan en dat ging gewoon goed. Tuurlijk hulp gekregen van pleegdochter en de ene zou zeggen, jeetje je laat je kinderen veel helpen, maar ze willen het toch echt zelf. Ze vonden het juist geweldig om nu even zonder onze dochter te kunnen helpen en ook op hun manier belangrijk te zijn.... 

Onze dochter is heel ondernemend en wil graag van alles weten, hoe doe je een luier om, welk spul is voor wanneer, waarom geef je dit te eten? Dat zijn vragen die zij wil weten. Ze wil niet weten hoe een wasmachine werkt of zegt snel ik kan dat niet, als het haar niet interesseert. Pleegdochter wil juist weer wel weten hoe een wasmachine werkt, maar houdt juist weer afstand met dingetjes omtrent de baby doen, mogelijk omdat ze bang is dat ze het verkeerd doet?! Ze wil het wel, maar durft niet goed en krijgt soms ook niet de kans door bio dochter die het al snel wil doen. Puntje van aandacht voor ons. 

Hoe dan ook, doordat ik er toch redelijk vroeg uit was zaterdagochtend, kak ik in rond een uurtje of 20.00. Pleegzoon vindt het altijd heel erg leuk om mij te masseren, mijn hoofd, voeten, schouders of onderbenen. Dat komt doordat ze therapieën hebben gevolgt waarin je een taart bakt op de rug van je verzorgende ouder (is voor de hechting) of een ritmische massage geeft. Pleegzoon wilde het nu proffesioneel aanpakken en die wilde graag via youtube filmpjes kijken en dat nadoen. Dus hij zat lekker te keuvelen, ik lag op bed toe te kijken hoe pleegdochter de fles aan baby 2 gaf terwijl ik dus een massage kreeg op een professionele manier. Mijn ogen werden wat zwaarder.... je kent dat wel, je hoort ze praten, maar denkt even zo vijf minuutjes mijn ogen dicht doen en alleen luisteren naar ze.... Ik hoor pleegdochter zeggen: "tjeee jij stinkt zeg." Mama ze heeft gepoept!" Waarop ik mompelde, dan moet ze zo een schone luier.

Pleegdochter denkt ik ga dat wel doen..... en dan ineens hoor ik gemopper: "waarom heeft mij niemand dit ook geleerd, ohhh ik weet niet wat ik moet doen hoor. Lig nu stil, ohh jee ohh jee.." Doe mijn ogen open, kijk vol in een open vieze luier en trappende beentje waar poep op zit en begin heel hard te lachen om het gestuntel van ons dametje als ik wel zie dat ze twee handdoeken gelukkig heeft neergelegd. 

Ik vertel haar dat ze naar beneden moet vegen naar de billen toe. Beentjes schoon moet maken. Dan kijkt ze mij hulpeloos aan en zegt ze: "maar hoe doe ik haar rug dan schoonmaken?" Waarop ze in koor van mij en pleegzoon te horen krijgt: Beentjes om hoog. Ik praat rustig en vertel haar stap voor stap hoe ze de luier verschoond en weer vastmaakt. Het is er gelukt en ze straalt van trots!! En trots ben ik op haar...

Zondag ochtend is onze baby (natuurlijk niet van ons, ons, maar jullie snappen mij) om 8.45 wakker. Ze was rond 5 wakker, maar toen speentje gegeven. Ik ga er om 8.45 uit en we zitten samen om 9 uur lekker rustig beneden. Heerlijk ons gemakje wakker worden. Ik geniet van haar wakkere blik, lachen en kletsen op haar manier. Hou haar lekker tegen mij aan, terwijl ze weer in slaap valt. Besluit dan ontbijt te maken voor iedereen die nog ligt te slapen... Nee geen ontbijt op bed hoor, ben wel gek, maar niet zo gek!! 

Na het ontbijt is het inpakken voor morgen. Manlief gaat de dakkoffer erop zetten. Pleegzoon zijn 1 op 1 begeleiding is er ook en dat is fijn, want hij kan niet tegen dit. Hij is druk en werkt vandaag niet mee. Hij is tegendraads als hij zijn eigen spulletjes moet opruimen en moet helpen met het konijnenkooi verschonen. Afspreken dat vanmiddag film kijken wordt, als we alles gedaan hebben, lijkt niet te helpen. Ik weet dat hij het spannend vind. Dus kijken we ondanks zijn boze buien toch film die middag met popcorn met zijn alle. 

Als ik op bed een was ga vouwen, baby wakker wordt, dus daar baby gewoon op bed bij laat liggen. Terwijl zij ligt te brabbelen, komt Manlief naar boven toe om te zeggen dat de dakkoffer erop staat en dat hij nu even met baby wil knuffelen. Hij heeft haar al sinds gister avond niet meer gezien. Ze spelen samen Helicopter en ze ligt in een deuk van hem. Ik ben zo verliefd op hen beide. Ik geniet van hoe hij met haar speelt en haar aandacht geeft. Even komt het gevoel omhoog, als ze niet mag blijven zou hij echt verdriet hebben en ik ook. Ik weet dat we er ook wel weer overheen komen, maar stel nou dat het volgende kindje niet zo leuk is? Mijn schoonzus zei nog: "je had ook een huilbaby kunnen hebben." Wat dan? We hebben nu zo'n schatje.... Ik druk mijn gevoel weer weg, ze is er pas 1,5 week, niet op de zaken voorruit lopen. Ik kader mijzelf, want als je het gevoel van onzekerheid of angst voor dit onderwerp toelaat ga je echt gek worden, het duurt zo ie zo nog 2,5 maand voordat ze dan weg zou moeten. 

Laatste wassen worden gevouwen en spullen ingepakt. Ik denk doordat het de tweede vakantie is, ik geen stress ervaar nu ofzo. Normaal denk ik continu dat ik wat ga vergeten en raak ik in de stress wat er allemaal nog gedaan moet worden.. Wat zich dan gaat uitten op mopperen, want weet niet hoe het met jullie mannen zit, maar de mijne laat vooral mij inpakken en zichzelf geeft hij de taak indelen in de auto.... Zodat hij dan vervolgens kan zeuren op mij, dat ik te veel heb ingepakt... Hoe dan ook deze keer geen stress, kan ook zijn omdat we maar 1 uur en 20 minuten van huis zitten en ik zelfs ook al had gezien dat je binnendoor kon rijden om er te komen.wat handig is voor mensen zoals mij die geen snelweg rijden. Dus in uiterste nood ben ik zo thuis denk ik dan. 

Dochterlief komt thuis, als natuurlijk bijna alles al gedaan is... Alsof ze het ruikt. Vriendinnetje en moeder komen nog even gezellig op de koffie. Blijkt moeder van vriendinnetje ook nog eens vroeger bij het CJG te hebben gewerkt en ook mijn blogs te lezen. OEPS... Gelukkig had zij wel goed advies voor het achterhoofdje en hoe ik haar neer kon leggen in de box, advies wat ik van harte aannam. Na even lekker bij gepraat te hebben, kwam ineens het idee bij mij op dat haar dochter, vriendinnetje van dochterlief, eigenlijk wel mee kon het midweekje weg. Bedoel leuk voor onze dochter en pleegdochter en we hadden toch nog een bed over. Nou dat vonden die meiden natuurlijk geweldig en ben nu al vier keer de aller liefste moeder genoemd... Ach ach ach daar doe je het toch voor!! Hopelijk kan ik de volgende keer zeggen als ze een grote mond hebben: "weet je nog wat je zei eerder??!!" 

Als ik terug kijk naar het weekend zie ik een vol weekend, met twee logeetjes, twee baby's, visite, begeleider en inpakken van alle tassen. Ik ben tevreden en ik ben blij, dit is hoe ik ons/ mijn leven wil indelen. Ook hoe Martin er instaat, want ik liep naar hem toe en zei: "ohh vriendinnetje van dochter had eigenlijk wel meegekund op vakantie." Waarop zijn antwoord was, nou dat kan toch nog steeds? Van mij mag ze mee hoor! Zo zijn wij.. Zo willen wij in het leven staan.... Vaak zeggen mensen respect dat jullie dat doen, maar ik hoef geen respect te hebben, wij genieten van: Wie goed doet, goed ontmoet! Wij genieten van leuke mensen om ons heen, maar vooral van onze kinderen of de kinderen waar wij voor mogen zorgen!! 

Nawoord: 

Ik schrijf nu al dik een week over dit bijzondere baby'tje. Ik schrijf niet persee voor jou, natuurlijk vind ik het leuk dat je meeleest en wat achterlaat of mij appt, maar ik schrijf vooral voor mijzelf. Schrijven helpt mij mijn hoofd leeg maken, niet dingen te vergeten en te verwerken. Ik ben geen perfecte schrijver en er zou vast hier en daar een fout of een gekke zin in staan, maar ach zolang je het maar volgt. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te schrijven, wat mijn gevoel is en hoe ik het ervaar. Soms schrijf ik zo positief en denk ik mensen zullen wel denken "jaja tuurlijk hoe kan alles zooooo goed gaan?" en toen bedacht ik mij, ik schrijf niet voor jou, maar voor mezelf vannuit mijn hart. 

Ik schrijf niet om je over te halen om pleegouder te worden, want geloof me er zitten ook zware kanten aan pleegouderschap (daarover zou ik vast nog wel een keer wat meer over schrijven), maar ik laat je meelezen om een kijkje te nemen in ons leven. De kleine en grote dingen die we meemaken en de gevoelens die daarbij komen en ook weg gaan.