Pubers

Als je net moeder bent geworden dan kan je soms wat onzeker zijn. Zo kan ik me herinneren dat toen onze dochter geboren was, ik mijn vriendin een keer huilend op belde. Manlief had late dienst en onze dochter besloot die avond niet te gaan slapen. Ik snapte er niks van, ze sliep altijd zo goed na haar laatste fles. Wat wilde ze nu? Ze had een schone luier, geknuffeld en gespeeld en nu gilde ze en gilde ze. Als ik haar oppakte gilde ze alleen maar harder en ik voelde de stress toe nemen. Ik wist het niet meer. Gelukkig was er altijd wel een hulplijn die kon helpen om dan samen tot de conclusoie te komen dat het een sprongetje was.... Tot aan vandaag weet ik nog steeds niet wat nu precies een sprongetje is. Ik bedoel het staat in de boeken, daar niet van, maar het is een raar woord wat steeds vaker terug kwam, thuis en bij het CJG. "ohh ze drinkt haar flessen niet leeg?" "Vast een sprongetje waar ze in zit." "ohh ze slaapt minder?" "Dat komt straks wel weer goed als ze uit dit sprongetje is."

Kan het niet gewoon zo zijn dat ze even wat minder honger had? Bedoel ik eet de ene dag ook meer dan de andere. Zit ik dan ook elke keer in een sprongetje? Om maar niet over mijn slapen te praten, want volgens manlief lig ik soms schattig te snurken en andere keren wordt ik al wakker (en geïrriteerd) als hij alleen maar zich omdraait in bed. Zeker ook een sprongetje? 

Nou als dat zo is dan bestaat mijn leven alleen maar uit sprongetjes, denk ik, elke dag weer. 

Hoe dan ook iedere (beginnende) ouder is wel eens onzeker, niet alleen als de kinderen klein zijn, zelfs als ze puber zijn of volwassen. Ik denk dan ook oprecht dat dat het ouderschap is, je geregeld afvragen doen we het goed? Gaan we wel de goede kant op met het kind? Krijgt het genoeg aandacht of juist te veel? Ik denk dat als je ouder bent, je maar één ding wilt en dat is uiteindelijk dat je kind gelukkig is, geen erge gekke dingen meemaakt of uitvreet en normen en waardes heeft naar medemens en dier..... klink nu echt als mijn oma denk ik :-) 

Als je nu onze pubers neemt, die zijn totaal niet onzeker over het onderwerp ouderschap, valt mij de afgelopen dagen op. Beide meisjes zijn 12 jaar oud en vinden het nu na een week de kleine meid in huis te hebben nog steeds GEWELDIG. Natuurlijk betrekken we ze erbij tot een grens. Van de 5 flessen op een dag, mogen ze er 1 in de twee dagen gemiddeld geven en sturen we ze geregeld ook even weg om wat voor hun zelf te gaan doen, aangezien de baby ook wel eens wil slapen en echt geen babyborn is die je oplaad. Dus nu vooral niet denken, zooooo die pleegouders hebben het lekker makkelijk, die kinderen voeden dit baby'tje op. Voor zowel de kleine meid als voor de kinderen is het belangrijk om ze met elkaar te laten hechten en daarom mogen ze ook zeker helpen, maar vandaag ging dat helpen net even iets verder....... 

Vanmorgen sta ik vermoeid op. Laatste dagje werken voordat ik vakantie heb. Dat is fijn, want ik merk dat elke dag rond half 2 naar bed gaan (laatste fles is rond half 1) en er om half 8 uit gaan, toch wel opbreekt. We moeten en willen echt kijken of die laatste fles wat eerder zou kunnen. Dat gaan we in de vakantie aanpakken! Staat op de TO DO List. Geloof me, we hebben niets te klagen hoor met dit meisje, maar ik heb gewoon meer slaap nodig dan 6 uurtjes. Nu helpt ook niet mee dat manlief deze week de hele week laat heeft en maar 1 dag vrij was, maar goed laten we het houden op dat we gaan kijken of we het ritme iets kunnen aanpassen. 

Als ik wakker wordt kleed ik mij aan, pleegzoon aansturen, baby schone luier en dan naar beneden om 8. Ik geef een flesje en zoals elke dag valt mevrouwtje na de fles tevreden in slaap in mijn armen. Normaal leg ik haar dan terug in bed. (hoor mij nou met normaal, ze is hier pas 1 week). Dit keer besluit ik haar in de box te leggen. De schoonmaakster komt zo en die kan niet beneden starten, want ik werk vandaag thuis en boven zijn nog drie kamers dicht met slapende man / pleegdochter en dochter. (Die slapen dus wel al de hele week elke dag uit he!!) Dan kan ze tenminste starten met de badkamer en babykamer, had ik bedacht. Dus baby gaat in de box verder slapen, pleegzoon wordt gehaald en ik kan werken. Heerlijk in rust, telefoontjes plegen, mails beantwoorden, overdracht schrijven voor mijn vakantie. De tijd tikt voorbij of dochter staat voor mijn neus om 11.00. 

Eerste wat onze dochter doet is.... naar de box lopen.... Er was een tijd dat het altijd was: "hoi mam" gevolgt door een kus en knuffel. Nu is het "ahhhh hallo lieve ..... "(naam van de baby) om vervolgens mij verschrikt aan te kijken. Tussen mijn mails door zie ik toch haar gezicht en vraag wat is er? "Waarom is ze nog niet aangekleed? Is ze net pas uit bed ofzo?" vraagt ze toch wel een beetje bozig. "Nou omdat ik toch wist dat ze nog ging slapen en ik dacht jij wil wat leuks uit zoeken voor als we straks naar oma gaan die jarig is." Was heel lief bedoeld, maar dochter vond het heel gek dat ik haar nog niet had aangekleed terwijl het al 11 uur was. 

Ik ga verder met werken en zij gaat naar boven toe om wat uit te zoeken en haar meteen aan te kleden. Ik hoor ze boven kletsen en ik hoor haar zeggen: "tjonge jonge dat kan toch niet." "Ja dat is bah he, echt heel bah." Als ze naar beneden komt zegt dochterlief op een boze toon: "Mam ik vind het echt niet kunnen hoor dat je haar geen schone luier hebt gegeven, die luier zat heeeeelemaal vol met plas." Ik kijk haar lachend aan en zeg, "Lieve schat, ik heb haar gewoon verschoond hoor vanmorgen, dat ze nu in pyjama ligt betekent niet dat ze geen schone luier heeft gehad vanaf gisteravond." 

Het is verder een rustige dag, of rustig, we willen nog even langs oma snel voor haar verjaardag. Alleen moet Mart. late dienst rijden en wordt hij gebeld of hij eerder kan beginnen, want er is iemand ziek. Daarnaast moeten we wachten totdat vriendin nummer twee van de manage van dochter er is, want die komt slapen vanavond. ( we zijn deze week echt een logeerhuis met al die extra kinderen.. ach het is vakantie zullen we maar zeggen). Kwa tijdsdruk is het druk. Als net vriendin nummer twee binnenkomt laat dochterlief trots haar pleegzusje zien en krijgt ze een cadeautje voor haar, super lief. Dan blijkt ineens dat ze doorgelekt is.... Neeeee Shoot, ze had het jurkje aan die ze gekregen heeft van bio oma. Gelukkig zit het niet op haar jurk, maar wel haar legging. Mart. gaat naar boven toe, mopperend dat het al zijn zoveeeeelste poepbroek is, want het YEAHHH ze heeft gepoept effect is veranderd naar: neee he niet weer! Hij vraagt of één van de meiden hem wil helpen, want hij weet niet waar die leggings liggen. Dus loopt pleegdochter mee naar boven. 

Als hij begint met haar uit te kleden, zegt pleegdochter verschrikt: "Je doet het verkeerd, het moet niet zo." Pleegdochter wil hem even haar fijn uit leggen hoe het beter kan, sneller en makkelijker. Geloof me dat vond deze papa even niet zo grappig op dat moment en die heeft haar vriendelijk verzocht de kamer te verlaten, zodat hij het op zijn manier kon doen, zonder dat ze in zijn nek stond mee te kijken. Gepikkeerd loopt pleegdochter weg. 

Op naar oma, waar we even in de tuin zitten. Baby gaat huilen, ze heeft honger, maar ze is een uur te vroeg. We besluiten om toch maar een flesje te gaan geven, want zoals eerder gezegd iedereen heeft toch wel eens iets eerder honger of later. De fles gaat er helemaal in. Er wordt even aan mij gevraagd als ik de fles maak, waarom ik die NU ga maken, ze mag pas over een uur eten hoor!!!

Oh Myn God heb ik wat gemist? Hebben mijn beide puber meiden een sollicitatiegesprek gehad en zijn ze nu werkzaam bij het CJG ofzo?? Of zijn ze van de raad van kinderbescherming die de hele dag met ons mee loopt, om te kijken of we het wel goed doen?!?! Aan de ene kant heel schattig, maar aan de andere kant ook mega vermoeiend dat we ons steeds moeten uitleggen. Waarom we nu al de fles geven of waarom wij zo of zo de kleertjes uit doen of juist niet aan doen. Ach ach ach... terwijl ik dit schrijf bedenk ik me weer, ze bedoelen het goed. 

Dochterlief wil graag verse tomaten soep, ze gaan met zijn drieën boodschappen doen bij oma om de hoek en sjauwen de tassen met tomaten en andere spullen mee. Nee de baby ging niet meer mee, ze hebben zelf (hadden wij ook al) besloten dat wandelen in onze wijk kan, maar niet meer naar een winkelcentrum. Stel dat.... ze familie tegen komen! Wijs besluit van de dames en het scheelde dat ze er zelf op kwamen, want anders hadden wij ze moeten teleurstellen en uitleggen. 

Als we thuis komen valt baby in slaap en kan ik de verse soep maken. Zo schrok ze een week geleden nog van mijn zeehond hoest, zo slaapt ze nu al door de staafmixer heen. Heerlijk. 

Dan lekker aan tafel, ik met onze drie kinderen plus nog een logeetje, want nog steeds is Mart. aan het werk. De soep valt goed bij iedereen en ben blij dat die wel in de smaak viel. 

Aan het eten vraagt dochter heel lief of zij alsje alsje alsje blieft samen met haar vriendinnetje de baby in bad mag doen. Nu staat ze er al een hele week bij met haar grote neusje, maar ze wil het dus nu zelf doen en dat ik dan alleen boven rondloop om..... je raad het al.... alles klaar te leggen en op te ruimen. Voor deze keer vind ik het goed en ze gaat de kleine meid alvast wakker maken. Ik geef haar aan dat ik er zo aankom en dat ze even kan spelen met haar op ons bed om haar goed wakker te laten worden. 

Als ik bovenkom heeft dochterlief alles al klaar gezet en gelegd. Precies hoe ik het elke dag doe. Babyhanddoek in de badkamer, luier en hydrodoek in haar eigen kamertje. Zacht dekentje hangt op de rand van het bedje om deze om te krijgen na het afdrogen en de luier, zodat ze warm blijft bij het flesje. In onze slaapkamer ligt de baby olie klaar voor na het flesje, een rompertje en pyjama voor na de massage. Als ik naar de badkamer loop zit de kleine meid in haar ligzitje in het bad, in een klein laagje water. "oh dat mag best wat meer water hoor lieverd." Nou daar wilde ze niets van weten, want ze wil niet dat ze verdrinkt en zo kan het ook, door continu bekertjes water over haar heen te gooien zat ze ook lekker warm in bad. Baby was niet aan het huilen, maar lachen, dus ik denk dat ze gelijk had. 

Na het flestje en maseren werd het tijd voor wat aandacht. Eerst willen ze haar haartjes verzorgen en ik vertel hun als een geleerde kapster in deze speciale haren, hoe je de haartjes moet verzorgen en wat je wel en niet moet doen. Ik heb goed opgelet tijdens de cursus.

Daarna was ik met de andere twee pleegkinderen bezig en hen even aandacht aan het geven en dochter en vriendin nemen baby mee naar dochter haar kamer. (twee stappen van onze kamer af / op dezelfde etage). Ik hoor ze lachen en kletsen met de kleine meid en die hoor ik nog harder brabbelen. Als ik later even binnenkom lopen, liggen ze alle drie op hun rug naar de foto's te kijken die aan dochter haar muur hangen. Ik hoor haar vertellen wie wie allemaal is aan de baby. Zo spelen ze bijna meer dan 5 kwartier met het dametje en elke keer als ik binnenkom lopen krijg ik te horen: "neeee haar nog niet weghalen, ze vindt het nog leuk." En dat vindt ze ook, ik zie haar genieten. Ze ligt tussen twee grote meiden in te brabbelen, in het rond te kijken en elk geluidje wat ze maakt daar reageren ze op lachend of met "echt waaaaaaar?" Ze krijgt alle maar dan ook alle aandacht. Zelfs zoveel dat deze twee pubermeiden gewoon al die tijd hun telefoon niet in hun handen hebben gehad of hebben gemist.  

Ik smelt van binnen en loop over vol liefde. Ik maak een paar super gave foto's van die meiden en ben zo trots op hun allemaal. Ik weet heus wel dat als dit meisje blijft er een dag gaat komen dat ik hoor: "mammmmm ze heeft aan MIJN spullen gezeten!!" "Maammmmmm ze is zooo vervelend en ik moet leren." of wat dan ook.. Alleen voor nu geniet ik zo van het leeftijdverschil wat ze hebben, hoe ik de puber meiden echt zie groeien en dat dit meisje daar aan mee helpt en wordt geholpen door hun liefde en aandacht. 

Als haar oogjes bijna dichtvallen gaat ze dan toch echt naar bedje toe. Daar is het dametje het niet mee eens en ze gaat huilen. Nog een schone luier en dan even mag ik ook de tijd met haar doorbrengen. Samen lekker op bed knuffelen en kroelen. Ik ga met mijn vingers door haar haartjes heen en binnen een minuut valt ze tevreden in slaap. 

Ze heeft vast mooie dromen, over grote meiden die om haar lachen. Lieve mensen die voor haar zorgen en met haar knuffelen. Ooit hoop ik dat ze te horen krijgt van wie dan ook dat het geen dromen waren, maar dat het echt was.... dat het heeeeel puur was en allemaal vanuit ons hart.