De ontmoeting

Ik ben er te vroeg, veel te vroeg. Dat is ook niet gek als je bedenkt dat ik er ook werk en er al was voor een bespreking online. Dus eigenlijk is manlief er te vroeg, zo vroeg om de baby aan mij over te dragen en weer weg te gaan met pleegdochter. Hij denkt dat hij je al gezien heeft voor de deur, dus we besluiten nog even achter een "frisse" neus te halen. Als ik binnen kom lopen, komt de receptioniste al naar mij toe: "ze is er al Lin." 

Shoot en nu??? Nu ben jij ook te vroeg, veel te vroeg, maar dat was niet de bedoeling. Ik zou er eerst zijn met de baby, zodat we niet elkaar zouden tegenkomen in de hal of voor de deur. 

Ik haal een paar keer diep adem, ik ga je zo zien en jij mij. Ik weet dat ik dit kan, dit heb ik al vaker gedaan in de 9 jaar dat ik pleegouder ben en ook soms in mijn werk. Toch ben ik zenuwachtig, hoe zou het gaan? Wat ga je zeggen? Wat ga je vragen? Hoe zou jouw baby reageren op jou en jij op haar? Hoe gaat de baby straks weer met mij mee naar huis? 1000 vragen spoken door mijn hoofd in de tijd dat jij ontvangen wordt door mijn collega / ambulante spoed hulp. Ik sta ongeveer drie minuten te wachten in de kantine. 

Dan wordt ik gehaald en loop ik zelfverzekerd mee naar de kamer waar jij zit te wachten. Het hoekje om en daar ben je dan. Ik zie een vrolijke vrouw en stel mezelf voor. Ik ben de pleegmama en jij bent de moeder van de kleine meid. Je zegt dat je blij bent om mij te zien en je dochter. Je zegt cadeautjes te hebben voor haar. Een grote knuffel en nog een tasje met wat erin. Je vraagt of ze op schoot mag. "Natuurlijk mag dat, zeg ik, het is jouw meisje." Ik maak haar los uit de maxi en je tilt haar op. De kleine meid kijkt even een paar minuten naar mij, maar ze maakt dan toch (gelukkig) contact met je. Je loopt wat met haar en geeft haar lieve naampjes. Ik vertel je dat ik hoop dat haar haartjes goed zitten, dat ik les heb gehad. Hoe ik haar haartjes verzorg, wat ik heb geleerd en dat mijn man ze wat zurig vindt ruiken door het speciale spul. Je moet lachen en je ruikt aan haar haartjes en je zegt: "ze ruiken precies zoals het moet, dank je wel daarvoor." Het ijs is gebroken tussen ons. 

De kleine dame heeft honger, dus ik ga een fles maken. Je blijft samen met je meisje en mijn collega in de kamer. Als ik terug kom na eindelijk de magnetron te hebben gevonden en de fles warm te hebben kunnen maken, zit je lekker op de bank. Je vertelt vol trots dat je foto's hebt gemaakt van haar glimlach die ze aan je had gegeven. Je vraagt of ik de fles wil geven of ..... Je woorden hangen in de lucht, maar ik maak je zin af: "jij mag zelf ook de fles geven aan je meisje." Dat wil je wel en je doet het goed, ze drinkt niet alles op, maar dat is goed. Terwijl je de fles geeft vertel je dat je nog ziek bent, dat je je best doet om beter te worden. Dat je blij bent dat ze bij ons is en dat ze er gelukkig en goed uitziet. Ik bedank je voor het compliment. 

Ik maak het cadeautje open, het is een mooi jurkje van oma en een lief kaartje. Ik beloof dat ik het kaartje in haar kamertje zou neerzetten en het jurkje snel ga aan doen. 

Je praat heel open over je verhaal en bent ook heel duidelijk. Daar complimenteer ik je voor, het lijkt me niet makkelijk om je verhaal te vertellen, laat staan aan mij, degene die nu voor jouw kindje zorgt. Ik vraag je of je iets van mij wil weten? Je vraagt waar ze nu is. Ik kan je niet ons adres geven, maar ik kan je wel vertellen dat ze bij ons woont, bij mijn man en mij en onze drie kinderen. Dat we diertjes hebben en dat de kleine meid vol de aandacht krijgt. Dat vindt je fijn te horen geeft je aan. Je was bang dat ze niet op een goede plek zat. 

Als de fles op is na zo'n 10 minuten (ja ze is een snelle drinker) valt ze in slaap zeg je dat het zo wel goed is. Je vraagt mij hoe laat het is? Het bezoek mocht toch maar een half uur duren? Ik benoem je dat het maximaal een uur mag duren, dus dat we alle tijd nog hebben. Er is pas zo'n 18 minuten nu voorbij. Je vraagt me of er elke week bezoek is en als ik dat beaam, dan zeg je dat het niet elke week hoeft, later mag ook. Ik benoem je dat we dat met de Jeugdbeschermer zullen bespreken, dat juist belangrijk is dat jij je goed voelt en/of beter wordt en aangeeft wat je aankan. 

Je geeft nog wat kusjes aan je meisje en zegt dat ze lief moet zijn. Je bedankt mij nog een keer en vraagt of ik nog wat foto's wil sturen de aankomende dagen. Ik beloof je dat te doen. Nog een knuffel en weg ben je..... de deur uit. 

Het ging zo snel, je uur was nog lang niet voorbij. Je had nog mogen zitten met haar of kroelen samen op bank terwijl ze sliep. We hadden het je nog benoemd, maar dat was je te veel. Te veel, niet omdat je het niet wilde, maar omdat het je niet lukte en je het niet kon. Het was zichtbaar bij ons beide hoeveel energie jou dit kostte. Je had zo je best gedaan met een mooie knuffel en om daar te zijn voor haar en voor jezelf, maar nu was je op. Mijn hart breekt voor jou, zo had je vast je moederschap niet voorgesteld. Dan bedenk ik mij: had je eigenlijk wel iets voorgesteld of was je blanco in het moederschap gegaan en kwam je er toen achter dat het zwaar was een baby? Ik zal het antwoord nu nog niet weten, hopelijk misschien ooit. 

Opgelucht haal ik adem.... het bezoek is goed gegaan en goed geweest. Ik weet nu wie jij bent en vooral belangrijk is dat jij weet wie ik ben. Wie is die vrouw die mijn kind nu trootst, voed, verschoond, liefde geeft en knuffeld.... Je weet het nu. Je kent mij nog niet en het vertrouwen is er vast totaal nog niet, maar ik ben zo open mogelijk geweest op de vragen die je mij stelde en vooral ook mezelf geweest. Het was een ontspannen bezoek met eigenlijk twee moeder, DE moeder en de PLEEGmoeder van dit bijzondere meisje. 

Na het bezoek praat ik nog even na met mijn collega over wat onze observaties waren. Hierna helpt ze mij met de baby in Fifi ofwel mijn fiat te proppen. Natuurlijk niet de baby, maar wel heel het onderstel van de wagen. Gelukkig kan je hem inklappen, maar hoe??? Hoe klap je dat ding in.... trekken, duwen, schuiven en hem bijna in elkaar schoppen.... want ik wil gewoon nu naar huisssssss, besluit ik dan toch om een hulptroep in te schakelen. Die al videobellend twee vrouwen helpt hoe de kinderenwagen moet inklappen. Hij ligt in een deuk... Manlief natuurlijk. Dan het onderstel in de auto nog kwijt. Hij gaat echt niet in die mini achterbak met die banden, dus dan maar op de achterbank naast de maxi. 

Ik rij naar huis, de kleine slaapt. Ik luister zachtjes wat muziek. Ik heb geen zin om te bellen, ik wil het even laten bezinken allemaal. De kleine schrikt wakker als we de hoek om zijn en begint ineens hard te huilen. Dat is raar, eerder deed ze dat niet in de auto, sterker nog ze vond de auto leuk. Misschien laat zij nu ook alles pas bezinken? Ze wordt weer stil als ik tegen haar geruststellend praat. Ik besluit toch een telefoontje te plegen en te bellen naar de hulp troepen die geholpen hebben met haar haartjes, om ze even te bedanken. Door hun les was het ijs vandaag snel gebroken. Bellend (carkit) rij ik naar huis toe, wat een lange weg is, want alles ligt open. Het lijkt wel alsof ik niet naar huis mag, elke straat die ik in rij stuurt me terug naar de weg die afgesloten is, de weg die mij normaal naar huis toe brengt. Ik baal ervan. 

Als ik thuis ben, dan ben ik blij, ik had zo de behoefte thuis te komen en even bij te praten met manlief. De kleine meid is nog even van slag. Wat zal er allemaal door haar hoofdje heen gaan? 

Gelukkig kan ze later weer lachen. We ploffen samen op de bank neer en ik knuffel haar extra veel en hou haar stevig vast. Ik merk dat ik moe ben van alles vandaag. Ik denk toch door de emotie die ik altijd zo sterk voel. Hoewel ik mij afvraag of er wel emotie was en of dit niet gewoon mijn emotie is geweest. Even vraag ik mij af, wat zal moeder nu denken of voelen? Dan besluit ik mijn hoofd daar niet mee te vullen!! 

Het eerste bezoek zit er gelukkig op en we gaan zien hoe dit verder gaat lopen, want meer kunnen we niet doen!