Daar zijn we weer

Daar ben ik weer, ik was jullie niet vergeten hoor. Alleen als mijn man gaat zeggen: "ohh dit komt zeker in je verhaal van vandaag." Dan ben je misschien iets veel aan het bloggen? 

Enne ik wilde jullie ook niet vervelen. Bedoel moet ik dan weer zeggen YEAHH ze heeft GEPOEPT ?!?! Nee dat was de eerste keer zo, na de tweede keer was het al: "zo de volgende is voor jou he!" De derde keer was "tjeesss ze poept wel elke keer bij mij hoor." en nu is het inneminnie mutte wie de luier verschoond. Dus al met al gewoon zoals elk kind.... de poepfabriek is opgestart! Ze is gewend aan het water wat uit onze kraan loopt en voelt zich heeeel ontspannen om zich te lossen. Gelukkig maar. 

Natuurlijk hebben we wel een hoop meegemaakt deze twee dagen. Hoe kan het ook anders met vier kinderen. Wow dat klinkt wel mega veel he! Hoewel ik niet echt het gevoel heb vier kinderen te hebben, maar goed laten we daar volgende week nog een keer over praten als we een weekje vakantie hebben gehad met alle kids, oke?! 

Gisteren ging pleegzoon na een hoop kusjes en knuffels op kamp tot woensdag avond met de zorgboerderij. Alleen die kusjes waren natuurlijk niet voor ons he! "Ik ga haar wel missen hoor." waarop ik verstond ik ga je wel missen. Dus ik zei: "ik jou ook!" "Nee jou niet mama, de baby! 

En bedankt kleine vent :-) 

In de ochtend had ik afspraken met de twee pleegkindjes dus manlief was alleen thuis met dochterlief, vriendinnetje van dochter en de baby. Ik had die nacht de wacht en ze kwam keurig om half 6 en ik dacht ik doe even haar speentje in kijken wat er gebeurd. Hierop sliep ze door tot kwart voor 7 om na de fles om 8 uur weer te gaan slapen en uiteindelijk pas rond half 11 wakker te worden. Toen was ik inmiddels al weer onderweg naar huis toe en had manlief dus rustig wakker kunnen worden met zijn bakken koffie. 

Onderweg naar huis belde de jeugdbeschermer, ze was vrijdag vrij geweest en ze had vele berichten gehad van de familie van de baby. Ze wilde haar elke dag zien, ze wilde weten waar ze nu was en ze wilde kunnen videobellen wanneer ze wilde. De familie was boos. Logisch want er is een kindje uit huis geplaatst en hoe oud of jong ze ook zijn dat is moeilijk voor alle partijen. Gelukkig weet ik dat de eissen die ze stellen niet echt gebeuren, bedoel dat zou geen leven zijn voor de kleine meid, maar ook niet voor ons! 

Voor de zekerheid maar wel even de wijkagent op de hoogte gebracht, ze wonen dan wel niet in de buurt, maar zekerheid voor alles!! 0900 nummer gebeld en die belde eigenlijk heel vlot terug, gegevens door gegeven en we hebben even wat meer aandacht op ons huis. Altijd fijn! 

Jeugdbeschermer vroeg of ik wat foto's wilde sturen voor moeder. Aangezien ik gewend ben al jaren, eigenlijk zolang ik Manlief ken, met een biologische moeder samen te werken, heb ik er een klein berichtje bij gestuurd die de jeugdbeschermer kon doorsturen. Gewoon een beetje informatie over de kleine meid, zodat moeder weet dat het goed gaat met haar kindje. Moeder reageerde hier eigenlijk heel positief op en was ook heel liefdevol naar ons. Het waren maar twee zinnen, maar die stelde mij toch iets meer gerust. 

Manlief maakt ineens een bepaalde opmerking, waarop ik snap dat hij even een emotionele vloedgolf van binnen krijgt over het feit dat het echt mogelijk is dat dit meisje tijdelijk is. Ik kijk hem plagend aan en zeg: "ohhh jeee hoor ik hier nou al iets van hechting vanuit jou?" "Ja duhh hoe kan je hier niet niet aan gaan hechten, ze is zo leuk en je bent zo met haar bezig." Snap ik, maar we moeten elkaar scherp houden, we weten dat het nog kan gebeuren! Het is nog allemaal niet duidelijk hoe het gaat lopen. Ik vind het wel schattig dat hij dit nu al heeft na nog geen 4 dagen. Wat een lieverd is hij toch! 

Als alles geregeld is wil dochterlief graag een taart bakken met vriendin, maar de spullen zijn niet in huis. Dus ze wil wandelen met de kleine meid naar de supermarkt, wat hier nog geen 10 min. lopend vandaan is. Hmmmm moeilijke keuze, ene kant kan er niet veel gebeuren, maar andere kant ze is ook pas 12 jaar. Toch vindt Mart. dat we niet in angst moeten en gaan leven en dat dit echt wel kan. Zo gaan ze met de 3 meiden en de baby naar buiten toe. Baby ligt in de bak, dus je moet er echt inhangen wil je haar zien. Ik geef ze 1 instructie: niet haar naam zeggen buiten, want het zou altijd zo kunnen zijn dat iemand die toch herkent. 

Als ze thuis komen zijn ze zo trots op zichzelf en vooral toen ze vertelde dat er een man was die in de wagen wilde kijken en dat dochterlief de wagen netjes de andere kant op duwde en zei: "nee Meneer ze ligt te slapen, graag niet kijken." Die meneer liep mopperend weg en zei, nou dat heb ik nog nooit meegemaakt! Trots ben ik op mijn kind, want ik weet nog dat toen zij klein was er in de AH een oud vrouwtje met vieze vingers naar haar toe kwam en haar wangetjes (voor ik er erg in had) al tussen haar vingers had en ik stotterend zei: "mevrouw wilt u dat niet doen alstublieft." die mevrouw me compleet negeerde en ik als een dom schaap alleen maar stond te lachen en later dacht WHAT THE FUCK een vreemde vrouw heeft aan mijn kind gezeten!! Bahh bahhh en nog eens bahhh.... Hmmm nu ik dit schrijf, is misschien daarvan wel dat onze dochter een kleine smetvrees heeft en net zo makkelijk 5 bekers opnieuw in de vaatwasser zet omdat er volgens haar iets in zit, wat ik niet zie. Niet gek op kusje geven is aan andere mensen behalve haar ouders en altijd mijn bestek wat bij mijn bord op tafel wil hebben, want de hare is niet schoon en de mijne wel volgens haar. 

Maar goed na die bewuste mevrouw is dit ook nooit meer gebeurd, de eerst volgende die toen aan haar kwam zei ik: "zal ik ff in jouw wangen gaan knijpen ofzo, hoe zou u dat vinden?" of "wilt u met u vieze handen, die overal en nergens aan hebben gezeten of in hebben gezeten in weet ik veel wat, van MIJN kind af blijven." of "Kijken doe je met je ogen he mevrouwtje, niet met de handen, dat leer je als kleutertje al op de basisschool!"

Dus dochterlief was zooooo trots en zei nog: "mama die gekke man dacht dat ik de moeder was." Ik was opgelucht en ohh zo trots op haar, het is goed voor haar zelfvertrouwen dat ik haar ook echt een grote pleegzus laat zijn. Voor beide meiden hun zelfvertrouwen. Pleegdochter wilde baby in de ochtend in haar bedje leggen met wat tips hoe je de slaapzak aan doet. De hele dag heb ik gehoord, "ben zo blij dat het mij gelukt is mama." en uit het niks zei ze tegen papa: "ohh pap ik heb een slaapzak aangedaan." die haar natuurlijk heel vreemd aankeek. 

De woonkamer is inmiddels overgenomen door babyspullen. Waar laat je in godsnaam een wandelwagen als je gang vierkant is en vol staat met een schoenenrek en vier kapstokken voor al die jassen. Nu niet zeggen: in je schuur!!! Want als ik begin over onze schuur dan ben ik vier blogs verder, laten we het erop houden dan mijn man een hobby heeft. Verzamelen van een bepaald merk gereedschap. Er voor ieder kind een fiets in staat, een scooter, in de winter een mega zwembad opgeslagen en in de zomer een te grote trampoline, in een hoekje de kerstspullen en ohhh ja ook nog konijnenspullen. Dus de schuur staat vol. De kinderwagen wordt dus mega veel gereden in huis!! Dan staat hij weer voor de voorraadkast, dan weer in de keuken, dan toch ineens in de gang. Nee hij heeft nog niet zijn vaste plek. Mega irritant, maar goed ergens vinden we die vast wel. Dan hebben we nog een schommel ei te leen en die moet ook nog even een vaste plek krijgen, want die gaat van links naar rechts en in elke hoek is wel een slapdoek te vinden, dus een klein mandje waar de vieze in kunnen is misschien wel makkelijk. In iedergeval is binnen een week het huis overgenomen door baby. Normaliter wil ik thuis komen in een opgeruimd huis, maar nu geniet ik er toch ook stiekem heel erg van. 

Gisteren had ik ook nog speciaal bezoek voor de baby met een collega en zijn vrouw. Ze kwamen namelijk voor het speciale haar voor de baby en natuurlijk om baby te knuffelen.

Super fijn, want het blijkt dat ik echt dit gesprek nodig had. Het was een cremetje hier, een vetje daar.... En toen plukken en kroelen maar. Ergens heb ik in dit traject van op de wachtlijst een keer geroepen: "Straks wordt het een baby met ........ haar." en tja de goden dachten waarschijnlijk KARMA... had je dat maar niet moeten zeggen?! De uitleg was heel fijn en ook heel leuk, maar de angst dat ik het verpest nog wel veeel en veel groter. Gelukkig willen ze vaker helpen en zijn er ook nog andere mensen die graag willen helpen. Dus ergens wordt ik ooit wel een exper ofzo, mocht ze blijven, hoop ik op haar 18de jaar te kunnen zeggen: "Meid ik heb er alles aangedaan dat je nooit kaal hoefde rond te lopen."

Gisteravond moest manlief werken. Zo naar om na je vakantie weer te beginnen, maar goed hij heeft niet te klagen. 1 weekje werken en weer 2 weken vrij. Dochterlief haar vriendin bleef nog een extra nachtje slapen, die meiden genoten van het helpen in bad doen, daarna lekker inmaseren met olie en kletsen en brabbelen met de baby. Pubers zijn dan ineens weer kleine meisjes die aan elkaar vragen hoe ging dat ene liedje met die manenschijn ook al weer? om het vervolgens helemaaaal verkeerd te gaan zingen en elkaar te gaan verbeteren of een discussie over te hebben. GE---WELDIG. 

Vandaag moest ik weer werken en ik ben me toch een partij moe. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar vanmorgen moest ik me echt mijn bed uitslepen. Misschien toch iets te laat naar bed toe?! Het is nu niet heel druk op het werk, dus ik kan de ruimte nemen voor alle jongere en dan loopt je dag wel eens anders. Ook fijn dan gehaast van de ene naar de andere te vliegen en springen. Vanmorgen kwam ze keurig om 7 uur en hebben we nog even liggen kroelen in bed samen na het flesje, lekker aan de hechting gewerkt. Ze viel toen inslaap en ik heb haar toen ik eruit ging in haar bedje gelegt en ben thuis gaan werken. Telefoontje hier, mailtje daar en iedereen ontwaakte langszaam aan bij mij thuis. Om 11.30 vroeg dochterlief: "Mama mag ik de baby wakker maken, ze moest toch al lang een fles om 11.00 uur?" OHH ja shooot we hadden nog een baby. Ze heeft gewoon tot 11.30 geslapen he, wat een slaapkoppie. 

Op het moment dat ze aan het schaterlachen is, moet ik de deur uit. Jammer want dat is toch zoooo leuk dat schaterlachen. Ze gaat met de meiden nog even wandelen en daarna mag papa ook nog even tijd door brengen met haar, EINDELIJK... Het is ohhh zo schattig die meiden, maar het lijkt wel alsof zij de pleegouders zijn. Ze weten precies hoeveel ze eet en wanneer en houden alles bij en beginnen al om 13.00 mag ik straks helpen met in bad doen? Mijn dochter wist precies te vertellen dat ze wel geteld nu 2 flesjes had geven sinds de baby er is en pleegzus ook twee en wij veel meerrrrr, dus ze vond dat zij vandaag ook weer aan de beurt was voor een fles! 

Dus af en toe moeten ze even indimmen en zeg ik dan ook: "zo nu mag mama of papa even."

Terwijl papa in alle rust de baby haar flesje geeft is ze hem heeel dankbaar en en en... Ja hoor, ze heeft voor hem ook nu weer een cadeautje... een lekkere warme luier vol. Als ik hem bel na mijn afspraak krijg ik het in kleur te horen aan de telefoon en ben ik blij dat er geen geur was. 

In de avond gaat ze lekker douche, olie massage en even op het buikje nekspiertjes trainen. Deze keer hadden we de fles al bijna een uur vooraf gegeven, anders huilt ze zo tijdens het masseren, want ze heeft hongerrrrrr!! Na de massage haar lekker aankleden en in het gekregen voedingskussen even chillen met een handdoeken erover heen. Zodat ik lekker kan gaan invetten en pielen aan haar haartjes. Haar oogjes vallen dicht en ze valt tevreden in slaap. Ik zit dit heerlijk ontspannen te doen en merk dat het klopt wat ik gisteren geleerd heb, je wordt hier zelf ook ZENNNNN van. 

Daarna lekker haar bedje in, maar na 45 min schrikt ze toch wakker en huilt ze wat. Dan maar lekker bij ons wiegen en knuffelen... Nu ligt ze in de box hele zachte snurkgeluidjes te maken. 

Ik ben tevreden, hoe ze het doet en hoe ons gezin het doet. 

Ik ben een trotse moeder van vier kinderen nu.