Daar gaan we dan...

Ze zeggen altijd op de logeerhuizen dat de eerste dagen de witte broodsdagen zijn. Met andere woorden dat een kind na de wenningsperiode zichzelf pas echt gaat laten zien. Dus toen de kleine meid de eerste nacht keurig sliep van bij twaalven tot aan zeven uur, hadden we kunnen verwachten dat dit dus zo'n witte broodsdag was. De tweede dag kwam ze half 6 en zat Mart dus klaar wakker beneden met een slapende baby. Vanmorgen was het dus nog vroeger en kwam ze al om half 5 en dacht Martin dit ga ik niet nog een keer laten gebeuren, flesje / schone luier en hub haar bedje weer in en ja hoor ze sliep door tot half 9 om daarna nog dik 1,5 uur bij mij lekker in bed te chillen. 

Terwijl wij aan het ontbijt zitten met zijn 4en, want pleegzoon was dit weekend naar het logeerweekend. Besloot ik om toch te gaan bellen naar de oude plek waar dit meisje vandaan kwam. Ik wil gewoon even weten wat haar poepschema is. Niet heel veel wijzer werd ik er van, maar goed ik kwam wel te weten dat ze erg klein was tijdens de geboorte en te licht. Dat ze donderdag ochtend voor het laatste bij hun ontlasting had gehad en nog wat informatie over moeder en haar stand van zaken, die er niet al te best uitzien (helaas). 

Als ik ophang heeft de kleine meid een huilbui en last van haar darmpjes. Ik krijg haar bijna niet stil en ze is echt voor het eerst verdrietig en van slag. We besluiten eerder haar flesje te geven, ze doet ook steeds de handjes in de mond en kan dus ook gewoon honger hebben. Na het flesje is alles weer goed en rustig, klop ik haar lekker op haar rugje en..... begint het geknetter. Ik voel letterlijk mijn hand warm worden en het in de luier terecht komen en zeg tegen Mart. dat het eindelijk zover is en ze een cadeautje voor hem heeft.. En er komt nog meer en nog meer.... Mart. kijkt me verschrikt aan "Straks stroomt hij over." Lachen gieren brullen natuurlijk. We besluiten samen dit wel even aan te pakken en ja hoor ze zit tot aan haar rug toe onder. Ze is heel bewegelijk dus ik dacht: ik hou haar rustig, maar het was hup een hiel in de viezer luier, haar bovenbeentje langs het doekje en ik red nog net haar handje van de vieze luier. Toch maar even aan de andere kant helpen en een schone romper pakken, aangezien deze onder zit. Schater lachend door het huis gil ik naar de meiden: "Joehoe dames ze heeft gepoeperde poept." Vanuit puber kamer 1 hoor ik: "yeahhhh goed gedaan ... (naam van de kleine meid)" Vanuit puber kamer 2 hoor ik verschrikt roepen: "Wat heeft ze gedaan mama? Gesnoept? Wat heeft ze gesnoept?" 

In de middag hebben we letterlijk een huis vol. Dochterlief vraagt of er een vriendin mag langs komen en die blijft nu ook slapen. Ach tuurlijk of we nu met zes zijn of met zeven maakt dan ook niets meer uit. Daarnaast komen er vrienden vanuit het verre Haarlem, die een puppy van ons hebben. Inmiddels is deze pup natuurlijk al veel groter dan onze mama hond Lola en papa hond Diesel. Wij hebben altijd contact gehouden, vanaf het eerste moment dat ze bij ons kwamen voor hun toendertijd pup was er een klik, doordat we bepaalde dingen hetzelfde meemaakte en dachten. Nu komen ze voor ons met een wagen vol met spullen van hun eigen prachtige kindje die al weer drie jaar is. Luieremmer, babybad, kleertjes, draagdoek, maxicosi standaard in de auto, babygym, tas vol flesjes, babycamera, babybox speelgoed. Niet normaal meer hoeveel en zo blij mee. Lekker keuvelend en bijpratend alles uitgepakt en uitgezocht. Heel heel dankbaar ben ik ook deze schatten. De kinderen waren lekker aan het spelen. Baby lag een dutje te doen of zat te brabbelen en kreeg vollop aandacht van iederen. Het was een gezellige, maar zeker ook een drukke dag. 

Als pleegzoon thuis komt krijg ik nog meer cadeautjes van de begeleider  en pleegzoon heeft in het logeerweekend ook cadeautjes met de begeleiders gekocht en komt deze trots laten zien. Echt zo lief!! We worden veel te veel verwend aan alle kanten. 

Rond acht uur lekker babymeisje in bad gedaan door onze dochter, die wilde het zoooo graag zelf doen en dat heeft ze keurig gedaan en nu sinds 20.15 is er rust in huize B. Soms vind ik het best moeilijk, wat kan ik die meiden wel en niet laten doen. Ze willen zo graag helpen en niets is te veel, maar ik ben wel de pleegmama en wil ik ook dat de baby dit weet. Gelukkig zie ik wel dat baby er vollop van geniet als de meiden haar op schoot hebben en wil ik ze dat ook juist gunnen zowel de meiden als de baby. Hun moeten ook die hechting met haar aangaan. Dus mogen ze een hoop, maar soms is het ook wel eens even nee en ze mogen het vooral als ze het netjes even vragen. Dat zijn de ene twee afspraken die we gemaakt hebben en waar ze zich ook goed aan houden.

De dag is voorbij en ik kijk terug ook een super gezellige dag, met leuke betrokken mensen. 

Ik ben dankbaar voor al die mensen die zo meeleven en lezen en ook echte interesse tonen, dat hoeft zeker niet, maar is wel leuk. Voor ons voelt dit namelijk als de pleegzorgkraamweken en net zoals een eigen kindje, zijn wij ook super trots op dit kindje en dat delen wij graag. Helaas niet (via social media) de zo leuke foto's,  maar er kan altijd naar een prive naar gevraagd worden, 

Voor nu: 

Pleegzoon slaapt CHECK, Babymeisje ligt in haar bedje te slapen CHECK, Biodochter en vriendin zitten film te kijken CHECK en pleegdochter zit in haar kamer te lezen CHECK. Heb ik nu echt vijf kinderen in huis? Merk er niets van!! Wij zitten moe, maar voldaan op de bank en gaan nog even een genieten van de avond en voorbereiden op morgen, want dan komt er nog een keer visite maar wel voor een speciaal doel, namelijk cursus geven aan ons hoe wij dit meisje haar haartjes goed moeten verzorgen. :-) Nu al zin in.