Even nadenken....

Na de screening krijgen we de week erop nog een formulier over ons gezin opgestuurd. 

De vraag is of we deze willen invullen en zo anoniem mogelijk willen houden. 

Algemene vragen zoals hoe ons gezin eruit ziet en over hoe onze kinderen zijn, zijn gemakkelijk in te vullen. De ene houdt ontzettend van paarden, de andere van tekenen en de derde is een ster in trampoline springen. De meiden zijn liefdevol en behulpzaam naar een kleintje toe en de derde wil het liefst een baby al leren spelen. 

Onze motivatie om nog een pleegkindje in huis te nemen is ook geen moeilijke om in te vullen en het contact met ouders is voor ons zelfsprekend. 

Bij het opvoedklimaat zet mijn man nog wat aanpassingen erbij, wat hij ook belangrijk vindt en zo dienen we een mooi formulier van drie kantjes in. 

Misschien wat veel, maar je wil toch dat een aanmelder of een ouder wat van je weet. 

Ik bedoel het is geen hondje wat we opvoeden, maar een mensje tot hopelijk volwassenheid. 

De volgende dag blijkt dat we toch iets te veel informatie hebben gegeven en dat het nog iets concreter gemaakt wordt door bemiddeling en matching en aangezien ik stiekem wel elke gelegenheid pak om hen te spreken, want je weet nooit of ze je vergeten ofzo!! Hahaha, nee hoor dat doen ze niet, maar ik heb liever dat het goed staat allemaal... Dus ik dacht ik bel even met wat ze precies bedoeld. Na alles te hebben doorgelopen kwam toen toch nog een keer diezelfde ingewikkelde vraag: 

"Staan jullie nog steeds achter 1,5 jaar oud?" Euhh ja denk het wel, liefst willen we zo jong mogelijk, maar we vinden het ook moeilijk om nee te zeggen terwijl de kamer leeg is en wacht op vulling. "oke, maar als ik een mogelijke plaatsing zou hebben van 1,5 jaar oud, dan mag ik die onderzoeken voor jullie?" Ja dat is goed. "Ja, want het niet zo dat HIJ niet oke is, maar de nieuwe pleegouders vinden het te snel gaan die staan ook pas net op de lijst." ..... ik begin te lachen, dit gaat over het jongetje van 1,5 jaar oud vraag ik, waar ze het vorige week ook al over had? 

Ze vertelt mij dat er inderdaad een jongetje is van 1,5 jaar oud en dat deze zou geplaatst worden bij pleegouder die voor het eerst pleegouders zijn en niet hadden verwacht zo snel al een plaatsing te krijgen. Ze kan verder nog niets zeggen over het jongetje, ze wil eerst onderzoeken of dit een match voor ons is. Dat gaat ze nu doen en we zullen verder horen. 

Toch een beetje zenuwachting bel ik mijn man op, die op dat moment thuis de kamer aan het maken is voor onze pleegzoon, zodat er ruimte komt op onze verdieping voor de baby kamer. Terwijl de telefoon overgaat vraag ik mijzelf af wat vind ik ervan? Vind ik het jammer dat het een jongetje is? Vind ik het jammer dat hij al 1,5 jaar oud is? Hoe zouden de meiden reageren? Normale spanning giert door mijn lijf heen. Als ik een beetje hakkelend vertel aan manlief wat ik net te horen kreeg. 

Hij is heel rustig en zegt oke spannend, we wachten het af. Ik vraag hem voorzichtig of hij het jammer vind als het 1,5 jaar is. Hij zegt nee, je weet wat ik altijd zeg een baby is leuk, maar je kan er weinig mee. Een kindje van 1,5 is al wat verder in ontwikkeling! 

Gekscherend zeg ik dat hij dan maar moet opschieten met die kamers, want je weet niet hoe snel dit allemaal gaat. Hij geeft aan dat het vanaf volgende week al welkom zou zijn. 

In de middag vertel ik het toch de meiden, bedoel ze zijn 12 jaar en we willen ze juist betrekken. Ik zie hun ogen glunderen, een jongetje maakt dus niets uit blijkt wel weer! Ik druk hun op hun hart dat het kan zijn dat dit juist geen match is en dat ze daar nog naar gaan kijken. Ze snappen het. 

De volgende dag wordt ik aan het einde van de dag gebeld door bemiddeling en matching. Ze hebben gekeken, maar willen ons toch nog even de tijd gunnen om een jonger kindje die passend is te laten plaatsen. Het jongetje blijkt ook 1 jaar en 9 maanden te zijn, dus nog iets ouder dan onze grens en ze zien een paar kleine onzekerheden waar nog geen duidelijkheid over is. Ze benoemd me dat ze mij express belt, zodat ik dit dus kan laten rusten. Ze gaan opzoek naar een ander gezin voor het jongetje. Ik bedank haar en wens haar veel succes voor een mooie plaatsing voor dit kindje. 

Even slik ik en denk ik aan het kindje wat wij nu niet gaan opvangen, maar hopelijk ook een leuk en mooi pleeggezin vindt. Daarna laat ik het los en kan ik het rustig uitleggen aan de meiden. Ze balen even en mijn dochter zegt: "mama jij hebt toch geen nee gezegd he omdat hij nu toch iets ouder lijkt?" Ik moet lachen om haar mooie hart en benoem haar dat dat moeilijk is he een grens te trekken?! Maar vertel haar ook dat als we die grens niet trekken mama straks al haar jongere mee naar huis neemt om op te vangen. "Gezellig toch!!" zegt ze.