Op de hoogte

Al 9 jaar zijn we pleegouders en daar hebben sommige mensen een uitgesproken mening over.

Sommige zeggen: "jeetje dat je dat kan, ik zou dat nooit kunnen voor andermans kind zorgen" andere zeggen weer: "Ohhh wat gaaf, wat mooi dat jullie dat doen, respect daarvoor" en weer andere zeggen: "waar begin je aan, al die zorgen en ellende van een ander."

Ik ben gestopt met ons te verdedigen. Meestal antwoord ik met: "dit is hoe wij in het leven willen staan en wie wij zijn. Zo leven wij het fijnst, iets voor een ander kunnen betekenen en onze liefde, opvoeding, normen en waarde mee kunnen geven. Is het makkelijk? Nee zeker niet, maaaaar dat is is in mijn ogen geen één gezin."

Toch ben ik ervan bewust dat we ook iets "opdringen" van onze leven bij onze families. Zo krijgen de opa's en oma's er ineens een vreemd kleinkind bij, de tantes en ooms ineens een nichtje of neefje bij en wordt er verwacht dat er ook voor dat kindje een cadeautje onder de boom ligt, verjaardag gevierd wordt of simpelweg een knuffel gegeven wordt bij binnenkomst. Dat vraagt iets van je familie, want een pleegkind kent soms dit soort simpele dingen niet of heeft het nooit meegemaakt. Het is ons leven, maar het is altijd fijn als er naaste mensen zijn die daarbij betrokken zijn, meeleven, meedenken en ondersteunen. Wij hebben het geluk dat onze familie de andere twee pleegkinderen als familie zijn gaan zien na negen jaar. De vraag: gaat dat nog wel een keer lukken, speelde dan ook al een paar dagen door mijn hoofd heen voordat we de opa's en oma's op de hoogte gingen stellen. 

Eerst maar eens de pleeg zorgmedewerker benaderen. De pleegzorg medewerker die ons al 9 jaar kent, misschien wel beter dan dat we zelf weten, want toen onze vaste plaatsing na een incident verplaatste naar een ander gezin toe en ik huilend zei: "we gaan nooit meer een nieuwe kindje plaatsen." Zei hij alleen: geef het tijd, wie weet wat er ooit nog gaat gebeuren. Hij had gelijk, want het gevoel kwam terug en dat moest ik hem nu gaan vertellen.

Als ik hem opbel en hij neemt niet op, merk ik dat ik toch zenuwachtig wordt. Wat zal hij zeggen? Straks zegt hij nee ik vind het geen goed idee, straks is heel de roze / blauwe wolk waar we de afgelopen dagen op zaten ineens door geprikt. Straks lacht hij mij uit en zegt hij zou je dat nou wel doen? Spanning en zenuwen nemen de baas over mijn geest en lichaam, terwijl zijn telefoon overgaat en hij mij niet opneemt. Nou dan maar een mailtje. Een mailtje vol met uitleg, hoe we erbij waren gekomen, hoe we het voor ons zagen, waarom we een baby pleegkindje wilde, wat we al bedacht hadden met de opvang. Een mailtje die veel te uitgebreid is stuur ik hem op met daarbij een app dat hij een mail heeft. Dan is het wachten... wachten op antwoord.

Hij appt vrij snel terug dat we hem overdonderen en hij er even over na moet denken, maar ons graag wil spreken de volgende dag. EUHH oke, waar moet hij over nadenken?? We kijken elkaar beide aan van wat is dit nu voor een antwoord? Mijn man zegt nog wat mopperend: "we vragen toch niet of hij een pleegkind in huis neemt?!"

Dan toch maar de familie ook op de hoogte brengen?? Voordat straks een van de kinderen zegt we krijgen een baby, denk ik dat het slimmer is dat ik ze eerst uitleg geef. Toch merk ik dat ik een beetje zenuwachtig wordt als de telefoon overgaat. Aan de ene kant praat ik mezelf moed in, het is ons leven en aan de andere kant denk ik, kan ik ze dit wel vragen nog een keer? Hun hart open te stellen voor een baby, een baby niet van ons zelf, maar van een ander die wij gaan opvoeden! Toch reageren ze allemaal wel oké, ze moeten er aanwennen aan het idee en die tijd geven we ze ook. Ik probeer ze uit te leggen hoe het proces eruit gaat zien, maar eigenlijk kan ik ze nog niets uitleggen. Net zoals ik onze jongste nog geen antwoord kan geven op de vraag die hij elke ochtend stelt: "wanneer komt de baby?" Kan ik nu niet zeggen wanneer (het komt), wat (meisje of jongen) en hoe (oud het is) en kan ik alleen maar zeggen dat we met onze pleegzorg medewerker morgen een gesprek hebben.

We zitten er klaar voor, 19.30 worden we gebeld, door de pleeg zorgmedewerker. Na een praatje pot, hoe gaat het en hoe is het bij jullie? Wij die alleen maar denken, praat dooooooorrrr, ga naar het onderwerp van dit gesprek..... Komen we dan toch op het punt.

Dus jullie willen een nieuw pleegkindje in huis nemen? Ik heb jullie mail gelezen.... Ik probeer niet te ratelen en weer de woorden in de mail te herhalen. Ik weet van mijzelf dat als ik zenuwachtig ben ik ratel, te veel praat en uitleg en juist nu willen we zijn antwoord horen op onze mail. Hij geeft aan dat hij ons snapt en het ons ook gunt. Dat hij weet hoe groot onze wens was, vier kinderen en ook hoe groot onze kinderwens is. Dat hij wel wil dat het een goede match wordt, de juiste match. Met juist de minste problemen, dus geen alcohol gebruik in de zwangerschap, geen zwaar verstandelijk beperkte ouders of een vroeggeboorte. Hij vertelt ons dat er pas een meisje van 14 jaar afstand deed van haar baby. Dat er vaak gezocht wordt naar een pleeggezin voor een baby, maar dat die er juist niet zijn of heel weinig. Hij vertelt ons dat hij een matching formulier gaat invullen en dat hij het door gaat zetten naar bemiddeling en matching. Dat zij contact met ons op gaan nemen en dat we dan een gesprek zullen hebben met elkaar wat we wel en niet willen. Hij vraagt of we voorkeur hebben voor een jongetje of een meisje. We kijken elkaar aan, nee dat hebben we niet... Elk kindje is welkom hier in ons huis!

De meiden wachten stiekem op de gang tijdens het gesprek, in volle zenuwen af.. Als we nog niet ophangen komen ze de kamer bijna juichend binnen en we vertellen dat ook de pleegzorg medewerker achter ons staat.

Na alle commotie van vandaag nestel ik mij op de bank naast mijn man en kijk ik tevreden terug op gisteren en vandaag.

Familie op de hoogte gebracht check.

Pleegzorg medewerker gesproken check.

Meiden meegenomen in het proces check.

Er komt een baby.... een Baby... een BABYYYYY

Wanneer, hoe, waar of wat geen idee... maar er is nog zoveeeeeeel te doen.