De werkende ik

Ik ben naast moeder ook gewoon Linda en ik werk met pubers en jong volwassenen die het moeilijk hebben in hun leven.

De ene heeft het moeilijk met thuis of het verleden, de andere heeft het lastig sinds de puberteit en een volgende heeft familie in het buitenland zitten. Meerdere verschillende jongere begeleid ik met hun eigen rugzakje en hulpvragen. Ik vind mijn werk echt heel fijn en ik doe graag wat extra's voor mijn jongere. Met de ene ga ik naar buiten toe en rij ik een ritje in de auto en met de ander regel ik samen de financiën. Het klinkt heel gezellig en vrolijk, maar natuurlijk is dat het ook wel eens niet en bedwing ik mijn tranen als ik weer een verdrietig verhaal hoor of een huilende jongere aan de telefoon heb die niet snapt waarom hij er alleen voor staat.

Ik doe het met mijn hart en dat voelen de jongere, tenminste dat is wat ze zeggen. Doordat de zorg en in mijn geval jeugdzorg soms overloopt en er weinig personeel is, heb ik het op de dagen dat ik werk altijd behoorlijk druk. Ik rij van hot naar her om al mijn jongere te kunnen zien in die week. Ben geregeld tussendoor aan de telefoon in mijn kleine autootje in het drukke verkeer en zit als de kinderen op bed liggen nog mijn verslagen te tikken. Zodat als er iets zou gebeuren met mij, ze precies weten wat ik besproken heb met de jongere of wat er nog gedaan moet worden. Ach is stop veel liefde in mijn werk en vooral veel plezier.

Dus toen ik mijn functioneringsgesprek had was ik daar niet zenuwachtig over, maar wel over het feit dat ik moest gaan aangeven dat wij (bij dezelfde instelling als waar ik werk) op de wachtlijst werden gezet voor een pleegbaby. Ik bedoel het is toch wel heel raar als je ineens komt ohh trouwens ik heb een baby en wil ouderschapsverlof opnemen. Dus mijn functioneringsgesprek was precies het goede moment bedacht ik mij. Alleen doordat ik pas was overgestapt van functie, ken ik mijn nieuwe manager nog niet zo heel goed en was er toch dat stemmetje dat zei: "gaat deze man wel snappen waarom jullie nog een pleegkind in huis nemen en jij een dag minder straks wil werken?" wat door sloeg naar: "hij gaat je aanraden om terug te gaan naar je oude functie."

De goden waren met mij, want voordat we beginnen zegt hij mij: "Lekker het laatste dagje werken, voordat ik naar de camping kan samen met mijn vrouw en pleegzoon." WOWWWW die had ik niet zien aankomen. Lachend in mijzelf benoem ik hem dat dit mooi is wat hij zegt, want ik heb hem wat te vertellen en loop ik naar de deur om die dicht te doen. (Bedoel niet heel het pand hoeft meteen te weten van onze plannen!) Hij kijkt mij een beetje vreemd aan als ik de deur dicht doe, maar ontdooit al snel.

Hakkelend komt eruit dat we ons op de lijst van pleegzorg gaan zetten voor een bijplaatsing en dat we ons voor een baby op de lijst gaan zetten. Dat het dus zo kan zijn dat ik straks een dag ouderschapsverlof wil gaan opnemen in de week. Hij kijkt mij lachend aan en zegt wat mooi en spannend en daarna vraagt hij: "Mag je wel ouderschapsverlof nemen als pleegouder?" (Lekkere praktische opmerking van een man ook!!) Ja gelukkig mag dat en had ik dat al uitgezocht.

Het hoge woord was eruit en mijn manager begreep het, dus weer een zorg minder.. Geloof me dat het dan ook veel gemakkelijker wordt je functioneringsgesprek die ook nog eens heel goed was.

Alleen werk ik natuurlijk niet alleen heel hard, ons kleine team bestaand uit 5 mensen inclusief mij en 3 openstaande vacatures, werken ook heel erg hard. Ook dit team had natuurlijk recht te weten dat ik straks een dag minder ging werken. Mijn lieve naaste collega wist het als eerste en als ik haar niet geremd had had ik nu al haar baby spullen in huis. Super lief natuurlijk, ze vond het geweldig en droomde lekker met mij mee in de ochtend voor de vergadering. Zelfs mijn mannelijke collega reageerde ontzettend lief en leuk en zei meteen, ik wist het al dat je een grote mond had dat er geen kinderen meer bij zouden komen, ik ken je toch!    Mijn oudere collega die zelf geen kinderen heeft en echt 24/7 voor haar werk leeft, reageerde leuk, maar wel praktisch hoe moet dat dan met jouw jongere als je een dag minder gaat werken? Trek je dat wel allemaal met een baby erbij, dan kan je niet altijd er voor je jongere zijn? Logische vragen natuurlijk, maar ik dacht wel even nee Lin je denkt genoeg aan je jongere en je werk laat je niks aanpraten! Ik had mijn werk net als ons voor nu even in de onduidelijkheid gezet, want geen idee wanneer de verandering gaat komen, maar ook dat is een praktisch stuk wat zeker opgelost gaat worden.

Bij mijn man ging het er anders aan toe. Ook hij had toevallig een functioneringsgesprek. Nu moet je weten dat ik een lieve man heb, maar wel eentje die geregeld dingen vergeet. Dus geregeld vraag ik dan achteraf, joh schat heb je dit of dat nog gevraagd aan je manager en hij zegt: "ohh nee vergeten!" Dus was ik heel verbaast dat toen hij zijn functioneringsgesprek had gehad hij zei: "oh trouwens mijn manager zei nog dat ik ook ouderschapsverlof kon opnemen als de pleegbaby er is." Vooral verbaasd omdat ik hem niks had ingefluisterd. Hij had uit zichzelf vertelt over waar we mee bezig waren en hoe het zou gaan lopen of eigenlijk hoe we niet wisten wanneer het zo zou gaan lopen..... Vlinders laaide op in mij, want ondanks hij niet zo'n prater is als ik, bleek maar weer dat hij er op zijn eigen manier ook mee bezig is.

Werk van beide op de hoogte, CHECK!