Vanaf het begin.....

Het leven vliegt voorbij en een dag lijkt steeds minder uren te hebben.

Bij ons gezin is er altijd wel iets wat speelt, de ene moet naar sport drie keer in de week, de andere naar therapie toe, dan zijn er twee dames die een beugel dragen en een abonnement hebben op de tandarts, een afspraak hier of een evaluatie daar.

Daarnaast nog onze diertjes die ook wel geregeld wat bijzonders mee maken, een konijn wat het formaat van een kat heeft en denkt dat het gras bij de buren groener is en over de schutting probeert te springen. Een hamster die per ongeluk in een vuilniszak beland om vervolgens in de ondergrondse te belanden en uiteindelijk zonder kleerscheuren weer veilig in zijn kooitje zit. Of een tweede hamster die tikkertje aan het spelen was met één van onze katten, omdat de schoonmaakster de kat voor een knuffel aanzag / opsloot in de kamer en deze bedacht hee dat kooitje kan ik gewoon open maken.. (ook deze hamster belande weer veilig in zijn kooitje).

Elke dag werken, ik in de jeugdzorg en manlief brengt de mensen op tijd naar het werk. Hij na zijn werk klaar, maar bezig met het huishouden en koken. Ik die in de avond toch geregeld nog net even dat ene doe, voor die ene jongere die geen netwerk heeft en daarna super blij is dat ik het gedaan heb.

Het leven vliegt zo voorbij dat je in de avond denkt, pfff weer een dag voorbij, nog even tv kijken en dan weer naar bed toe.Om de volgende dag hetzelfde ritueel te doen en in het weekend familie en vrienden te zien, te kijken bij paardrijden van dochterlief of de was te vouwen.

Totdat ik op de pleegoudersite las dat er voor een meisje van 7 maanden oud een plek gezocht werd. Ineens ging die avond de tv niet aan en hadden we een diepgaand gesprek. Een gesprek over ons gezin, over ons leven, hoe wij de toekomst zagen en wat wij beide wel en niet wilde. Om na die avond de volgende dagen nog meer gesprekken te voeren, samen en ook met onze naaste vriendin en familie.

Ik ben van mening dat alles wat erop je pad komt heeft een reden. Nadat we onze vorige plaatsing met veel verdriet uit huis hebben geplaatst (ik wil hier niet verder op ingaan behalve dat veiligheid in het gezin voor ons altijd het belangrijkste hoofddoel is), hadden we aangegeven niet meer open te gaan staan voor een nieuwe plaatsing. Nu zijn ze voor ons ouder pleegzoontje druk opzoek naar een passend gezin en helpen wij hier aan mee, door te delen op sites. Vanuit daar kwam ik in contact met een crisis pleegouder die aangaf dat ze al een tijd een gezin zochten voor een meisje van 7 maanden oud. Wat ons daarna de gesprekken heeft doen voeren. Natuurlijk gaat dat niet over één nacht ijs. Gaan de gesprekken ook diepgaand en met emoties. Ik ben een doener  en planner en zie dan al voor mij hoe, wat, waar en mijn man is een denker, een over denker..... Niet erg, maar dat kan dan wel eens even botsen.. Om uiteindelijk na lange gesprekken er achter te komen, dat je toch echt wel samen hetzelfde wil!

HET belangrijkste gesprek van allemaal is toch wel het gesprek voeren met ons gezin. De vraag te stellen hoe ze het zouden vinden als we een kindje in ons gezin zouden laten opgroeien, een baby'tje? Onze kinderen die nog enthousiaster dan ons zijn, wanneer komt het? We moeten de baby kamer in zachte kleuren doen, "mama je mag GEEN stippeltjes legging kopen voor haar hoor dat ziet er echt niet uit" roept de oudste en daarna "ik sta elke zondagochtend op om de fles te geven" hun enthousiasme verwarmt mijn hart. Wat een mooi gezin hebben we toch. Mijn man kijkt lachend toe en zegt "oh dit kindje gaat zo verpest en verwend worden met drie moeders". 

Hun enthousiasme is aanstekelijk, maar moet ook geremd worden. Ze denken straks dat er morgen een baby in de kamer ligt.

Hoewel de meiden beide 12 jaar zijn en pleegzoon 11 jaar, snap ik ook wel dat wachten naar iets ongrijpbaars heel lang kan duren.

Dat blijkt ook wel de dagen erna als onze dochter vaak zegt:  "ohh ik kan niet wachten mama, ik ben zo benieuwd." en onze pleegzoon elke ochtend vraagt: "komt de baby vandaag?"