Oei ik ga achteruit

Heerlijk lekker drie weken vrij, ouderschapsverlof. 

Normaal gesproken ben ik niet van alles opnemen of aanvragen, maar gezien je als pleegouders recht hebt op pleegzorgverlof heb ik dus ook al 2x 3 weken gehad en hadden we het eerste jaar ook nog recht op ouderschapsverlof. Dat laatste kost je wel 30 procent, maar betekend wel dat je je vakantie dagen op spaard wat altijd handig is met een groot gezin en veel te veel schoolvakanties. 

Dus we waren beide dit keer in februari vrij, gezien we eerder langs elkaar heen hadden gelopen. In die vakantie had ik helemaal bedacht dat we zouden gaan zwemmen, naar het ballenbad met onze ondernemende baby, genieten van het gezin. Alleen net zoals de andere vrije vakanties die ik had gehad, liep deze ook weer anders. 

De kleine meid werd weer ziek. Ik snapte er niks van, we geven genoeg fruit, vitamines, beweging, frisse lucht enzovoort. Toch is ze elke keer snel ziek, snotterig of heeft ze zelfs al de hand/mond/voet ziekte gehad. Stomme pech denk ik dan maar. 

Dit keer was het de griep, gelukkig was half nederland grieperig, dus was het niet zo dat zij bijzonder was. Alleen als zij ziek is wil ze maar 1 ding, ik denk net zoals elk kind, bij ons zijn. Ze wilde bij ons liggen, slapen, eten op schoot en vooral dat laatste ging ze ineens weer mee achteruit. De at haar fruitje niet, potjes gingen er niet in, de 2 boterhammen 1 voor ontbijt en 1 voor de lunch at ze maar een kruimel van en ze had wel honger. Ze huilde veel, had koorts, hoestte haar keeltje kapot en ze had zo'n snotneusje dat het op haar voorhoofd zat. 

Inmiddels werd ze al gek als we een doekje pakte om haar neus af te doen en huilde ze verschrikkelijk als we haar neerlegde om te temperaturen of een zetpil te geven. Het arme kind kreeg zo wat een trauma...... Ze nieste letterlijk mijn gezicht vol met snot en haar oogjes traande van of het huilen of de griep. Ze was echt goed verkouden. 

Het vaste voedsel werd flesvoeding en ineens zaten we weer aan een nachtfles. 

Dat laatste deed wel even pijn, want we waren zo blij dat ze eindelijk doorsliep. Niet dat wij de nachtfles zo erg vonden, want het was toch altijd gezellig met haar in de nacht nog even knuffelen en gek doen op bed na het flesje. We genoten er ook van. Alleen genoot mijn lichaam en geest er niet van om elke nacht zo rond twee a half 3 pas in slaap te komen en dan vervolgens rond half 8 de wekker weer te hebben om dan de hele dag zware gesprekken te voeren. Ik merkte dat ik doodop was aan het einde van de dag en als ik dan weer bij een puber zat met het zelfde ellendige verhaal over dat vriendje... dan voelde ik mijn ogen knikkebollen en dacht ik SHIT wakker blijven, dit kan echt niet!! 

Dus wat waren we blij toen ze door ging slapen en toen ineens.... echt ineens toen ze zo ziek werd, werd het nog een tandje erger. Ze sliep bijna helemaal niet meer in de nacht. Ze wilde bij ons zijn... En ik weet sommige ouders kunnen dat, slapen met hun kind tussen hun in, maar ik slaap gewoon echt niet. Ik hoor haar draaien, ik hoor haar ademen, heel zwaar door de verkoudheid, ik hoor manlief snurken en ik... ik vreed mezelf op en denk alleen maar "ohh god ik ben zo moe..... alsjebliefd ik wil slapen." dus tussen ons in was niets.... Alleen de hele nacht opzitten was ook niets.... Martin ging een paar keer beneden met haar zitten en als ze dan in slaap was, dan sloop hij met haar naar boven, legde haar in bedje, sloop haar kamer uit. Stapte in zijn eigen bed en dan..... kreeg ze weer een hoestbui en was ze weer wakker. 

Het was heel zielig, maar heel eerlijk ik voelde mezelf ook zielig worden. Ik wilde ook slapen.. Als ze wakker werd dan hoorde je haar galmen door de babyfoon maar ook door de gang heen, ik hoorde een soort echo en ik weet van mijzelf dat ik niet tegen een huilende baby kan, dus des te erger was het in de nacht dit te horen.. 

Natuurlijk sliepen we ook wat overdag bij, maar dat is dan maar een uurtje of twee, hooguit drie. Natuurlijk is ze niet drie weken ziek geweest, gelukkig pas vanaf 1,5 week dat wij vrij waren. Dus we hebben echt wel genoten van het thuis zijn en voor haar zorgen. 

Maar eerlijk het was een zware periode.... Zieke kindjes is hard werken... We doen het met liefde, maar het is nog steeds niet helemaal opgelost.... Want van het zieke kindje gaan we nu naar 2 ondertandjes wat er voor zorgt, dat het dametje nog steeds slecht slaapt en wat we ook proberen, water / minder voeding / wiegen / liedjes zingen, ze wil nog steeds die nachtfles of eigenlijk weer..... 

Heel even hadden we geproefd van een hele nacht door slapen, heel even was het ons gegund... maar helaas zijn we weer terug bij af.. Gelukkig weten we dat dit niet heel haar leventje blijft, dus zetten we door.. Wisselen we elkaar af, met uitslapen of bijslapen.