Bezoek nummer 5

Bewapend met een kinderwagen vol speelgoed en een speelkleed rij ik samen met de kleine meid naar het bezoek toe. Het is bezoek nummer vijf, maar officieel hebben ze elkaar pas 4 keer gezien, want één keer was de pleegzorgmedewerker ziek. 

In de auto zit de kleine meid mij weer aandachtig aan te kijken. Als ik naar haar kijk lacht ze haar tandloze mondje bloot. Super schattig gezicht elke keer weer. 

Dit bezoek is wat eerder dan de andere bezoeken, want we moeten straks ook naar het CJG toe en aangezien we niet willen haasten hebben we het bezoek wat eerder gezet. 

Ik ben optijd vertrokken van huis, want een collega zou een cursus hebben en wilde graag de kleine zien in het echt, dus hebben we tien minuten voor het bezoek afgesproken. Als ik er bijna ben blijkt de brug open te staan en staan we er 10 minuten in een lange rij auto's. De kleine meid vermaakt zich met lachen naar mij en dan weer grommen. Ik vermaak me door te kijken naar haar grijphandjes. 

We komen precies optijd aan, jammer de collega gemist, volgende keer beter. 

De jeugdbeschermer en de pleegzorgmedewerker zijn er al. Ik wist dat de jeugdbeschermer er zal zijn, want eerder had ze met moeder afgesproken om de toestemming te regelen en moeder had niet open gedaan. Aangezien wij straks bij het CJG toestemming nodig hebben zou ze er dus nu zijn om het te regelen. Het is niet ideaal zo tijdens een bezoek, maar we moeten wel. Moeder werkt niet mee of kan niet mee werken op geen enkele mogelijkheid, helaas. 

Als ik in de kamer ben met de kleine meid, komt moeder er ook aan. De jeugdbeschermer vraagt meteen haar aandacht, zodat ik nog even de kleine uit de maxicosi kan halen en haar jasje uit kan doen. Ik leg eerst het speelkleed neer en de speeltjes die ik heb meegezeult. Moeder reageert erop: "Ik ga niet op dat kleed liggen met mijn pijnlijke rug." Oei wat jammer denk ik, want de kleine meid vindt dat juist zo leuk! 

De jeugdbeschermer vraagt moeder om te tekenen. Ze wil wel tekenen, maar wil (weer) weten waarvoor. De jeugdbeschermer legt geduldig uit dat het voor toestemming is voor de kleine om medische noodzakelijke dingen op te kunnen pakken zoals de vaccinaties, de huisarts enzovoort. De jeugdbeschermer houdt het klein en kort. Moeder wil weten wanneer de kleine meid naar huis komt en dit klaar is allemaal! Er wordt haar vertelt dat we een rechtzitting hebben in oktober en dat de rechter dan bepaald of ze naar huis mag. Moeder geeft aan niet bij die zitting te zijn, ze hoort volgens haar niet in een rechtbank thuis. Terwijl moeder praat, lacht ze ineens uit het niets en roept ze op een vreemde manier de naam van de kleine meid die bij mij op schoot zit. Jeugdbeschermer en ik kijken naar de kleine meid, die gewoon chill en rustig zit en eigenlijk niets doet!  Moeder roept ineens dat we niets aan haar voetjes mogen doen, die zijn goed zoals ze zijn!! We snappen niet waar ze het over heeft. Het is een vreemde gewaarwording dat moeder zo ineens uit het niets zo doet. 

Moeder tekent gelukkig en dan kan ze met de kleine op schoot zitten. Er worden snel kopieën gemaakt zodat wij de papieren hebben voor de betrokkenen. Er hangt ondertussen een mega vreemde spanning in de ruimte. Moeder doet niet echt wat met de kleine meid en kijkt geregeld ineens naar buiten met grote ogen of naar andere plekken in de kamer alsof ze wat ziet. 

De jeugdbeschermer besluit af te ronden voor zichzelf, zodat alleen de pleegzorgmedewerker en ik bij het bezoek zijn. Achteraf was de hoop dat de sfeer dan beter zou worden. 

Als de kleine meid spuugt, reageert moeder weer niet als we het haar zeggen. Wel vraagt ze of ze ziek is? Moeder is een paar keer mega afwezig en we moeten haar echt bij de les houden. Het speeltje van de kleine meid waar ze aan kan draaien houdt ze veel te ver en ze ziet ook niet dat ze er naar grijpt. De kleine meid piept en wil niet liggen, maar moeder ziet het niet. 

Met mijn goede bedoelingen kom ik naast haar zitten op de bank en vraag ik of ik haar mag laten zien hoe ik de kleine meid vast hou? Dat mag... Ik neem haar over en hoor moeder zacht iets zeggen: "genoeg is genoeg" Ik vraag haar wat ze zei en ze zegt "niks, hoezo?" Ik benoem haar omdat ik dacht te horen dat ze iets zei. Even is het stil en dan duikt ze ineens naar voren toe...... 

SHOOT ze komt mega in mijn persoonlijke space merk ik....

Ze kijkt mij met grote ogen aan en zegt dan bozig: "Waarom dacht je dat?"

Ik ben niet snel angstig of bang van ouders en ik kom door mijn werk zoveel verschillende ouders tegen, maar deze moeder..... Ik voel me naar..... ik weet gewoon echt even niet wat te doen, ik wil opstaan en de pleegzorgmedewerker echt vragen of we het bezoek nu kunnen afronden... De spanning die er al 40 minuten hangt, is gewoon te heftig... Deze moeder is boos en ik snapt het, maar ze is boos zonder emotie. Door de problematiek die ze heeft. Ze kan er niets aan doen, maar het voelt niet fijn en niet veilig. Ik kan haar niet lezen!! Juist dat heb je nodig voor een samenwerking.. Ik heb liever een mega agressieve vader voor mijn gezicht met het idee van oke ik zie het je bent boos... Dan een mega neutrale moeder, met grote ogen en ineens uit het niets een uitbrander of een doordringende blik die je blijft aankijken... 

In een splitsecond beslis is dat ik de kleine terug geef en net als bij een kat mijn hoofd zal draaien, zodat ze mij niet meer in de ogen kan aankijken... Ik zie gewoon de woede en voel gewoon dat als ik zo blijf zitten het niet goed afloopt! 

Ik besef me dat ik daarom niet bij Parnassia wilde werken of bij andere GGZ afdelingen, precies om dit! Ik vind dit helemaal niets.. Ik vind het ook niets dat ik haar dochter moet terug geven en weet ook niet of ik dat wel moet... maar ergens heb ik de hoop dat ze kalmeerd als ze haar heeft. 

Ik sta op en pak mijn telefoon en typ naar de pleegzorgmedewerker de vraag of hij het wil afronden, dat ik mij mega naar voel tijdens dit bezoek.Het is nu niet zo dat de pleegzorgbegeleider geen kaders gaf of aanwijzingen aan moeder, maar dit laatste gebeurde zo snel, dat ook hij niet echt doorhad wat er precies gebeurde tot ik mijn grens bij hem aangaf. 

Moeder voelde het misschien.... maar ook zij stond op en ze legde de kleine in de maxi neer... Haar jas had ze al die tijd al aan en de tas om... Even wilde ze weer de kleine oppakken, maar ze besluit dan toch het maar niet te doen. 

En daar gaat ze dan..... Ergens heb ik te doen met haar. Ze snapt het echt gewoon niet. Ze heeft echt hulp nodig.... Maar ondanks ik te doen heb met haar, heb ik nu vooral even te doen met mijzelf. Het liefst zou ik kruipen in een hoekje en even een potje huilen. De spanning en negatieve energie eruit. Ik hou me groot, daar heeft niemand wat aan!!! Wat een naar bezoek met een naar gevoel was dit. 

De pleegzorgmedewerker en ik praten nog na en we zijn het beide er overeens, moeder heeft echt hulp nodig en als bezoeken zo zullen gaan dan gaan ze echt moeten gekaderd worden of korter of minder vaak gedaan moeten worden. Dit is voor niemand leuk en vooral niet voor de kleine meid. 

In de auto valt het dametje in slaap. Wat fijn denk ik nog, misschien heeft ze er dit keer wat minder last van. Is ze wat minder van slag van dit bezoek en heb alleen ik het. 

Dit keer voelde ik de onrust, waarschijnlijk die onrust die zij elke keer voelt bij haar moeder. De onrust die de kleine meid weer onrustig maakt. Wat is het toch een ingewikkeld verhaal en oh zo trietst allemaal.