Bezoek nummer 3

Het is weer tijd voor het bezoek met moeder. 

Vooraf even snel de auto van Martin wegbrengen naar de garage. Hij maakt een raar geluid en ze komen er niet achter waar dit geluid vandaan komt. Echt balen, want we hebben die auto best duur gekocht en speciaal voor ons grote gezin en nu na 1,5 jaar hebben we geen idee wat ons te wachten staat. We weten alleen dat een Dealer de hoofdprijs gaat rekenen. 

Hoe dan ook ik besloot manlief en pleegzoon thuis af te zetten om zelf met de kleine meid door te rijden naar het bezoek. Nu heb ik een klein autootje dus het is heel grappig om achterin iedereen te proppen. De kleine meid zit voorin en kijkt haar oogjes uit. 

Voor de deur thuis besluit ik nog even snel naar het toilet toe te gaan en manlief staat nog even buiten met pleegzoon die de kleine meid goed bezig houdt met zijn liedjes. 

Gelukkig vind ze het totaal niet erg in de auto. 

Afscheid nemen van elkaar en ik spring naast haar in de auto om samen naar het bezoek te gaan. Achterin de kleine kofferbak ligt haar wagen gepropt, wielen eraf, want anders past het niet en haar luiertas met extra voeding en spulletjes. Ofwel mijn kleine autootje ligt weer afgeladen voor een bezoekje van max 1 uurtje. 

Ik ben benieuwd, zou moeder dat uurtje nu vol houden? Hoe zou ze erbij zitten? Zou ze blij zijn dat ze haar weer ziet? Inmiddels rij ik al een minuut of 10 en ik merk dat ik mij erger aan het gekletst op de radio. Ik besluit even aan de kant te gaan, want heb nog tijd zat om mijn spoty aan te zetten doormiddel van het kabeltje aan mijn telefoon te koppelen. 

Ik zie een app en zie dat de pleegzorgbegeleider zich af heeft gemeld zo dik een half uur geleden, hij is ziek en heeft moeder afgebeld. SHOOTTT... ik baal ervan en in mijn hoofd gaan de raders af, zou ik dan... ja/nee... oke ik besluit toch de jeugdbeschermer te bellen, misschien kan zij wel inspringen. Het is nog iets voor negen uur en helaas krijg ik meteen haar voicemail. En nu??? Ik besluit toch dan maar om te keren en naar huis te gaan.  Balen.... 

De kleine meid zal wel denken... wat doet deze vrouw? Eerst gaan we weg en dan komen we weer thuis.. Acht het kan haar niet veel schelen, ze is vrolijk als we thuis komen! Ik merk dat ik toch echt wel baal, want dat betekend een inhaal bezoek, wat dan weer betekend dat we een keer minder kunnen zwemmen. Ik had liever gewild dat de pleegzorgmedewerker had gezegd: "joh Lin doe jij het bezoek zelf." Alleen ergens snap ik wel waarom hij dat niet gedaan heeft, bedoel ik heb moeder ook pas een paar keer gezien. Het is jammer maar helaas. 

Op woensdag is hij beter en vraagt hij mij of we die aankomende maandag een inhaal bezoek kunnen doen. Jammer dat dacht ik al dat hij dat wilde, geen zwemmen dus die maandag. Even twijfel ik nog of we na het zwemmen het bezoek dan moeten doen, maar ik bedenk me dat dit veel te druk is voor de kleine dame. Dus ik geef akkoord. 

Niet veel later krijg ik terug dat het van moeder niet hoeft en dat de week erop prima is van moeder, zoals het schema! Oke mooi, dus toch zwemmen. 

Einde van de dag weer een app van de pleegzorgmedewerker, moeder heeft het overlegt met familie en wil nu toch bezoek. Dus het bezoek gaat wel door! 

Tjonge antwoord ik met daarbij: voor nu prima, maar ik voel me wel een jojo eerlijk gezegd. 

Ik weet dat ik een flapuit ben, maar wil het eerlijk gezegd hebben. Wij als pleegouders passen ons zoveel mogelijk aan waar we kunnen, maar het moet wel leuk blijven. Hij geeft ons gelijk en ik schrijf de afspraak in de agenda neer. We hebben dus een inhaal bezoek aanstaande maandag en geen zwemmen HELAAS!!!