De Rechter deel 2

Vandaag op naar de rechtbank met zijn 2en. 

We zijn vorige week opgeroepen als informant, dat klinkt heel spannend en is het voor ons ook wel. De vraag vanuit de jeugdbescherming is of zij vervangend toestemming mogen geven voor medische zaken omtrent de kleine meid. 

Een belangrijke vraag, want we merken dat we overal tegenaan lopen. CJG wil geen vaccinaties geven zonder toestemming, de huisarts wil geen onderzoeken doen zonder toestemming, Fysio mag geen fysio geven zonder verwijzing van het CJG die zich dan weer beroept op toestemming! 

Het is een weerwar van toestemming vragen en aangezien moeder die toestemming de ene keer wel geeft mondeling en de andere keer... aangezien ze geen ziekenhuis gegevens opvraagt van de bevalling of de eerste drie maanden, tasten we in het duister over het medische stuk van dit meisje. Dus is er een rechtzitting gepland en zijn wij ook opgeroepen. Eigenlijk had ik een cursus, SHOOT die dan maar snel even afzeggen.... 

De avond voor de zitting kijken we naar de Rechtspraak op tv en grappen we nog dat er strenge rechters zijn met geen blad voor hun mond en dat we hopen dat we die niet hebben morgen. We nemen alles in ons op, hoe reageert de rechter, wat zouden ze allemaal kunnen vragen, wat gaan we dan zeggen? Enzovoort. Oke oke misschien echt overdreven, maar wij komen ook niet dagelijks in de rechtbank. 

De ochtend voor we weggaan even paniek, waar zijn de papieren? Die moeten mee. Alles overhoop en we vinden ze gelukkig. Paspoorten mee en daar gaan we dan, ruim optijd naar de rechtbank. Aangezien het in de buurt van de school is van onze dochter en het regent bedenkt zij heel slim dat we haar wel even kunnen afgooien op school. Oke oke prima dat kan nog wel vooraf. 

Ruim optijd komen we aan en gaan we door de poortjes, die altijd af gaan bij Martin en hij er wijdbeens en armwijds doorheen moet lopen en dan ineens niet afgaan. We melden ons bij Jeugd en krijgen de vraag of wij de biologische familie zijn? Nu moet je weten dat de kleine meid echt een buitenlandse achternaam heeft dus ik merk dat ik het eigenlijk wel grappig vind dat dit gevraagd wordt. 

We gaan nog even koffie drinken, ze hebben een hele koffie corner bij de rechterbank en wachten daar op de jeugdbeschermer. Die is ook optijd en we praten nog wat voor. Haar collega komt er ook bij en beide zeggen ze, net als ons, dat het eigenlijk zo duidelijk als wat is. Moeder is niet emotioneel niet beschikbaar en er moeten stappen worden gezet voor de kleine meid haar ontwikkeling, dus geen rechter die dit afwijst toch??........... 

Moeder is er nog steeds niet en de zaak voor ons loopt uit. Als we geroepen worden is moeder er nog steeds niet en als we in de rechtbank zitten zie ik drie strenge vrouwen voor ons zitten, waaronder de strengste de rechter is. 

Als haar eerste zin is "waar is moeder, zonder haar geen uitspraak." Weet ik dat het al een verlore zaak gaat zijn. We staan 1 - 0 achter, want we weten niet waar moeder is. De rechter vraagt aan ons of wij het weten en of wij contact met moeder hebben? Ze vraagt het streng en bozig, dus met een piep stem zeg ik: "Wij weten het niet, wij spreken moeder alleen bij de begeleid bezoeken."..... WOW wat een indruk maakt deze mevrouw op mij, ze had zo mee kunnen doen met Rechtspraak op tv. 

Natuurlijk snap ik wel dat ouders belangrijk zijn, maar waar is het kind in dit verhaal? Ik snap ook dat het echt wel iets is wat de jeugdbeschermer vraagt, ze vraagt eigenlijk gewoon om een handtekening buiten moeder om te kunnen zetten en dat is best wel een groot ding. Dat zal dan inhouden dat moeder namelijk geen zeggenschap meer heeft over bepaalde dingen. De rechter legt uit dat het vaccinatie programma geen vereiste is, sommige ouders kiezen ervoor hun kind niet te vaccineren...... op dat moment wil ik eigenlijk zeggen: "dat klopt, maar deze moeder zegt eerst ja en als we dan bij het CJG zitten en toestemming nodig hebben zegt ze weer nee en dan weer ja. Deze moeder snapt het niet!!" De rechter kijkt te streng om ook maar mijn keel te schapen, dus ik hou wijselijk mijn mond. 

De rechter zegt dat het horen en wederhoren is in haar rechtbank en dat ze dat nu niet kan doen, want moeder is er niet. Jeugdbescherming draagt alles aan en benoemd meerdere keren de noodzaak, maar de rechter had bij de eerste zin al haar standpunt en die ging ze blijven houden. We konden een dansje doen... op ons kop gaan staan... gaan zingen voor haar... bewijs van spreken, maar ze hield voet bij stuk. 

Wel wil ze de zaak aanhouden en geeft ze aan dat bij de zitting in oktober dit op de agenda erbij gezet gaat worden.... De jeugdbeschermers geven het op.. 

Ergens in mij schreeuwt: "oke mevrouw de rechter, maar hoe weten we nu of het klopt dat dat wat moeder zegt? namelijk dat dit meisje mogelijk ziek is? Hoe kan de Fysio dan doorgaan en wat doen we met het CJG? Oh en mag ik wel naar de dokter met haar dan voor controlle of als ze ziek is?".... maar ik hou wijselijk mijn mond. 

Naast mij fluisterd mijn man: "wat nu als moeder dan weer niet komt opdagen?" Ik haal mijn schouders op... ja weet ik veel... ik ben geen rechter! 

Daar achteraan fluisterd hij: "Durf je dat te vragen?"

Voordat ik dit antwoord... moet je even weten dat mijn man altijd zo is... Hij laat mij bellen of dingen regelen, maar fluisterd mij dan in wat ik moet zeggen. Als ik dan zeg vraag het zelf lekker of bel even zelf krijg ik te horen: "nee jij kan dat veeeeeel beter dan mij, ik hou niet van bellen en praten." Na zestien jaar ben ik ervan overtuigd dat hij de plannensmeder is en ik de uitvoerder. Hij zet mij er gewoon voor in.... en ik, ik trap er elke keer weer in.. Waarschijnlijk omdat ik zoveel van hem hou... 

Ik schaap mijn keel bij om wat krachtiger over te komen en zeg dan toch: "mogen wij nog wat vragen?"(ha lekker voor je Martin, ik zeg lekker wij, als deze rechter dan boos wordt, wordt ze het ook op jou!) "Eigenlijk niet, want jullie zijn informant en mogen alleen antwoorden als jullie vragen gesteld worden!" zegt de rechter streng en ze kijkt er ook zo eng bij, zo streng.... "Maar omdat het nu rustig is in de zaal mogen jullie je vraag stellen, of ik hem beantwoord is ten tweede."

Iets meer gedurfd flap ik eruit: "oke we hebben twee vragen"... (en voor ze mij onderbreekt met haar boze ogen en zou zeggen je mag er maar 1 stellen) vraag ik: "Mogen wij erbij zijn bij de zitting in oktober en wat nu als moeder er dan weer niet is?" De rechter geeft aan dat dit algemene vragen zijn dus die kan ze wel antwoorden. Of wij erbij mogen zijn ligt aan de rechter die dag of hij het nodig vindt dat we erbij zijn en als moeder er dan weer niet is, ligt ook aan de rechter die dag. Soms wordt er dan wel een uitspraak gedaan, omdat het de tweede keer is dat moeder er dan niet is en soms wordt er op een andere manier contact geprobeerd te zoeken met moeder. Voor nu wil ze moeder nog de kans geven erbij te zijn! 

De rechter en de jeugdbeschermer zijn niet vriendelijk tegen elkaar en de spanning is te snijden. De vraag vanuit de rechter: "ik heb straks nog meer van dit soort zittingen is dit ook met jullie?" Leek bijna wel een opluchting toen het antwoord NEE was van de jeugdbeschermers. Voor zowel de rechter als de jeugdbeschermer. 

We lopen met zijn alle naar buiten toe. De jeugdbeschermers balen en wij helemaal. We kunnen nu nog niets. We moeten weer bij moeder aankloppen en vragen of ze alsjeblieft toestemming wil geven. De jeugdbeschermer gaat dit oppakken, wij kunnen het los laten. Even heb ik te doen met ze, ze doen zo hun best voor ons en voor de kleine meid en alles zit tegen. Wat een lange adem moeten ze hebben!! 

Einde van de dag bedanken ze ons juist voor die lange adem en beloven ze weer contact met moeder op te nemen, in iedergeval voor de nieuwe CJG afspraak. Ze bedanken ons voor de fijne pleegouders die we zijn en dat we zo betrokken zijn. Ik bedank hun, want we doen het samen! 

Teleurgesteld gingen we naar huis, maar wel met een nieuwe inzichten en lessen.. Ook wel met een beetje angst, want wat nu als de rechter in oktober zegt dat de kleine meid gewoon naar huis toe moet? Wat nu als die ook anders bedenkt dan dat wij allemaal denken????...... Ik parkeer mijn gedachtens want het werk roept en er is geen tijd om er te lang bij stil te staan. We gaan het zien bij de volgende zitting.