De bewaardoos

Onze dochter moest een nieuwe kast, al een tijdje, maar elke keer kwam het er niet van. 

Eerst kwam er ineens weer een hele nieuwe kamer voor pleegzoon tussen en toen weer een nieuwe kamer voor de nieuwe pleegbaby. Elke keer was er wel wat. Niet zo zeer dat we geen kast konden kopen, maar we werken allebei ook en die kast moet dan ook in elkaar gezet worden. De kast werd gekocht en kwam binnen, loodzware deuren en vijf grote dozen. 

Papa die last van een tennisarm heeft (geen idee hoe hij daar aan komt, want hij sport niet) en ik die druk met werk ben wisten beide dat we tijd vrij moesten maken voor die kast. 

Nu was het het eerste weekend zo warm dat alleen de trap oplopen er al voor zorgde dat je onder de douche wilde staan, dus wij gingen echt niet die kast in elkaar zetten. 

Dochterlief werd toen even dochterduiveltje, want ze had wel een kast nodig hoor! Wat dachten we wel niet, dat ze zo twee weken zonder kast bleef zitten!! 

"Ho dame, rustig aan he! Dan zet je hem zelf maar in elkaar." Nou dat kon puber dame natuurlijk niet, dus ze wachtte dan maar tot we gingen beginnen. Dus toen het zover was, was zij ook blij. Nou geloof me het was een drama die kast. Gelukkig waren mijn zwager en schoonzus zo lief ons een handje te helpen, want het was niet te doen met zijn 2en. Manlief wilde op een geven moment de kast echt uit elkaar slaan met een hamer, want de beschrijving was hopeloos en die achterkant niet erin zetten niet te doen!! Nu is manlief niet agressief en moppert hij alleen maar, dus na even wat te hebben gegeten en een paar keer pauze te hebben genomen kon hij weer verder. 

Inmiddels waren schoonzusje en ik maar begonnen aan al wat kleren vouwen, want als die kast straks in elkaar zou staan dan moest ie natuurlijk meteen ingedeeld worden. 

Op haar oude kast stond een doos, geverft door mij met handjes erop 1 van papa, 1 van mama en 1 van onze dochter toen ze heel klein was. Het is een stevige doos vol met bewaar dingen. 

Nu had ik de doos in mijn handen en kon ik het toch niet laten om even op ons bed met alleen de meiden te kijken wat er ook al weer allemaal inzat. 

Haar eerste pakje gekregen van haar vader, boekjes vol met teksten geschreven van mij, een gedroogd navelstrengeltje, een lange paardenstaart die ze wilde doneren maar te kort was, haar geboorte kaartje, geboorte snoepjes, babyshower snoepjes, eerste schoentjes, knuffeltje, aangifte formulier en mijn bevallingsverhaal. 

Mijn medische bevallingsverhaal. 2 a4tjes vol met informatie wat er toen allemaal gebeurd was die bewuste nacht dat ze werd gehaald met een spoed keizersnee terwijl ik onder volledige narcose was. Het doet iets met me als ik het terug lees. Ik kan het niet uitleggen wat het is, het is verdriet, maar ook weer niet, want ze is gezond geboren. Misschien toch ook wel de teleurstelling dat net het laatste stukje ik lag te slapen, het belangrijkste stukje dat ze op de wereld kwam. Ergens knaagt het altijd nog aan je. 

De doos is mooi, een herinnering. Mijn pleegdochter kijkt me aan en zegt: "zo'n doos heb ik niet he mama." Oei die komt ook wel binnen. "nee mop zo'n doos hebben wij niet voor jou." Ergens gaan mijn hersenen meteen overuren maken, kan ik haar ook zo'n doos geven? Verdorrie Lin, je moet tijd maken voor die fotoboeken voor de kinderen, ze hebben daar ook behoefte aan. "Ohhh my god, weet je hoeveel foto's ik dan moet uitzoeken." ....... oke ik parkeer dit even voor als ik straks vrij ben, misschien kan ik er dan even aan gaan zitten... hoop ik... 

Mijn pleegdochter is echt een verzamelaar, dat hoor je vaker bij pleegkinderen of kinderen die uit huis geplaatst zijn. Ze willen niets weggooien en alles bewaren, want het heeft een herinnering en de dingen die ze vroeger hadden zijn ze al kwijt, dus willen ze de nieuwe dingen niet kwijt raken. Het is logisch, maar onpraktisch, want de kleinste dingen worden bewaard en als dochterlief iets wegdoet dan wil zij het hebben. Haar kamer en kast puilen daarom echt uit. Vroeger zocht ik het uit als ze er niet was, nu pakken we het steeds vaker samen op of ze doet het samen met de begeleiding. Ze vindt het echt heel lastig, maar bij 1 vuilniszak zijn we al trots op haar! 

Onze dochter wil ook een doos maken voor de baby. Ze denkt dat dat voor haar ook waardevol kan zijn. Super lief natuurlijk, maar ook van de baby heb ik niet al deze dingen als dat ik in haar doos heb zitten. Het blijft een moeilijk punt. Zij heeft wel die bewaardoos die zo belangrijk ineens lijkt in ons gezin, maar zij is ook uit mijn buik gekomen en vanaf dag 1 bij ons en 9 maanden lang in mijn buik bij mij. Toch een verschil te ontdekken, zo zijn er wel meerdere, maar dit is er zo eentje die niet gemakkelijk op te lossen is. 

We bergen de doos weer op, op de nieuwe kast. Tijdens het kijken in de doos zegt dochter dat ze misschien wel wat knuffels wil weggeven aan zieke kindjes en ook aan de baby. 

De knuffels en haar kamer mag ze morgen uitzoeken, ze vraagt of pleegdochter wil helpen, dan mag ze ook nog wat hebben van de spullen die ze wegdoet!! OH My God niet nog meer rommel naar haar toe denk ik....... maar de volgende dag is pleegdochter blij, ze heeft twee big shoppers vol spullen gehad van onze dochter die ze mag hebben. De kamer van onze dochter is uitgezocht en opgeruimd en ook haar knuffels..... Ze heeft er eentje aan de baby gegeven en de rest blijft toch nog maar bij haar, want ze kan het nog niet.

Van binnen lach ik om deze twee meiden. Hoe ze de hele zondag samen de kamer hebben uitgezocht, hoe de ene de spullen van de ander weer met zoveel plezier aanneemt en de ander haar knuffels maar niet wegkan doen... 

Het is geen bewaardoos, maar wel een bewaarherinnering en zo maken we er elke keer weer eentje!!