De roze bril.

De kleine meid is vandaag precies twee weken bij ons. 

Wat zijn we gek op haar en zij op ons, tenminste dat denken we, want ze lacht de hele dag door. Eigenlijk lacht ze tegen iedereen die voor haar gezicht verschijnt, maar goed ze ziet ons het meeste dus zeggen wij gewoon dat ze ons al lijkt te herkennen en gek op ons is. 

De pleegzorgmedewerker is terug van vakantie en belde mij gisteren meteen op. Net in het spitsuurtje, want om half 4 is het flesjes tijd en is ze wat aan het huilen. Dus we besluiten voor de volgende dag om 9 uur af te spreken. POEHH dat is een vroegertje, want dametje slaapt meestal wel tot zo 9 uur na de laatste fles. Nu moesten we om 8 uur eruit en ook dit meisje, om klaar te staan voor de visite. 

Het is leuk om haar voor te stellen aan hem. Ik praat hem bij over de afgelopen twee weken en over hoe het gaat in het gezin. De twee dames komen er ook bij zitten en vertellen ronduit aan hem over de middelbare school en over hoe ze het grote zus zijn ervaren. Sorry ik weet dat ik het vaker zeg, maar ik ben zo trots op ze als ik ze hoor zeggen hoe gek ze op haar zijn. Hoe makkelijk de kinderen haar in hun hart hebben gesloten. Ik benoem nog aan de pleegzorgmedewerker dat het soms echt zo is dat ik de dames even moet terug fluiten, dat ik niet wil dat andere mensen denken: "Lekker makkelijke pleegouder zijn die, ze laten de baby door twee 12jarige opvoeden." Hij zegt mij dat het juist goed is dat ze betrokken worden en dat ze ook hun herinneringen mogen maken met de baby. Hij is er niet bang voor dat we de zorg en opvoeding aan twee 12jarige overgeven en belangrijk is juist dat we het lekker met zijn alle doen en zullen hechten. 

Martin is ondertussen naar zijn werk toe om pleegouderverlof aan te vragen. Hij krijgt dan zes weken vrij om voor de kleine meid er te zijn. Zijn werk is echt ontzettend fijn hierin en behulpzaam, want zijn manager heeft geregeld dat hij nu nog een week hoeft te werken en dan meteen zes weken vrij is. Later krijgen we nog een grote bos bloemen thuis gestuurd met gefeliciteerd met de gezinsuitbreiding en vraagt zijn manager of hij de naam mag weten die we gebruiken voor een besteksetje. Super lief en ik merk dat het mij echt wat doet. We zijn dan wel niet zwanger geweest, geen bevalling gehad en het is niet echt ons kind, maar ze hoort wel bij ons. We hebben gezinsuitbreiding gekregen en we zitten toch van een soort in de kraamweken / wenningsweken.... 

Natuurlijk schiet er even door mij heen.... straks gaat ze weg en komt er over een tijd een nieuwe baby... ik zie al dat de werkgever van Martin dan weer zo'n setje met bloemen opstuurd. Zullen ze dat blijven doen of is daar een max aan? 

Om 11 uur krijg ik bezoek. Mijn docent die ik bij mijn opleiding had jeugd en gezin komt bij ons op de koffie. Ik heb altijd contact met haar gehouden en vind het heel leuk dat ze langskomt. Vooral omdat ze mij ontwikkelingspsychologie heeft gegeven en ik veel van haar heb geleerd. Ik was geen standaard leerling, ik was al ouder (33 jaar) toen ik naar school ging, ik had al kinderen en zat bij 17 jarige in de klas. Dat was niet altijd makkelijk en zij heeft me er echt doorheen gesleept, soms met een schop onder mijn kont, soms met een emotioneel gesprek en soms met een spiegel voor mij te houden. Ik weet dat ze dit leest en zij weet ook dat ik haar hoog heb zitten!! Dus des te leuker dat ze naar de kleine meid komt kijken, dat we bij kletsen en ze zelfs nog wat advies mee geeft (old time sake) over mijzelf, de kinderen en werk. De tijd vloog voorbij. Daarnaast wist ze ook nog een super leuk kussen waarin de kleine meid kan zitten en spelen te gelijk, dus die meteen maar besteld voor haar. 

In de middag krijg ik bericht van de jeugdbeschermer, ze is bij moeder geweest. Ze is nog in de war. Ze snapt er niet veel van wat er allemaal gebeurd. Ze wil wel graag volgende week bezoek, dus dat plannen we meteen. Ik hoop voor haar en de kleine meid dat ze het aankan. 

Ik luister heel het verhaal van de jeugdbeschermer aan en merk dat mijn medelij steeds meer wordt.  

Het is jammer dat er in Nederland niet zomaar verplichte opnamens zijn, dat iemand eerst heel ver weg moet zijn of zichzelf wat aan moet doen... Dat er dan pas verplichting is. Dat vele zelf denken: er is niks mis met mij, terwijl de hulpverlening anders ziet, en ze daardoor geen Geestelijke gezondheid zorg (GGZ) aanvaarde. Arme moeder. 

In de avond gaan we BBQ. Gezellig met mijn vriendin en haar knullen en met mijn schoonzusje en zwager en hun kids. De kleine meid zit er lekker bij in de tuin als we klaar zijn, onder de partytent die nog steeds opstaat van mijn verjaardag. Het is wat warm en benauwd weer. Ze is vrolijk en gezellig. Ze brabbelt met iedereen en lacht en vind de aandacht prachtig. Ze wil zelfs niet in de box liggen, ze wil erbij zitten. Ze mag die aandacht opeisen vinden we allemaal, ze mag haar inhaal slag nemen. 

Ik kijk de lieve mensen om mij heen aan, als ze een schreeuw geeft van plezier.... en vraag onzeker: "zien jullie iets geks bij haar? Ik bedoel ik ben al 12 jaar uit de baby's en de andere twee pleegkinderen zijn geen goede vergelijking? Is het normaal dat ze zo "kletst" en druk doet met haar armpjes enzo?" Ze lachen allemaal.... Lin dit is hoe het hoort te zijn, met een pleegkind... met een baby... Wij zien niets geks hoor, ze is gewoon een vrolijke en gezellige baby. Ik ben opgelucht, want ik weet dat ik door een roze bril naar dit meisje aan het kijken ben. 

Als ik haar ga douche merk ik al dat ze wat verkouden klinkt. 

En ja hoor in de nacht is ze verkouden... arme kleine meid. Ze boert daardoor ook wat slijm op en mijn shirt heb ik inmiddels al drie keer verwisseld. Toch is ze nog steeds vrolijk en gezellig. Zelfs door haar hoest aanvalletjes door. Morgen ochtend maar even een snotterpompje halen en kinderneusspray. Hopelijk voelt ze zich snel weer beter.