De weg naar een nieuw begin.
Daar gaan we dan.... jij op de fiets en ik op de scooter.
Je hebt hier weken lang om lopen zeuren. "Mag het mam??" "Ahhh toe..." "Ik kan dit mam!!" "Ik wil niet met die stomme tram met al die vieze mensen."
Ik kon het weken tegenhouden door te zeggen dat ik er nog over na moest denken. Alleen nu moet ik wel gaan kiezen, want het is bijna zover. Dus daar gaan we dan...
Ik rij naast je en kijk naar je op. Je bent groot geworden, te groot en te snel. Waar is die 12 jaar gebleven? Ik knipper met mijn ogen, nu niet huilen Lin, bedenk ik mij.
Dat stemmetje overwint heel even.. "weet je nog? Toen ze naar je werd gebracht toen je uit narcose kwam van de keizersnee? Weet je nog toen ze haar eerste woordje zei? Weet je nog haar eerste stapje, naar peuterspeelzaal, zwemles, basisschool en nu nu nu"... Neeeee SHOOT... we zijn een min of 8 onderweg en terwijl er van alles door mijn hoofd heen spookt en ik de frisse wind in mijn haren voel, schiet me ineens te binnen dat ik mijn helm niet op heb...
Even aan de kant, zadel omhoog en ik zie er geen helm. SHOOT die ligt thuis. Verdorie lekkere actie weer, ik zie er tegenop om de spanning die ik voel straks dagelijks te gaan voelen, niet omdat ik haar niet vertrouw, maar juist niet al die gekke die op hun mobiel zitten in de auto of die denken nog snel even door rood te kunnen racen... en wat doe ik nu zelf? Ik vergeet mijn helm. Hoe irritant ik hem ook vind, we hebben zo'n jaar geleden gezien wat het scooter rijden zonder helm kan laten gebeuren, toen de trauma helikopter voor een meisje van 19jr zowat bij ons in de tuin landde. Dus die helm moet op...
" Zal ik terug rijden mama?" Heel lief van je meisje, maar je moet nog zo'n stuk. Je wil wachten op me dus race ik naar huis om de helm te pakken, als een idioot. Daarna vervolgen we onze weg, ik laat jou zeggen waar we heen moeten.
Je hebt een herkenningspunt genomen en wil persee via 1 van mama haar werkplekken, dat ken je en maakt je veilig. Het is allemaal fietspad, gelukkig. Je rijdt iets om, maar dat boeit je niet, je wil zo rijden en niet anders.
" Heb je er zin in volgende week?" Vraag ik je? "Niet echt" zeg je. Je bent onzeker en dat is logische, nieuwe plek, nieuw begin en ook nog eens een puber. Zal je wel geaccepteerd worden? Kan je het wel? Krijg je wel nieuwe vrienden? Allemaal vragen die door je hoofd heen spoken denk ik. Ik kan je wel zeggen dat alles goed komt, maar je moet het ervaren zelf. Je moet zelf doorgaan hebben dat je het kan, want wij weten dat je het kan! Welk niveau je ook gaat halen, wij zijn trots op je als je maar je best doet.
Je doet er ongeveer 30 minuten over. Nog één keer kom ik met de vraag: "weet je zeker dat je met de fiets wil?" "je wil niet liever met de tram?" Gekscherend zeg ik nog: "ik kan ook kijken of ik net zoals je pleegzusje kan regelen dat je met het vervoer gebracht kan worden?" Je kijkt me aan alsof ik gek ben geworden en besluit in de zomer met de fiets te willen en winter met de tram. Er is geen discussie over mogelijk.
Je fietst hard en kijkt goed, je lijkt de weg al goed te weten. Ohh wat ben ik trots op je. Het gevoel van wat gaat de tijd toch snel overvalt mij weer. Ik krijg tranen in mijn ogen als ik naar je opkijk, hoe vrolijk jij rond rijdt op weg naar je nieuwe begin.
Naast mij hoor ik ineens op zijn (plat) haags: "hey mam dit is het Malieveld, ik ken dit joh!"
Jij fietst zelf terug naar huis, want ik heb een afspraak daar in de buurt. Je komt bezweet thuis aan, maar wel trots dat je het gedaan hebt.
Ik denk dat het wel gaat lukken met de route naar je nieuwe middelbare school op je fiets, naar je nieuwe begin. Ik denk dat alles wel goed komt schatje uiteindelijk!!
Of het met deze mama gaat lukken, dat zal ook vast wel, maar ik weet wel dat ik de eerste weken in de ochtend en middag op de familie app kijk om te zien waar je bent / veilig bent aangekomen. Deze mama moet even wennen aan deze nieuwe fase, jouw nieuwe begin, je los laten en vertrouwen dat je niet in zeven sloten te gelijk loopt, deze mama moet wennen aan jou als een grote meid!! Dat zal soms moeilijk zijn en ik zal er vast fouten in gaan maken, maar als je maar weet dat ik dat doe omdat ik van je hou!
Ons meisje gaat naar de middelbare school toe!!!
Reactie plaatsen
Reacties