Zenuwennnnn

Ik wil het niet, maar ik ben het wel. Ik merk dat ik toch echt zenuwachtig ben..

Vanaf zondag avond is daar dat onrustige gevoel. Morgen de rechtbank en de uitspraak over hoe nu verder met de kleine meid. Je weet als pleegouders dat deze zittingen er komen en zullen zijn, dat het niet in jouw/onze handen ligt of ze mag blijven of niet. Als je dat recht wil hebben dan zal je moeten adopteren en niet voor pleegkinderen moeten gaan.... 

Alleen hebben wij voor pleegkinderen gekozen en niet voor adoptie... Kunnen wij ons gevoel ook niet uitzetten en zijn we stapel gek op dit meisje ennnnn laat me nogmaals voorop stellen dat als het goed bij moeder zou gaan, wij zeker weten er achter zouden staan dat ze terug naar haar moeder zou gaan. Alleen het gaat niet goed, wij zien het tijdens de bezoeken of het afbellen daarvan.... en laat nu juist dat zijn wat je niet zo in een uurtje ziet in een rechtbank..... Laat juist dat zijn wat mij angstig maakt, zal een rechter het zien? Hoe zal moeder reageren? Is moeder er wel? 

Het zijn allemaal vragen die ik nog niet kan beantwoorden, ik heb er geen invloed op... terwijl ik toch best wel een controlle freak ben en dan ook echt even denk: "Waarom heb ik eigenlijk voor pleegouderschap gekozen? Het is zo onzeker als wat en daarbij heb ik alles behalve controlle erover." Natuurlijk weet ik dat de rechter zorgvuldig zal zijn in zijn/haar beslissing, tenminste dat hoop ik dan. 

Als we ernaar toe rijden kijk ik naar mijn man, die is rustig. Waarom heeft hij nooit ergens last van? Ik zeg hem dat ik zenuwachtig ben, ook voor moeder en mogelijke familie die daar aanwezig is. Hij zegt: "als ze er is... en zo ja dan komt het vast goed." Hmmmm het helpt niet merk ik... ik wou dat ik dat gevoel uit kon zetten en zo rustig als hem kon zijn... 

Ergens moet je weten dat ik een kleine bijgeloof heb, zo denk ik altijd dat als ik iets aan mijn man vraag het dan uitkomt. Geen idee waar dat idee vandaan komt of denk ik dat als alle stoplichten op groen staan het dus een goede uitspraak wordt. Dat bijgeloof zet ik alleen maar in, als ik het zelf wil en als het in mijn voordeel is, dus het slaat natuurlijk helemaal nergens op... Dus als ik vraag: "wat denk jij dat de rechter gaat uitspreken," en ik krijg als antwoord: "ik weet het niet, ik zelf zou zeggen positief, want moeder kan het gewoon nog niet." Hoor ik alleen maar: "ik denk wel positief" Daar hou ik me dan ook maar aanvast als we de rechtbank inloop. 

Net voordat we naar binnengaan denk ik moeder te zien lopen, wat achteraf niet kon, want die was al binnen.... Alle spullen uit onze zakken halen en we kunnen doorlopen om ons aan te melden. 

De jeugdbeschermer is er al. In de stress zie ik haar eerst niet zitten, we hebben wat gehaast, maar zijn nog dik 15 minuten te vroeg. De jeugdbeschermer vertelt me dat moeder, advocaat en oom er ook al zijn.. Ze zitten niet bij haar, de advocaat gaf aan dat ze niet bij de jeugdbeschermer wilde zitten..... Misschien wel logisch?! Moeder wil dit allemaal niet.... 

De collega van de Jeugdbeschermer komt er ook bij en die vertelt dat er een uitloop is van 40 minuten. Dus we hebben tijd zat. Ik vertel wat over de kleine meid aan hen beide en laat wat foto's zien en dan gaan hun zich nog samen even voorbereiden. Ineens zien we moeder, oom en advocaat aan komen lopen. Ik knik naar moeder en geef een voorzichtige glimlach. Ze negeert mij. 

Ze blijven aan de andere kant staan, een stuk verderop. De advocaat komt aanlopen en vraagt aan de jeugdbeschermer of ze nog wat kan emailen naar haar. Er hangt een spanning.. Ineens is er dan ook een statige mevrouw, die loopt naar de jeugdbeschermer en daarna naar moeder..... Ik voel me niet op mijn plaats, we lijken wel genegeerd te worden door iedereen... Wij lijken wel de foute kant... Maar dan lijkt de statige vrouw door te hebben wie wij zijn en komt ze naar ons toe... Ze is van de raad van kinderbescherming en vraagt hoe het gaat met de kleine meid.. 

Ik kies mijn woorden zorgvuldig naar haar, ik wil veel vertellen in een korte tijd. Ze luistert aandachtig merk ik. Ineens komt moeder na nogmaals koffie te hebben gehaald weer aanlopen en nu loopt ze recht op mij af. Ze geeft me een hand en glimlacht, zo ook haar broer en vraagt hoe het gaat met ons? Een dikke minuut later vraagt ze hoe het met haar dochter gaat. Ik vertel ze hoe het is gegaan met het ziek zijn en oom reageert er vriendelijk op en zegt: "wat zullen jullie geschrokken zijn."

De bode roept de zaak om... Ik hoor de advocaat vragen of broer ook mee naar binnen mag.. Ik weet het antwoord al, de jeugdbescherming wil dit niet.. Broer heeft eerder heel onaardig gedaan tegen ze en is moeilijk geweest. Ze willen hem er niet bij in de zaal. 

Wij lopen als eerste en een vriendelijke rechter noemt iedereens naam op en wijst de plek toe... Naast mij hoor ik Martin zeggen: "ik hoop niet dat ze onze achternaam ook gaat zeggen." Dus als ze iedereen heeft gehad en op haar blaadje kijkt en zegt: "en jullie zijn..." onderbeek ik haar snel door standvastig te zeggen: "de pleegouders." 

Sorry mevrouw de rechter, maar ik zag al gebeuren dat u onze achternamen ging opnoemen. Gelukkig pikt ze de hint op en zegt ze: "idd de pleegouders, jullie mogen op de 2de rij gaan zitten."

Daar gaan we dan denk ik en ik adem nog een keer diep in en uit...