Pleegouderavond

Eerder werd ik eens een keer gevraagd om te vertellen aan mogelijke nieuwe pleegouders, over hoe voor ons het pleegouderschap is en welke vormen wij allemaal gedaan hebben en vooral ook waarom... 

Nu was die avond een succes en zat er bijna 25 man in. 

Dat was niet helemaal wat ze mij voor gehouden houden en ik dacht dus voor een klein groepje te moeten praten, maar het bleken er veel meer te zijn. Na die avond waren er aanmeldingen voor nieuwe pleegouders en zo groeide het dat ik vaker gevraagd werd. 

Nu was er weer zo'n avond en zei ik natuurlijk JA. Ondanks ik best wel de spanning vooraf voel, ik bedoel ik moet toch voor vreemde mensen uitleg geven en een stuk van mijn/ons gevoel vertellen. Toch vind ik het ook heel belangrijk, want ik weet dat er bijvoorbeeld niemand voor een baby nu op de wachtlijst staat als pleegouder of voor DIE puber die in het logeerhuis zit en juist dat familie gevoel mist. 

Zo'n avond gaat gespaard met vragen aan mij, welke ik dan probeer goed te beantwoorden. 

Ik probeer positief te zijn, maar ook negatief om een eerlijk beeld te schetsen. 

De meeste vragen die gesteld worden zijn: 

- Waarom ben je pleegouder geworden? 

- Hoe vind jullie eigen dochter het? 

- Kan je hetzelfde gevoel hebben voor pleeg en bio kinderen? 

- Waren zowel jij als je man helemaal toe aan pleegzorg? 

- Hoe werk je samen met een biologische ouder? 

- Hoe is dat als een kindje weer weggaat? 

- Wat wil je pleegouders meegeven? 

Om jullie ook een beeld te geven, zal ik ze beantwoorden: 

- Wij zijn pleegouder geworden, omdat moeder natuur besloot dat ik niet gemakkelijk kinderen kon krijgen. We keken naar adoptie, maar besloten toch kinderen uit ons eigen land liever te willen helpen. Er zijn zoveel kinderen die om wat voor reden ook niet thuis kunnen wonen en een veilige plek zoeken. Ons huis en ons hart was groot genoeg, dus was dit voor ons de juiste stap om te zetten. 

- Onze eigen dochter vindt de pleegkinderen die al 9 jaar bij ons wonen, net zo irritant als ik mijn eigen broertje vond op die leeftijd. Dat is heel normaal. De pleegbaby is een bewuste keuze geweest van heel het gezin. Zo ook een crisisplaatsing van een pools jongetje en een tijdelijke plaatsing van een jongetje die bij ons in de buurt naar school moest. Wij hebben ons gezin er juist in betrokken. 9 jaar geleden kon zij er natuurlijk niet over mee beslissen, want ze snapte het niet, maar ze is met ze opgegroeid als broertje en zusje en zo voelt dat ook voor haar. Belangrijk is om je eigen kinder(en) altijd goed in het oog te houden, zo ook 1 op 1 aandacht te geven. Zo doen wij dat doormiddel van een dagje uit met mama of zelfs dit jaar een vakantie met zijn 3en. 

- Hetzelfde gevoel hebben voor pleeg en bio kinderen kan haast niet. Daar liep ik zelf in het begin tegen aan. Ik wilde heel graag hetzelfde gevoel hebben en dwong dat bij mij zelf af, maar sommige karakter eigenschappen hebben ze gewoon niet van jou! Natuurlijk leren ze wel dingen van jou... want ik hoor mijzelf geregeld terug in de pleegkinderen... maar er is ook een hele lijst wat ik niet herken en soms ook moeilijk te plaatsen vindt. Toch denk ik dat je dat ook in een "gewoon" gezin hebt, mijn moeder zei altijd: "ik hou van jullie allebei op een andere manier, want jullie zijn 2 hele verschillende kinderen" ik vond dat altijd raar vroeger, maar nu snap ik haar heel goed. Onze kinderen hebben ook verschillende karakter en ik hou van hun op hun eigen manier. Materialistisch krijgen ze allemaal hetzelfde en ook kwa aandacht krijgen ze die genoeg, maar ze hebben wel een verschillende opvoeding. Dat komt omdat de pleegkinderen een rugzak hebben en daarin ook andere kaders nodig hebben dan bio dochter. 

- Mijn man en ik waren bij de eerste plaatsing erin gegaan als informatie inwinnen. Dat is zeker vanuit mij gekomen en niet vanuit hem. Naatmate het gesprek voorderde met de screeners werd hij steeds enthousiaster. Toen het er twee bleken te zijn, was hij echt even in shock van hoe gaan we dat doen met de auto dan? Hij ziet altijd meer beren op de weg dan dat ik doe.

De crisisplaatsing is wel een plaatsing geweest vanuit ons beide. Hij vond crisis best wel een fijne constructie, ik zelf vond het heel heftig. Dus daarom kwamen we eigenlijk op het punt dat we dat toch niet meer hebben gedaan erna. Het heftige vind ik dat je in de emotie zit van het kind en de ouders, want het is net uit huis gehaald. 

De plaatsing erna zag ik op facebook bij een andere pleegouder en dat hebben we toen samen besproken, waarop hij het ook een triest verhaal vond en er voor openstond. 

De pleegbaby kwam van mij af en hierop was het echt: "ohhh nooooo." zijn antwoord. Hij wilde het niet, want hij was toch wel bang dat het ons leven drastisch zou veranderen en daarnaast is het toch een hele opgave een baby als je kinderen al wat ouder zijn. We hebben toen heel veel gepraat en zijn uiteindelijk voor een matching gesprek gegaan, waarbij hij juist heel duidelijk was niet ouder dan 1,5 jaar. Hij is nu nog gekker op haar dan ik had kunnen verwachten. 

Ik denk dat ik het al voor mij kan zien en hij nog niet, dat maakt dat hij dan beren op de weg ziet. Samen praten en een eerste gesprek aangaan maakt dat het al wat duidelijker wordt. 

- Met biologische ouders samen werken was voor mij geen probleem, aangezien mijn man ook al een dochter heeft uit een eerder huwelijk en we daar co-ouderschap mee hadden. Hierom werkte ik al jaren met een biologische moeder samen. Het maakt het niet gemakkelijk, vooral aangezien je een andere opvoeding hebt. Natuurlijk luister je naar een ouder, bijvoorbeeld: ik wil niet dat het haar geknipt wordt of dat er oorbelletjes worden geschoten. De grote lijnen doe jezelf, een ouder kan niet zeggen: ik wil dat ze zo of zo laat naar bed toe gaat, dat is je eigen opvoedstijl. Wel betrek ik ouders, zo maak ik foto's op heb ik eerder een facebook account gehad voor de langdurige pleegkinderen voor hun bio familie. Zo geef ik cadeautjes met moederdag en kerst aan de bio ouders en praten wij ook over hen of zeg ik bel je moeder even als er iets belangrijks is. De twee pleegkinderen noemen hun moeder: echte mama. Dat hebben wij zelf in het leven geroepen en is voor ons ook helemaal goed. 

- Als een kindje weer weggaat is dat best verdrietig. Je gaat je toch hechten aan een kindje. Dus toen het crisiskindje weer wegging was dat verdrietig, maar ook goed. We hebben ouders geholpen toen nog een jaar 1 dag in de week op te passen op hem. Dit was hun wens en vraag. Als ik ze nu bel, wordt hij helemaal gek om ons te spreken en herkent hij ons nog steeds. Als deze baby weg gaat zullen wij echt wel even verdrietig zijn als gezin, maar als het terug naar haar moeder/familie gaat dan is het oke, want dat is wat ik wens voor haar. Ieder kind hoord bij zijn of haar eigen familie. Als dat niet lukt, dan voeden wij haar met veel liefde en plezier op. 

Vanuit ons hart. 

- Ik wil pleegouders meegeven, dat als je hart er groot genoeg voor is ga dan zo'n eerste informatie avond aan en een gesprek. Er zijn allerlei soorten pleegzorg, zo zijn ze ook druk opzoek naar pleegouders voor weekend zorg. Er zijn in allerlei soorten en mate pleegouders of pleeg opa en oma's nodig, als je denkt: ik wil dit wel, maar kan ik dit wel? Daar waren wij ook negen jaar geleden. Je doet het niet alleen! Je doet het met je pleegzorg, jeugdbeschermer en je familie. Ten alle tijden in het voor traject kan je zeggen nee dit is het toch niet. Als er maar een kleine twijfel is, maak gebruik van de gesprekken om juist die twijfel ook te bespreken. 

Want er zijn genoeg kinderen die geen fijne jeugd nu hebben en juist JOU nodig hebben om dit wel te hebben!!! Als je hart er groot genoeg voor is, dan komt de rest vanzelf.