Het bezoek deel 3

Vandaag is er weer bezoek met moeder. We hebben om de twee weken afgesproken om een vaste tijd. Ik rij met de kleine meid in mijn autootje naar het hoofdkantoor van mijn werk, daar is het bezoek. De pleegzorgmedewerker is er al. 

Ik vind het best haasten, pleegzoon is om 9 uur pas te deur uit en ik wil niet te laat komen. Ik kan mijn auto achter parkeren, zodat we toch nog enig privacy houden. Bedoel we zijn een geheim adres, maar als ze mijn auto zien, die best opvalt denk ik, aangezien het een cabrio is, zullen wij zo ineens na een achtervolging geen geheim adres meer zijn. Oke ik weet het ik kijk misschien te veel films, maar beter het zekere van het onzekere nemen toch?! 

Onderweg overvalt me ineens het gevoel... het gevoel van ze komt niet, teleurstelling en verdriet. Ik heb mezelf geleerd omdat gevoel ook toe te laten. Waarom voel ik dat? Voor wie is het teleurstellend? Bedoel de kleine meid heeft nog niets door. Is het dat wat ik voel of voel ik angst? Ben ik bang dat ze er wel is en dat het super goed met haar gaat? Maar dat wil ik toch juist? Ik kijk naar de kleine meid die naast mij staat op de voorstoel. Sinds ik ontdekt hebt waar de airbag uit kan, zet ik haar daar neer. Totaal niet handig, want bij elk stoplicht praat ik tegen haar, aai ik over haar hand of wang en lach ik naar haar. Ze kijkt mij nieuwsgierig aan... Zou ze nu denken: "waar gaan we heen?" "wat knap dat jij een auto kan rijden?" "Jeetje je rijdt slecht" ik weet het niet wat ze denkt. 

Even komt gister avond bij me omhoog. Ze lag op bed en ik ging haar zoals elke avond insmeren met olie. Ze is zo ontspannen dat ze in slaap valt, in haar naakie op het bed. Snel leg ik een doek tussen haar beentjes, stel dat ze plast. Het was zo aandoenelijk, zo ontspannen, ik heb haar haartjes kunnen doen en haar helemaal ingesmeerd. Ze vertrouwde me en ineens ging dat kleine muurtje wat ik nog had afgebrokkeld worden met een sloophamer. Ik ben verkocht aan haar en gek op haar, heel erg gek.. ineens kwam dat gevoel van SHOOTT lin ze kan ook nog terug gaan he.. Er kan een afscheid komen... 

Ik hield het elke keer nog tegen, ik merkte al dat manlief en onze dochter dat al niet meer deden. Zo hoorde ik dochter een paar dagen geleden zeggen: "ik hou van jou." "als ik later groot ben dan ga ik jou overkopen" "We blijven altijd vriendinnen en ik jouw grote zus" Super lief natuurlijk en ook logisch, want je kan die hechting niet tegenhouden... MAAR ik wil niet dat onze dochter verdrietig wordt als ze wel terug gaat, dus bleef ik benoemen "schat je weet dat ze nog terug kan gaan naar haar familie he" Ze wist het, maar wilde het niet horen. 

Nu is dat muurtje dus ook weg bij mij of misschien was ie al weg, maar liet ik het niet zien. En nu ben ik onderweg met deze zo geliefde baby naar haar moeder toe en overvallen mij gevoelens die ik niet herken of misschien wegstopte?!! Ik weet niet precies wat ik voel, ik weet wel dat dit bij pleegouderschap hoord. Dat ik het aankan en er ook weer overheen kom, dat ik het moeder gun HAAR kindje te zien, maar dat ik ook maar een mens ben en echt wel wat voel van en over deze situatie, maar die ohh zo goed weet voor mij te houden! 

In de haast ben ik mijn tag vergeten en kan ik de slagboom niet openmaken, gelukkig doet de receptie open. Zou ze dat eigenlijk bij iedereen doen? Ze vraagt niet eens wie ik ben. Hmmm niet bij stil staan. 

Ik ben optijd en kan nog rustig even wat drinken pakken en de kleine meid uit de maxi halen. 

Pleegzorgmedewerker en ik kletsen ronduit en voor we het weten is het bezoek al 10 min gestart zonder moeder. Pleegzorgmedewerker belt moeder en ze neemt niet op, ook stuurt hij een berichtje naar moeder en naar de jeugdzorgmedewerker. 

Wist moeder het wel dat het vandaag was? Ja ze wist het kregen we te horen van de jeugdzorgmedewerker. Sterker nog ze heeft bevestigt. Helaas het is haar niet gelukt te komen. 

Ik weet niet waarom, maar ik kijk naar de kleine meid en ben blij dat ze niets snapt van dit uitstapje..... Ik pak haar weer in de maxi en laad haar weer in de auto. Ze is inmiddels in slaap gevallen... We gaan het over twee weken weer proberen... proberen voor moeder dat zij haar dochter kan zien. 

Op de terugweg gaan mijn gedachtes alle kanten op van arme moeder, tot aan hoe dan? Ik kan en wil er niet over oordelen en ben blij dat mijn gedachtes niet zo eruit rollen en mijn gedachtes zijn. Ze mogen er zijn, maar ik weet dat ik de volgende keer weer met een frisse blik naar het bezoek toe ga, samen met de kleine meid en ik hoop voor moeder dat ze er dan wel is... 

Niet voor mij.... maar voor haar dochter, want ze is zo leuk, ze mist zo veel en dat.... juist dat gun ik haar niet!!