CJG

Daar gingen we dan bepakt en bezakt naar het CJG toe. Schone luiers in de tas, een super schattig ochtendjasje, haar CJG boekje erin en toen konden we gaan. Ik ben geen fan van het CJG, want ik weet van het verleden dat ze best wel konden "zeuren" over de dingen die je allemaal als new born ouder verkeerd doet. Zelf maakte mij dat 12 jaar geleden best onzeker en ik weet dat er een keer was dat ik echt van slag ben weggelopen bij het CJg. De opmerking die zij toen maakte was echt NOT DONE en ik kan er nog steeds boos en verdrietig over worden. 

Even terug kijkend in de tijd was ik toen gewoon een TE eerlijke moeder. Toen de vraag mij gesteld werd wat ze dronk gaf ik trots en netjes aan dat dit diksap/ limonadesiroop was met vooral water en een heel klein beetje smaak en melk. Trots, want ik hoorde de meeste moeders taksi of andere sappen geven. De mevrouw van het CJG keek mij streng aan en zei: "dat is niet goed, ze moet alleen water drinken, straks wordt ze te dik." en als dat het nou was, dan had ik hem nog wel kunnen accepteren, maar daar kwam meteen achteraan rollend: " of wil je dat soms dat je dochter straks hetzelfde meemaakt als wat jij hebt meegemaakt? Moeilijk zwanger en zo zwaar worden dat afvallen moeilijk gaat?"  Die woorden deden zeer en hierna heb ik haar ook nooit meer gehad/gezien, aangezien we een klacht in diende. 

Vandaag was een nieuwe kans en ik merkte dat ik toch wel zin had om onze mooie pleegdochter te laten zien aan de mevrouw van het CJG. Bedoel ben nu 12 jaar zekerder en zo ie zo zekerder, want we zijn pleegouders dus zou je zeggen dat ze ons serieus nemen. 

Al snel merkte ik dat de dames bij de balie nog steeds zo onvriendelijk zijn als voorheen. We moesten haar uitkleden en dan maar even wachten.... werd ons toegesnauwd. Euhhh oke... als je dus op een roze wolk loopte dan laten ze wel even zien dat je niet bijzonder bent met je kindje en dit hun dagelijks werk is. 

Terwijl ik aan het rommelen was om haar ochtendjasje aan te doen (super schattig in het roze met oortjes) kreeg ik toe geschreeuwd vanaf de andere kant van de ruimte, dat dat niet hoeft, want ze wordt gewogen en gemeten. Als ik dan kom aanlopen is de mevrouw toch wat vriendelijker en verbaast ze me als ze aangeeft dat ik wel even achter de balie een foto mag maken van de weegschaal met het dametje erop.  5250 weegt ze en ze is 59 cm lang. Haar hoofdje wordt gemeten en ze mag haar ochtendjasje aan. 

Je ziet de mensen kijken met de andere baby's en ze denken... is ze geadopteerd? Zijn ze de oppas? of misschien denken ze wel dat we opa en oma zijn, hahaha neee toch zo oud zijn we nog niet.... toch? 

We worden al snel geroepen door de arts. Ze is een oudere vrouw en op zich wel aardig. 

We praten wat over de voorgeschiedenis van de kleine meid en dan komen we op het punt vaccinaties. 

"ik heb toestemming van moeder nodig." EUHHHH nee he niet weer.... 

Ik ben meteen de jeugdbeschermer op en die belt moeder. Terwijl we wachten op de toestemming duurt het lang en kijkt de arts in de computer. Ineens staat er informatie, over dat moeder in het ziekenhuis lag en waar ze woont en dat ze zichzelf ontslagen heeft. HUH.... waar komt dat nu ineens vandaan? De arts weet het ook niet. 

De jeugdbeschermer belt terug, moeder geeft toestemming, maar wel alleen voor nu. Moeder was (weer) boos en in de war. Ze wilde eerst geen toestemming geven en erover nadenken, maar wij zaten al te wachten. Dus voor nu was het goed. 

De jeugdbeschermer geeft aan dat dit anders moet, ze gaat kijken hoe ze het anders voor elkaar gaat krijgen. De jeugdbeschermer beloofd dat ze ook nog toestemming op papier zou verzenden naar het CJG. 

Wat een gedoe en gestress zo op het laatste moment. 

De kleine meid merkt er niets van, gelukkig maar... Ze ligt te lachen op de tafel en dan komen er twee prikjes in allebei haar beentjes eentje. Ze huilt traantjes, maar gelukkig kan ik haar snel troosten. 

Als ik haar aankleed maakt Martin een reeks vol nieuwe afspraken, want ze loopt nog steeds achter met haar vaccinaties. Ze worden in het OEI ik Groei boekje gezet... Als ik thuis kom en ze over wil schrijven, zie ik al weer gekras en gerommel in het boekje....Jammer zeg ik dat ze niet netter schrijven en doen in zo'n boekje... Martin weet zich nog te herinneren dat dit ook 12 jaar geleden was en ik toen een mooi versierd boekje had voor onze dochter, waar het CJG elke keer onduidelijk in schreef of in het krassen was. Dat ik dat toen ook al zo jammer vond.... 

Ach er is niets veranderd in die 12 jaar. 

De kleine meid is die avond ziek, ze heeft koorts en huild veel. 

Ook dat is nog steeds hetzelfde na een vaccinatie. 

De eerste zitten erop of eigenlijk erin.