Volle agenda

De afgelopen dagen waren volle dagen. 

Zaterdag ochtend eerst langs de manage samen met pleegdochter en de kleine meid. Zie ik daar nu toch herkenning van het dametje? Onze dochter op haar paard roept haar, ze kijkt haar na de hele bak door.... Nee dat kan toch nog niet? Ze is nog veel te jong, maar dochter rijdt weer langs en ze lacht naar haar. Terwijl er meer met een paard langs rijden. Ze vindt het wel prachtig en dochterlief wil haar al inschrijven voor als ze straks oud genoeg is... Nou daar wachten we maar even mee he!! 

Daarna gingen we zaterdag voor het eerst naar een verjaardag toe met de kleine meid. We gingen met de tram, de tram waar papa in reed. Dat vonden de dames super leuk. 
"even aan papa vragen waar we eruit moeten?" Hoe stoer is dat als jij mag kloppen op de kabine en die man achter het stuur een kus mag geven en papa mag noemen.. Ohh wacht er is geen stuur geloof ik.... Nou ja hoe dan ook, de dames moest ik terug fluiten!! "Dames papa is aan het werk, deur dicht!" Je zou maar net zo'n miep er tussen hebben zitten die een klacht opstuurd, dat moeten we niet hebben. 

"Stoer he al die mensen die nu vervoerd worden en dat jij weet dat dat je vader is?" Zeg ik vol trots tegen de meiden, terwijl we in een drukke tram stonden. Ze keken mij behoorlijk gek aan.. "Euhh nee hoor mam das gewoon heel normaal, dat doet ie al zo lang, kijk als ie nou piloot was geweest, dan was het wel stoer geweest!!" OHH euhh oke, nou ik dacht dus dat ze het stoer vonden, maar geloof dat ik het dus alleen stoer vond!! 

Hoe dan ook we kwamen veilig aan, ook de tweede tram ging goed en toen waren we op de verjaardag. De kleine meid vond het prachtig. Als er iemand ging praten, deed zij gezellig mee. Al die aandacht en even op schoot bij mensen zitten en lekker kletsen. Ze genoot vollop. Zo vollop dat ze zelfs niet ging slapen om 20.00 of eigenlijk wel eventjes maar nog geen half uurtje. Zou ze nu al gewend zijn aan haar bedje thuis? Aan haar ritme? Ik had haar niet gedoucht nu natuurlijk.... 

We besluiten iets voor 22.00 het feestje echt te verlaten. Ook onderweg blijft ze wakker, ze wil zien waar ze naar toe gaat. Ze wil weten of ze naar huis gaat. Thuis is ze dood op, als ik een washandje over haar heen haal en dan ook nog haar neusje met neusspray doe en haar pjyama aan is alles te veel. Ze huilt zoals ze nog nooit heeft gehuild, zo moe is ze. Nog voor 23.00 een flesje erin en ze slaapt de zondag tot 09.15.. in 1 ruk door, dan maak ik haar wel wakker en is ze meteen met een grote glimlach. De rest van de zondag hebben we een rustig dagje. 

Vandaag was een mega drukke dag. In de ochtend begon ik eerst met werken. Terwijl ik bijna bij mijn afspraak ben, denk ik SHOOTTT gemeente bellen voor de inschrijving. Na drie keer uitleggen dat we een pleeggezin zijn en een pleegkindje moeten inschrijven en dat dit binnen vijf dagen gebeurd had moeten worden, maar vanwege vakantie het contract het nu pas is.. Drie keer dezelfde vraag beantwoorden: "nee wij zijn geen voogd." kreeg ik een afspraak voor vanmiddag. Mooi nu eerst mijn afspraak doen en dan door. Even naar huis bellen dat papa er op tijd uit moet (die heeft late dienst, dus mocht wat langer blijven liggen) en dat hij alles mee moest nemen voor de inschrijving...... Na mijn afspraak heb ik nog maar 25 minuten. Dus ik besluit naar het stadsdeelkantoor te rijden en Martin komt daarheen met de kleine meid. We zijn 1 minuut te laat binnen, maar goed het loopt uit dus we wachten 15 minuten. Net voor we geholpen worden wordt er een buitenlandse man heel boos op een medewerker, hij benoemd dat als ze toch niet helpt ze ook niet zijn papieren moet doorstrepen, ander werk moet zoeken, gewoon geen zin heeft om hem goed te helpen, ze racistisch is. De beveiliging komt erbij. Gelukkig heeft de kleine meid niets door, want ze slaapt. Terwijl die man nog boos staat te zijn, komt ons nummer in het scherm.... 

SHOOTTTT... precies bij die medewerker, waarvan die man nog staat te schreeuwen. Beveiliging geeft mij aan dat we even moeten wachten en de meneer wordt aan een ander loket geholpen.... De mevrouw achter het loket laat mij niet zien dat ze hoog in haar spanning is of van slag van de woorden die de man heeft gezegd. Sterker nog ze had zelf gedrukt voor een volgende "klant" en dat waren wij....  Ik vertel haar dat we voor een inschrijving komen van een pleegkindje. Niet aller vriendelijks vraagt ze of we een paspoort hebben van haar. Ik benoem haar dat die er nog niet is. "dan kan ik haar niet inschrijven" snauwt ze me toe. Ik benoem haar dat wij al langer pleegouder zijn en dat een paspoort echt geen verreiste is en helemaal niet voor een baby. Volgens deze mevrouw wel. Zuchtend vult ze het BSN nummer in van de kleine meid en vraagt ondertussen, "waar is zij nu dan?" Terwijl ik de kinderwagen sta te duwen er een mooi poppetje in de maxi ligt haar richting op... benoem ik: "Euhhh hier bij ons!" Ze kijkt op haar scherm en benoemd: "ze heeft gewoon een paspoort hoor, dus die moeten jullie meenemen voor inschrijven!" Even ben ik uit het veld geslagen door haar toon... Ik benoem haar weer dat een paspoort op deze leeftijd helemaal niet verplicht is en dat wij dat paspoort niet hebben, wel het contract! Ik bel terwijl ik bij haar sta naar de jeugdbeschermer die meteen moeder belt en terug koppelt dat er geen paspoort is... Hoe zou dat kunnen dan? Deze baby is vanaf 1 plek door gegaan naar ons, ze is tussen die plek en ons pas voor het eerst buiten geweest. Er is geen paspoort!!! Dit benoem ik aan die aller aardigste mevrouw, die echt zin heeft in haar werk en er van houdt. Ze moppelt dat ze het gaat navragen. Neemt onze paspoorten en twee contracten mee naar achter en is ....... weg......... en het duurd en het duurd en het duurd... Manlief zeurt inmiddels dat je vroeger nog kon zitten en nu maar moet hangen voor dat loket. Kleine meid slaapt door en de boze meneer is inmiddels goed geholpen door een ander.... Zeker bijna een kwartier staan we daar te staan... Dan komt ze terug met goed nieuws. Ze kan en gaat haar inschrijven.... Nou meid (wilde ik zeggen) dat zei ik je tochhhhhh dat het gewoon kan!! Dat we dit al eerder hebben gedaan schat!! (op zijn plat haags) maar ik zei: "wat fijn." 

Ik vroeg haar meteen een geheim adres van te maken... Nee dat kon niet, dan moet ik over 5 dagen weer terug komen? Ik kijk haar schaapachtig aan... meen je dit nou? Je wil zeggen dat ik dan terug moet komen om een vink aan te laten zetten met geheim adres, wat een raar systeem... dan te bedenken dat als je een afspraak wil maken bij het stadsdeelkantoor via de site je pas midden oktober kan komen, dat ik deze afspraak er doorheen kreeg was omdat ik vanmorgen al zo standvastig was.... Dus dat wordt weer bellen en een spoed afspraak afdwingen... Hoe dan ook ze is bezig met de adres verandering en vraagt nu voor de 3de keer waar we wonen. "mevrouw dat staat voor u in het contract." benoem ik haar voor de derde keer. Terwijl ze invult geef ik haar aan dat ik wel wil weten of er echt een paspoort is, want volgens moeder en jeugdbeschermer is dat er niet! JAJA dat ging ze zo kijken als ze het adres veranderde.... We controleren wat ze heeft gedaan en het klopt, nee we krijgen geen kopie, we mogen er een foto van maken.. VREEMD maar goed. Ze drukt op enter...... en nu kan ze het dossier niet meer in, want nu is het 5 dagen ergens in de lucht om overgeheven te worden naar.... onze gemeente vannuit de andere gemeente... Dus nee nu kan ze ook niet meer opzoeken of ze nu wel of geen paspoort had.. Ik kijk haar verbaasd aan en zeg, maar dat weet u dan toch dat dit gebeurd? Bedoel deze vrouw ziet er niet uit alsof ze er voor het eerst werkt, ze was ouder en deed alsof ze het allemaal zo goed wist.. Ik zeg: "maar ik wil wel weten of ze nu een paspoort heeft?" Er komt een vaag verhaal wat er op neerkomt dat ze zich vergist had, de inschrijf datum of wel geboorte datum had ze als paspoort gezien. Er was dus geen paspoort. 

Bedankt he mevrouw voor de stress die u veroorzaakte!! 

Deze mevrouw wist het denk ik allemaal niet zo goed en ze werkte me op mijn zenuwen, maar het resultaat mag er zijn ze is officieel ingeschreven!! 

Nu maar hopen dat ons adres niet op straat ligt. 

Nu hub hub door naar het bezoek met moeder. We zijn nog op tijd en ik heb zelfs tijd om een broodje nog snel in onze kantine te scoren. Mijn collega kom ik nog tegen en die is ook verliefd en vraagt meteen of ik haar morgen mee nemen tijdens de vergadering. Nou laten we dat maar niet doen he, dan werken we niet. Hahahaha. 

Moeder is ook op tijd. Ze voelt zich niet lekker geeft ze aan. Ze doet erg haar best, maar de kleine meid begint toch wat te huilen en geluidjes te maken dat ze het niet fijn vindt zo op schoot. We proberen een gesprek aan te gaan, maar het gaat moeizaam. Na zo 45 minuten is de kleine meid wel op en moeder ook en nemen we afscheid. We praten nog even na met de pleegzorgmedewerker en benoemen dat we onrust zagen bij beide. Dat we van de kleine dat niet gewend zijn. 

Als we haar in de auto zetten is ze weer aan het kletsen en even vrolijk. 

Thuis valt ze in slaap. Niet heel lang want de Fysio komt langs en wat een leuke man is dat.... 

Nu niet verkeerd gaan denken allemaal, want ik heb een hele lieve man.. Maar zoveel tijd heb ik nog nooit gehad bij een Fysio. Hij is aardig, legt goed uit, tekent wat hij ziet, vraagt of hij mij moet helpen als de kleine meid op de bank verschoont moet en ik klooi met één hand. Is heel duidelijk in wat hij ziet en denkt. Echt een fijne man. Na al het gepraat legt hij de kleine midden in de woonkamer en gaat hij heel leuk aan de slag met haar. Hij laat haar naar links kijken en naar rechts en als ze even moppert praat hij liefdevol tegen haar dat hij het snapt en krijgt hij haar aandacht weer. Hij laat zien hoe we haar kunnen stimuleren op de buik te liggen en het aantrekkelijk kunnen maken. Ze lacht en kletst naar hem. Zo leuk om op die manier met haar aan de slag te gaan en echt wat aan zijn tips gehad. Daar gaan we deze week hard mee aan de slag. 

Volgende week hebben we weer een nieuwe afspraak. Alles om het hoofdje weer wat rond te krijgen. Voordeel is wel, dat ze sterke spieren heeft en gelukkig haar hoofdje goed naar links en rechts kan draaien. 

Mart gaat net voor het einde er vandoor, late dienst. De begeleider helpt mij met de kinderen. De meiden zijn zenuwachtig, ze gaan morgen naar de middelbare. Dochterlief verdiend echt de grootste complimenten vandaag, ze had gestofzuigd, alles opgeruimd, bedje verschoond en commode van de kleine meid (had ik niet om gevraagd, maar super lief dat ze het doet) en alles al klaar gezet voor haar schooldag. 

In de avond ligt iedereen op bed en is Mart nog aan het werk. Heb het huis voor mij alleen, maar ik besluit toch even op aanvraag van de meiden een roostertje te maken van deze gekke introductie week, alvast een opzetje te maken voor mijn verlof aanvraag aan mijn collega's en manager morgen en mijn werk telefoon aan te zetten, want morgen ga ik weer werken. Terwijl die opstart kijk ik nog een keer naar mijn verlof aanvraag.... Ik wil het heel graag zo, ik hoop dat mijn collega's het snappen..... Ik wil graag gaan babyzwemmen, mee naar CJG en andere afspraken, genieten van deze baby.... mijn telefoon is klaar van Jeugdformaat en staat vol mails en apps.. ik scan en binnen twee minuten weet ik dat er vier jongeren weer niet lekker lopen.. Dat ze mijn aandacht nodig hebben, dat er drukte aankomt.... PFFFF nu twijfel ik... kan ik het wel maken??!!! 

Ohhh maar ik wil het zo graag..... Dat kloten verantwoordelijkheidsgevoel.... om gek van te worden. Wordt vervolgd.