Overleg

Natuurlijk kan ik niet alles delen, vanwege de privacy van zowel moeder als dit kleine meisje, maar ik kan wel mijn gevoel schrijven. 

Donderdag

Onze pleegzorgbegeleider die ons al 9 jaar kent stuurt een app en verteld mij dat hij niet bij de overdracht kan zijn woensdag, vanwege een ander begeleid bezoek. Ik geef hem aan dat ik dat niet erg vindt, maar dat dinsdag eigenlijk voor ons ook beter uitkomt. Hij beloofd het voor te gaan leggen bij de jeugdbescherming. 

Later die middag belt hij ons. De overdracht wordt toch woensdagmiddag. We krijgen niet veel meer nieuws dan we al wisten, behalve dat de noodzaak nog duidelijker gemaakt wordt. Dit meisje krijgt te weinig aandacht en verzorging. 

Mijn hart breekt te horen, dat hoe graag moeder het misschien ook wil het haar niet lukt. Hoe ingewikkeld het kan zijn voor sommige moeders om moeder te zijn. Ze had vast niet bedacht om na haar bewuste keuze om alleenstaande moeder te worden dat ze nu in de situatie terecht zou komen waar ze nu inzit. Ik heb met haar te doen van moeder tot moeder. 

Als je pleegouder wordt ben je er niet alleen voor het kind, maar ook voor de moeder en eventuele familie. Een oordeel geven is zo makkelijk, vooral als je niet in iemands schoenen staat en ik wil daar altijd bewust proberen uit te blijven. Natuurlijk zijn we allemaal mensen en hebben we wel eens onze mening over een situatie, van wat ik nu weet vind ik deze situatie alleen maar in en in triest en hoop ik dan ook dat de rechter hetzelfde vindt en goed beslist woensdag. 

Een kind kan niet zomaar uit huis gehaald worden of bij zijn/haar moeder weggehaald worden, een rechter zal eerst dit moeten uitspreken. Normaliter wordt er eerst geprobeerd om het vrwijwillig te doen, dat ouders toestemming geven. Als dit niet lukt zal de raad van kinderbescherming een verzoek indienen en betekent dit dat het niet vrijwillig is. Dit laatste wordt alleen gedaan als er geen oplossingen meer zijn en de noodzaak hoog is. Woensdagochtend zal de rechter besluiten of dit meisje woensdagmiddag naar ons toe komt. Het zal dus een spoedzaak worden, waarop ze wachten op onze terugkomst naar Nederland. 

Het zou dus nog zo kunnen zijn dat de rechter nee beslist, maar voor nu ziet het er niet zo uit. 

Voor mij brengt het best wel spanning mee, maar vooral  gezonde spanning. Aan de ene kant bestel je al een kamertje en spulletjes en aan de andere kant weet je goed dat het ook nee zou kunnen worden en niet doorgaat. Ach denk ik dan, dan sturen we alles weer terug of we bewaren het voor een ander kindje. 

Afwachten, in de wachtstand staan en geduld hebben dat is nu wat we moeten hebben en doen.